บทที่ 1841 ไสหัวไป

………………..

นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น!

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม จากนั้นก็หันมองทิศทางนั้นด้วยความตกใจระคนสงสัย

ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดมันถึงระเบิดขึ้น…อย่างกะทันหันเช่นนี้เล่า?

ไม่ว่าจะเป็นการบำเพ็ญเพียร หรือว่าหลอมอาวุธ นางก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องราวเช่นนี้ได้ในตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว!

ทัณฑ์สวรรค์ที่มุ่งหน้ามาทางพวกเขาอย่างน้อยก็มีหลายสิบสาย หากพวกมันปะทะกันขึ้นมา เกรงว่าสือซานคง…

กว่าจะรอมาถึงตอนนี้ก็ยากลำบาก ฉู่หลิวเยว่จะยินยอมให้ความพยายามก่อนหน้านี้สูญเปล่าได้อย่างใด

ม่านพลังที่สร้างจากปราณกระบี่ ภายใต้แรงระเบิดที่โจมตีอย่างรุนแรงเช่นนี้ มันจึงเริ่มสั่นไหวไปมา!

เกรงว่าอีกไม่นานก็คงจะถูกโจมตีจนพังทลาย…

ฉู่หลิวเยว่กระชับกระบี่ชื่อเซียวที่อยู่ในมือแน่น!

ในตอนนั้นเองเงาร่างหลายสายก็พุ่งตัวออกมาจากด้านหลังหุบเขานั้น พวกเขาหนีกันกระเจิดกระเจิง!

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่หรี่ลงเล็กน้อย แล้วจ้องมองไปทางนั้นตาเขม็ง

ตอนนี้คนที่ถูกเรียกว่า “เหล่าซาน” ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

ท่าทางกำเริบเสิบสานอย่างเช่นตอนแรกหายไปอย่างหมดสิ้นแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความหวาดกลัวและลนลาน!

ตอนนี้ยังมีคนสำนักกระบี่ทมิฬอีกสองสามคน ซึ่งนางตัดสินจากเสื้อผ้าของพวกเขา

บนร่างกายของพวกเขาเหมือนจะเปรอะเปื้อนไปด้วยสี มีคนหนึ่งแขนขาดไปแล้ว

นี่มัน…

เกิดจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้หรือ?

ตอนที่ความคิดนั้นปรากฏขึ้นมาในสมองของนาง ทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นก็มาอยู่ตรงหน้าของพวกเขาแล้ว!

เฉินอีสะบัดชายเสื้อของตนเอง ม่านพลังสีเขียวอ่อนเข้าปกคลุมที่ม่านพลังจากปราณกระบี่ของฉู่หลิวเยว่

ม่านพลังประสานกันสองชั้น พลังก็แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น ม่านพลังที่เคยสั่นคลอนก็มั่นคงมากขึ้นไม่น้อย

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองทางเฉินอี

ไม่ได้เจอกันมานานขนาดนี้ ฝีมือของเขาก้าวหน้าขึ้นไม่น้อยเลยจริงๆ

เพียงแค่การเคลื่อนไหวครั้งเดียวก็สามารถตัดสินได้แล้วว่า ความแข็งแกร่งของเฉินอีไม่ได้ด้อยไปกว่านางเลย

เรื่องนี้ทำให้อารมณ์ของนางที่เคยตึงเครียดกลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เปรี้ยงๆ!

ทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นผ่าลงมาต่อเนื่องกัน พร้อมกระแทกไปที่ม่านพลังนั้นอย่างรุนแรง!

การปะทะกันที่รุนแรงของพลังนั้นทำให้เกิดเสียงดังกึกก้อง!

พลังของทัณฑ์สวรรค์สีเงินแพร่กระจายออกมา

ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิด ดังนั้นจึงรู้สึกสะดุดตาเป็นพิเศษ

ตอนที่ซานซานมาถึง นั่นคือภาพเหตุการณ์ที่เขาได้เห็น

หลังจากเขาเห็นว่าบนท้องฟ้ามีทัณฑ์สวรรค์กระจัดกระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้น กล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นระริก

เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย!

คนของสำนักกระบี่ทมิฬอยู่ที่นี่!

เขารีบลาดตะเวนไปโดยรอบ สืบเสาะหาเงาร่างของฉู่หลิวเยว่และเฉินอี

แม้ว่าตอนนี้ทัณฑ์สวรรค์กำลังจะกระจายไปทั่วทิศทาง ลำแสงเหล่านั้นก็แสบตาเป็นอย่างมาก จนทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้อย่างชัดเจน

แต่ยังดีที่เขาสามารถจดจำม่านพลังสีเขียวจางๆ แห่งนั้นได้

เมื่อมองเห็นม่านพลังที่คุ้นตาซานซานก็รีบใช้มือขยี้ตาของตัวเองในทันที

ค่อยยังชั่ว…

เหมือนว่านายท่านกับพี่ใหญ่จะไม่ได้เป็นอันใด…

จากนั้นเมื่อมองไปทางทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังบ้าคลั่งอยู่เบื้องหลัง ร่างกายของซานซานก็สั่นสะท้าน แต่เขาก็ยังคงกัดฟันกรอด มุ่งหน้าไปหาฉู่หลิวเยว่และเฉินอีอย่างไม่ลังเล

พลังที่บ้าคลั่งห่อหุ้มร่างกายของเขา เหมือนกับต้องการฉีกร่างกายของเขา

ในบางครั้งก็ยังมีทัณฑ์สวรรค์ที่ผ่าลงมาเล็กน้อย!

แม้ว่าร่างกายของซานซานจะอ้วนกลม แต่เขาก็คล่องแคล่วว่องไวเป็นอย่างมาก สามารถเดินทางไปโดยไม่เผชิญอันตรายอันใดเลย

“นายท่าน! พี่ใหญ่!”

ซานซานหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด จากนั้นก็วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง แล้วถามอย่างร้อนใจว่า

“พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

เฉินอีขยับนิ้วเล็กน้อย

ม่านพลังมีช่องว่างถูกเปิดขึ้น จากนั้นพลังอันแข็งแกร่งก็รวบตัวของซานซานเอาไว้แล้วดึงเขาเข้าไป

องคาพยพทั้งห้าบนใบหน้าของซานซานบิดเบี้ยว