บทที่ 1767 พลังปราณดั้งเดิมคือสายของฉิน

………………..

ภายในวิหารไท่ซวี ร่างกายของโหมวหยางสั่นสะท้าน เขาเบิกตากว้างขึ้น ภายในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ!

“เป็นไปได้อย่างใด!”

ในขณะเดียวกันผู้อาวุโสคนอื่นๆ ที่อยู่ในท้องพระโรงต่างได้รับพลังสะท้อนกลับในพลังที่แตกต่างกัน ใบหน้าของพวกเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนสีไป แล้วมองไปเสาเคลื่อนมังกรอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

เมื่อครู่นี้…ซั่งกวนเยว่ขัดขวางการโจมตีของค่ายกลสังหารมารอย่างนั้นหรือ?

นางเป็นเพียงแค่ระดับเทพขั้นสูงไม่ใช่หรือ?

และเมื่อครู่นี้เหมือนว่านางกำลังจะพ่ายแพ้แล้ว?

แต่เหตุใดสถานการณ์ในตอนนี้จึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?

โหมวฝูซานขมวดคิ้วขึ้น

“เมื่อครู่นี้พวกเจ้าได้ยินเสียงอันใดหรือไม่?”

ทุกคนต่างเงียบเสียงลงในชั่วขณะ

จากนั้นก็มีคนถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจว่า

“เหมือนว่าจะเป็น…เสียงฉิน?”

โหมวฝูซานพยักหน้าอย่างตึงเครียด

“ถูกต้อง นั่นเป็นเสียงฉินอย่างแน่นอน! ภายในเสียงฉินยังแฝงไปด้วยพลังที่น่าตกใจ ซั่งกวนเยว่ที่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูงไม่มีทางมีพลังเช่นนี้แน่! และไม่รู้ว่านางใช้เล่ห์กลอันใดถึงจะมีการช่วยเหลือเช่นนี้ได้…”

ต่อให้ไม่ใช่พลังของนางเอง แต่นางก็สามารถควบคุมและนำมาต้านทานพวกเขาได้!

“สามารถต้านทานค่ายกลสังหารมารได้…ต่อให้เป็นระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่สามารถทำได้! นาง…”

ทุกคนรู้สึกตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก

โหมวหยางกัดฟันกรอด

หรือว่าที่นางทำตัวกำเริบเสิบสานมาก่อนหน้านี้ ที่แท้เป็นเพราะว่านางยังมีท่าไม้ตายเช่นนี้อยู่อีก!

“ประมุข ท่านมีความเห็นว่า…พวกเราควรจะทำอย่างใดต่อไปดี?”

ในแววตาของโหมวฝูซานมีความลังเลปรากฏขึ้น

“แม้ว่าค่ายกลสังหารมารจะมีพลังโจมตีที่แข็งแกร่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วเมื่อใช้ภายในเสาเคลื่อนมังกรก็ยังถูกแรงกดดันของบรรพบุรุษปราบปรามโดยธรรมชาติ พลังของค่ายกลสังหารมารนี้จึงไม่สามารถแสดงออกไปได้เต็มที่ หากซั่งกวนเยว่พึ่งพาพลังนี้อยู่ตลอดเวลา เช่นนั้นการที่พวกเราจะสังหารนางนั้น ก็เป็นเรื่องยากขึ้นมาเล็กน้อย”

แม้ว่าคำพูดนี้จะไม่น่าฟัง แต่มันก็เป็นความจริง

ภายในใจของโหมวหยางรู้สึกโกรธเป็นอย่างมากที่ไม่ได้สังหารพวกเขาตั้งแต่ในตอนแรก!

หากในตอนนั้นเขาสามารถจัดการปัญหาทั้งสองนี้ได้ จะมีเรื่องวุ่นวายมากมายติดตามมาขนาดนี้ได้อย่างไร!

แต่ในตอนนี้ พูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

พวกเขามีเพียงสองทางเลือก

หนึ่ง ใช้วิธีที่รุนแรงบีบบังคับให้พวกเขาออกมาจากด้านใน

สอง รออยู่ที่นี่อย่างอดทน พวกเขาไม่มีทางอยู่ภายในนั้นได้ตลอดชีวิต อีกฝ่ายออกมาเมื่อไร พวกเขาก็ลงมือเมื่อนั้น

แต่โหมวหยางไม่ต้องการตัวเลือกที่สอง

เผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลงที่ยิ่งใหญ่ คาดไม่ถึงว่าจะถูกมนุษย์ทั้งสองคนปั่นหัว อีกทั้งพวกเขายังทำตัวกำเริบเสิบสานภายในวิหารไท่ซวี!

หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ศักดิ์ศรีของคนทั้งเผ่าก็ไม่ต้องเก็บเอาไว้แล้ว!

ชื่อของโหมวหยางก็จะกลายเป็นตัวตลกของอาณาจักรเสิ่นซวี่ในทันที!

“ทำต่อไป!”

ภายในสายตาของโหมวหยางมีความบ้าคลั่งเปล่งประกายขึ้นมาสายหนึ่ง

กลางฝ่ามือของเขามีลำแสงสว่างวาบขึ้น ทันใดนั้นเองก็มีเกล็ดที่แหลมคมปรากฏขึ้นมาในทันที

จากนั้นเขาก็ใช้เกล็ดนั้นกรีดลงที่กลางฝ่ามืออย่างไม่ลังเล!