บทที่ 1751 จุดอ่อน

………………..

หรงซิวใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม ถึงจะสามารถรวบรวมคราบเลือดทั้งหมดได้

แน่นอนว่าเขาต้องการเพียงเลือดของคนที่ถูกขังในปีนั้น

ส่วนที่เหลือเขาไม่ต้องการ

เม็ดเลือดขนาดเท่ากำปั้นลอยอยู่ด้านหน้าของพวกเขาทั้งสองคน

แรงกดดันอันแข็งแกร่งที่ยากจะอธิบายแผ่กระจายออกมาจากบนนั้น ซึ่งมันน่าตกใจเป็นอย่างมาก!

ลำแสงส่องประกายจาง ๆ ลำแสงนั้นดูงดงามและอันตรายอยู่หลายส่วน

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้นเสียงต่ำว่า

“ต่อไปควรจะทำอย่างใด?”

หรือว่ามรดกเช่นนั้นจะอยู่ภายในเลือดเหล่านี้?

แต่ว่ามันจะเป็นไปได้อย่างไร…

ในตอนนั้นเองระลอกคลื่นสายหนึ่ง แผ่กระจายออกมาจากตันเถียนของฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปเล็กน้อย

การเคลื่อนไหวนี้มาจากจื่อเฉิน

ตรงหน้ามีแสงสีดำวูบไหว เงาร่างสูงใหญ่สีดำปรากฏขึ้นภายในถ้ำ!

“จื่อเฉิน?”

น้อยครั้งมากที่จื่อเฉินจะออกมาด้วยตนเองเช่นนี้ นั่นจึงทำให้ฉู่หลิวเยว่รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

แต่อย่างไรก็ตามจื่อเฉินกลับจ้องเลือดกลุ่มนั้นตาเขม็งพร้อมกับสีหน้าที่จริงจัง

“…เจ้ามองสิ่งใดออกอย่างนั้นหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้น

จากนั้นจื่อเฉินก็อธิบายว่า

“แน่นอนว่านี่ไม่ได้เป็นเลือดของบรรพบุรุษ หมายความว่าภายในเลือดเหล่านี้น่าจะมีพลังของบรรพบุรุษท่านนั้นอยู่”

จื่อเฉินเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า

“หากข้าเดาไม่ผิดแล้วละก็…นี่น่าจะเป็นพลังของมรดกแห่งบรรพบุรุษที่คนผู้นี้ได้รับในตอนนั้น”

ทันทีที่สิ้นเสียง ภายในถ้ำก็ปกคลุมด้วยความเงียบ

ตอนที่ฉู่หลิวเยว่ได้ยินจื่อเฉินพูดประโยคแรก นางก็รู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างผิดปกติไปแล้ว

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา นางก็ยิ่งตกใจมากขึ้นกว่าเดิม!

หรงซิวเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้ามีรอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นมา

“ด้านนอกเล่ากันว่า เขาได้รับมรดกที่ล้ำค่าและแข็งแกร่งมากชิ้นหนึ่งมา ข้าก็แค่คิดว่าน่าจะเป็นผู้อาวุโสสักท่าน แต่คิดไม่ถึงว่า…จะเป็นบรรพบุรุษ…”

จื่อเฉินพยักหน้า

ภายในร่างกายของมันมีพลังไท่ซวีเฟิ่งหลง จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน

ลมปราณนี้ มีแรงกดดันแบบเดียวกับเสียงมังกรคำรามที่พวกเขาได้ยินก่อนหน้านี้!

“หากเป็นเช่นนี้แล้วละก็ นั่นก็น่าสนุกแล้ว”

มุมปากของหรงซิวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาหงส์เหมือนว่าจะมีระลอกคลื่นสาดซัดขึ้นมา

“ได้รับมรดกจากบรรพบุรุษไท่ซวีเฟิ่งหลง ก็เท่ากับว่าเขาเป็นทายาทที่ได้รับการแต่งตั้งจากบรรพบุรุษ พลังแห่งสายเลือดจะต้องยอดเยี่ยมมากที่สุด แล้วเขาจะธาตุไฟเข้าแทรกได้อย่างใด?”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตาหันไปมองถวนจื่อโดยไม่รู้ตัว

ถูกต้อง!

อสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับบรรพกาลทั้งสองให้ความสำคัญกับพลังแห่งสายเลือดมาก อีกทั้งเขายังได้รับการคุ้มครองจากบรรพบุรุษเป็นอย่างดี

ยังดีที่ถวนจื่อ แม้ว่าจะมีฐานะทั่วไป แต่หลังจากได้รับการยอมรับจากบรรพบุรุษแล้ว ท่าทางของเผ่าหงส์ทองคำทั้งเผ่าก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แต่เป็นเพราะว่าบรรพบุรุษเลือกนางด้วยตัวเอง