บทที่ 1803 อภิเษกกับหรงซิว

ในใจฉู่หลิวเยว่พลันกระตุกกึก

นางกับหรงซิวรู้จักกันก่อนจะเข้าเรียนในสำนักหลิงเซียวเสียอีก

ตอนนั้นนางเพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกปรือที่แดนภังคะ จากนั้นก็ได้โชคชะตาหนุนนำให้มายังอาณาจักรเสิ่นซวี่

ผลคือมาเจอเข้ากับหรงซิว

ครานั้นพวกเขาทั้งสองต่างคนต่างถูกไล่ล่าเอาชีวิต จึงตัดสินใจร่วมมือกันภายใต้สถานการณ์คับขัน

ไปๆ มาๆ ก็ได้รู้จักกันด้วยประการฉะนี้

หลังจากนั้น นางก็ออกปากว่าอยากไปฝึกตนที่สำนักหลิงเซียว

ฝ่ายหรงซิวมิได้ลังเลแต่อย่างใด ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ฉู่หลิวเยว่ยังเผลอไผลนึกไปว่าหรงซิวคิดจะมุ่งหน้าตรงไปยังสำนักหลิงเซียวเหมือนนางไม่มีผิด

อย่างใดเสีย แม้ครานั้นนางจะยังไม่คุ้นเคยกับอาณาจักรเสิ่นซวี่นัก แต่ด้วยอยู่ในแดนภังคะเป็นเวลานาน จึงได้ยินเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกันมาไม่น้อย

สำนักหลิงเซียวคือสำนักวิชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดในอาณาจักรเสิ่นซวี่ ใครเล่าจะไม่เฝ้าใฝ่ฝันถึง

“ความจริงแล้ว ตอนนั้นคนของพระราชวังเมฆาสวรรค์ยังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของเจ้า คิดแค่ว่าพระโอรสเพียงต้องการไปฝึกตนที่สำนักเท่านั้น จนกระทั่งภายหลัง พระโอรสตรัสว่าอยากกลับแคว้นเย่าเฉิน ข้าถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

พูดมาถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกพลันหยุดชะงัก

“เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าพระโอรสหาได้อาลัยอาวรณ์ต่อแคว้นเย่าเฉินไม่ หากมิใช่เพราะเหตุผลจำเป็นจริงๆ พระองค์ไม่มีทางกลับไปที่นั่น”

เมื่อก่อนหรงซิวมักอ้างแก่คนภายนอกว่าเจ็บไข้ได้ป่วย บอกว่าตนเองกำลังพักฟื้นอยู่ที่หมิงเยว่เทียนซาน

ความจริงแล้ว เขาพำนักอยู่ที่หมิงเยว่เทียนซานเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

โดยส่วนใหญ่แล้ว เขาก็ยังพำนักที่อาณาจักรเสิ่นซวี่อยู่ดี

ทว่าภายหลังเขาถึงได้พบว่า เป็นเพราะมีแม่นางผู้นี้อยู่ พระโอรสถึงเริ่มเปลี่ยนมาเหมือนปุถุชนทั่วไป มีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา มีความรู้สึกเจ็บช้ำจากพิษรัก

ตอนนั้นผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกจึงคิดได้ว่า แม่นางผู้นี้ย่อมมิใช่คนธรรมดาสามัญ

กระทั่งภายหลัง เขาก็สบโอกาสได้พบกับฉู่หลิวเยว่ในที่สุด

เพียงแวบแรก เขาก็นึกชมชอบแม่หนูผู้นี้เข้าอย่างจัง

ทั้งฉลาดเฉลียว ไหวพริบเป็นเลิศ และจริงใจ

ชีวิตนี้เขารู้จักผู้คนมานับไม่ถ้วน แววตาจึงคมปลาบร้ายกาจอย่างยิ่ง