บทที่ 1761 เปิดเผย

………………..

ผู้อาวุโสหลายท่านเดินตามโหมวหยางขึ้นไปด้านหน้า

โหมวหยางยืนอยู่ที่ด้านหน้าประตูบานใหญ่ กลั้นลมหายใจ จากนั้นก็ผายแขนทั้งสองข้างขึ้น

พลังรอบกายของเขาเริ่มพวยพุ่งขึ้นมา!

ลำแสงแสบตาสายหนึ่งพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา

ผู้อาวุโสท่านอื่นๆ ก็ลงมือในเวลาเดียวกัน

หลังจากนั้นไม่นานลำแสงหลายสายก็รวมตัวกัน! จนก่อตัวเป็นสัญลักษณ์ประหลาดกลางอากาศ

ซึ่งนั่นคือสัญลักษณ์ของไท่ซวีเฟิ่งหลง!

“ผนึก!”

โหมวหยางตะโกนขึ้นเสียงดังพร้อมกับผลักสัญลักษณ์นั้นออกไป!

สัญลักษณ์ขนาดใหญ่และส่องสว่างค่อยๆ ลอยไปยังประตูบานใหญ่อย่างเชื่องช้า!

หลังจากนั้นไม่นานสัญลักษณ์นั้นก็ตกกระทบกับประตูบานนั้น!

ตึง!

เสียงสั่นสะเทือนสนั่นหวั่นไหวดังมาจากวิหารไท่ซวี!

ทุกคนภายในจัตุรัสนั้นโค้งคำนับทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง

แต่ในตอนนั้นเอง โหมวหยางกลับพบว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติไป สัญลักษณ์แห่งนั้นยังไม่ได้ประสานเข้ากับประตู!

เขาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยและลอบถ่ายเทพลังเพิ่มมากขึ้น

อย่างไรก็ตามสัญลักษณ์นั้นยังคงอยู่ห่างจากประตูประมาณหนึ่งนิ้ว และไม่มีทีท่าที่จะเดินหน้าเข้าไปด้านในต่อ

เหมือนกับว่ามีสิ่งกีดขวางบางอย่างที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ด้านหน้าประตู

ภายในใจของโหมวหยางรู้สึกเกิดความไม่สบายใจขึ้นมา

“ก่อนหน้านี้ที่พวกเราปิดด้วยกัน มันยังปิดได้อยู่เลย และไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ครั้งนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“…หรือว่า…มีคนยังไม่ออกมา?”

คำพูดของผู้อาวุโสผมสีขาวดอกเลาดึงดูดความสนใจของทุกคน และยังทำให้โหมวหยางขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

เขาหันหน้ากลับไปมองผู้อาวุโสคนนั้น

“ผู้อาวุโสฝูซาน นี่ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือ?”

ผู้อาวุโสฝูซานเป็นผู้อาวุโสชราภายในเผ่าของพวกเขา เขามีอายุมากกว่าโหมวหยางไม่น้อย ซึ่งเป็นคนที่มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งที่สุดภายในเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลง

“ประตูของวิหารไท่ซวีปฏิเสธการปิดผนึก โดยพื้นฐานแล้วมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือด้านในยังมีคนอยู่ เรื่องนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่ว่าจะทำอย่างไรประตูก็ไม่สามารถปิดลงได้ หลังจากที่เข้าไปตรวจสอบแล้ว ถึงได้รู้ว่ายังมีตกค้างอยู่ด้านในอีกหนึ่งคน จนกระทั่งหลายวันต่อมาเขาได้ออกมาจากด้านในแล้ว เรื่องนี้จึงสามารถยุติได้อย่างราบรื่น”

โหมวฝูซานลูบเคราของตนเอง

“ข้าจึงมีความเห็นว่า ควรจะเข้าไปตรวจสอบด้านในก่อนจะดีกว่า”

โหมวหยางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นก็หมุนตัวแล้วออกคำสั่งว่า

“ตรวจสอบคนที่ออกมาก่อนหน้านี้สิ”

ผู้ใต้บังคับบัญชารีบตอบรับว่า

“ขอรับ!”

ผู้อาวุโสบางคนยังคงขมวดคิ้วแน่นเช่นเดิม

เพราะว่าพวกเขาจำได้อย่างแม่นยำว่า ทุกคนที่เข้าไปล้วนออกมาหมดแล้ว โหมวซูที่ออกมาก่อนหน้านี้ เป็นคนสุดท้ายแล้วจริงๆ

ตามหลักการแล้วภายในวิหารไท่ซวีควรจะไม่เหลือใครแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนที่เข้าไปในวิหารไท่ซวีก็ถูกเรียกให้มารวมตัวกันที่นี่ทั้งหมด โดยมีผู้อาวุโสสองท่านช่วยกันนับ

หลังจากตรวจนับเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็พบว่า จำนวนคนที่ออกมานั้นถูกต้องแล้ว!

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนแปลงไปทันที

แม้กระทั่งหัวใจของโหมวหยางก็จมดิ่งลง!

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองวิหารไท่ซวีอีกครั้ง!

ยังมีคนที่อยู่ด้านใน แต่เขากลับไม่รู้เลยน่ะหรือ!

…

ริมทะเลสาบ

ใต้เงาร่มไม้ใหญ่ ผิวน้ำกระเพื่อม มีเพียงความเงียบงัน

ฉู่หลิวเยว่ยกข้อมือขึ้น จากนั้นก็ผสมสมุนไพรส่วนสุดท้ายลงไป

ทรายแดงสีชาดจำนวนหนึ่งหล่นลงไปบนเปลวเพลิงสีทองคำชาดอย่างแผ่วเบา!

เปรี้ยง!