บทที่ 1818 ดื่มสุรา

เฉินอีมองเขาแวบหนึ่ง

“กินข้าวให้มันดีๆ”

สิบสามหดคอกลับไปก่อนตอบอย่างรู้ความ

“อ้อ”

ดูเหมือนพี่ใหญ่จะยังไม่อยากบอกตอนนี้…

แต่ว่าพี่ใหญ่มักวางแผนกลยุทธ์ในกระโจมค่ายมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมต้องตัดสินใจไว้แล้ว คงไม่ต้องถึงมือเขาให้กังวล

สายตาของสิบสามเลื่อนลงไปหยุดตรงจอกสุราด้านข้าง

ด้านในจอกเปี่ยมด้วยสุราสีใสกระจ่าง แสงอาทิตย์สะท้อนบนคลื่นผิวน้ำเป็นแววระยิบระยับ

เขาเลียริมฝีปาก แววตาฉาบไปด้วยความใคร่รู้อยู่หลายส่วน

“พี่ใหญ่ ข้าดื่มสุราได้หรือไม่?”

เฉินอีไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับมาด้วยซ้ำ

“ไม่ได้”

สิบสามเดาผลลัพธ์นี้ได้อยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังลองโลเลดิ้นรนอีกรอบ

“เช่นนั้น…แค่อึกเดียว?”

เฉินอีมองเขาแวบหนึ่ง

“วิ่งชนะข้าได้เจ้าค่อยดื่ม”

สิบสามรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาโดยพลัน

พี่ใหญ่ก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง!

อยากแข่งวิ่งชนะพี่ใหญ่…ใครจะไปรู้ว่าชาติไหนถึงจะชนะ!

ยามเห็นสีหน้าท่าทางผิดหวังของเขา สือฟางพลันรู้สึกทนไม่ได้

“พี่ใหญ่ น้องสิบสามยังเป็นแค่เด็กหนา! ให้เขาดื่มสักอึกคงไม่เป็นไรหรอก! พวกเราก็อยู่กันตั้งเยอะแยะ!”

นัยน์ตางดงามของน้องแปดเป็นประกายแวววับ นางหันไปชูนิ้วโป้งให้สือฟาง

ใจกล้าไม่เบาเลย

ไม่เพียงแต่กล้าออกความเห็นกับพี่ใหญ่ ยังกล้าออกความเห็นเกี่ยวกับอนุญาตให้น้องสืบสามดื่มสุราด้วย

สือฟางถูกนางมองแบบนั้น ใจพลันเต้น “ตึกตัก” จากนั้นถึงได้นึกถึงเรื่องน่าอดสูในอดีต จึงรีบแก้ตัวว่า

“ไม่ใช่นะ ความหมายของข้าก็คือ หากพี่ใหญ่คิดว่าไม่เหมาะสม เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด! ช่างมัน! สิบสาม หากเจ้าอยากลองดื่มสุราจริงๆ พี่สิบบ่มสุราข้าวหมักให้เจ้าดื่มเป็นอย่างไร?”

สิบสามแสดงสีหน้าอับจนคำพูดออกมาอย่างหาดูได้ยาก

น้องแปดกลอกตาอีกรอบ

อู่เหยาเองก็หยุดมือที่คีบตะเกียบในที่สุด

อวี่จิ่วจิ้มตัวเขา

“สิบสามทึ่มทื่อไปแล้ว สือฟางเองก็เลอะเลือนรึนี่?”

สือฟางคงไม่ได้ปลูกต้นโง่ไปด้วยตอนทำสวนหรอกกระมัง?

คำพูดเทือกนั้นยังพูดออกมาได้

อู่เหยากลืนเนื้อคำสุดท้ายลงคอด้วยความรู้สึกเสียดาย