บทที่ 1852 เห็นคนตายแล้วไม่ช่วย

รอบข้างไร้ลมพัดผ่าน ทุกคนเฝ้ารอคอยอย่างเงียบเชียบ

แกร๊ก!

เสียงแตกกระจายดังลั่นออกมา ด้านบนมีรอยแตกร้าวราวกับใยแมงมุมแผ่ขยาย

แต่เปลวเพลิงที่อยู่ด้านล่างกลับโหมกระหน่ำมากยิ่งขึ้น

ราวกับสัตว์อสูรที่ถูกขังเอาไว้เป็นเวลานาน ในที่สุดก็มีโอกาสได้สูดอากาศแห่งความอิสระด้านนอกแล้ว จากนั้นมันก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา

ซานซานมีสีหน้าตึงเครียดมากยิ่งขึ้น บริเวณหน้าผากมีเหงื่อผุดพรายออกมา

เขาพบว่าสถานการณ์เช่นนี้เหมือนจะร้ายแรงกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้

แต่สิ่งที่น่ากังวลมากกว่านั้นก็คือ เขาสามารถสัมผัสได้อย่างคลุมเครือว่า เปลวไฟสีน้ำเงินที่ถูกกดทับอยู่ด้านล่างนั้นมีพลังและความแข็งแกร่งเหนือกว่าเขาหนึ่งขั้น!

แม้ว่าเขาจะสามารถช่วยคนเหล่านั้นออกมาได้ แต่เขาก็มีราคาที่ต้องจ่าย!

เมื่อนึกถึงสถานการณ์เช่นนี้แล้ว ซานซานก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

เขาเพิ่งได้รับพื้นที่มิติขนาดเล็กมาโดยบังเอิญไม่ใช่หรือ?

เหตุใดคนเหล่านี้ถึงต้องทรมานเขาขนาดนี้ด้วย?

ต้องการวัตถุดิบพิเศษจากตัวเขานั้นก็ช่างเถอะ ในตอนนี้แม้กระทั่งเรื่องแบบนี้ก็ยังมอบหมายให้เขาจัดการ…

เขาเพียงแค่อยากทำธุรกิจเล็กๆ และหาเงินเล็กน้อยเท่านั้น!

น่าเสียดายที่ตอนนี้มั่วหลินและคนกลุ่มนั้นกำลังจ้องมองเขาตาเขม็ง อีกทั้งนายท่านและฝ่าบาทก็ยังอยู่ที่นี่ แม้กระทั่งโอกาสในการหลบหนีของเขายังไม่มีอันใดด้วยซ้ำ

ซานซานถอนหายใจออกมา

เรื่องในวันนี้ ไม่ว่าอย่างใดเขาก็จะต้องทำให้สำเร็จ

ไม่อย่างนั้น…เกรงว่านายท่านและฝ่าบาทจะถูกร่างแหไปด้วย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมเริ่มโคจรพลังอย่างบ้าคลั่งมากยิ่งขึ้น!

อีกทั้งเปลวเพลิงที่อยู่กลางฝ่ามือของเขาก็ลุกโชนมากยิ่งขึ้น

พรึ่บ!

เขาพลิกฝ่ามือ เปลวเพลิงที่อยู่ในมือก็พุ่งตัวออกไป กลายเป็นแส้เพลิงกลางอากาศ

จากนั้นแส้เพลิงก็ตวัดลงอย่างแรง!

และกระทบกับก้อนหินที่โปร่งแสงในทันที!

ตู้ม!

ทันใดนั้นเอง ก้อนหินก้อนนั้นก็ระเบิดขึ้นมา!

เปลวเพลิงที่ถูกกดทับอยู่ภายในก็โหมกระหน่ำขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง! พร้อมกับเข้ามาพัวพันเปลวเพลิงของซานซานด้วยความเร็ว!

เปลวเพลิงทั้งสองฝ่ายโรมรันกันอย่างรุนแรง!

…

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนตกใจเป็นอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเปลวเพลิงชนิดเดียวกัน แต่ไม่สามารถหลอมรวมอยู่ด้วยกันได้!

ในที่สุดมั่วหลินก็เชื่อคำพูดของซานซานที่เขาพูดขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว

เหมือนว่าเปลวเพลิงที่หลบซ่อนอยู่ในภูเขาแห่งนี้จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่นอกเหนือการควบคุมของเขาด้วย

พรึ่บ!

ซานซานกัดฟันกรอด จากนั้นก็สะบัดแส้เพลิงออกมาอีกครั้ง พร้อมออกแรงกดมันลงไปอย่างแรง!

ตอนนี้ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายเหมือนจะเทียบเท่ากันแล้ว!

“เร็วเข้า!”

เขาตะโกนขึ้นมาอย่างเร่งร้อน

คนสองสามคนที่ติดอยู่ในแนวเพลิงก็รู้สึกตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

แต่เมื่อได้ยินเสียงนั้น ในที่สุดเขาก็ได้สติขึ้นมา แล้วรีบพุ่งตัวออกมาอย่างรีบร้อน

แต่ในตอนนั้นเองพวกเขากำลังก้าวเท้าข้ามออกมา เปลวเพลิงสีน้ำเงินสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงพลังที่ปิดกั้นของซานซานออกมาได้ พร้อมแผดเผาอย่างรุนแรง!

ตู้ม!

ภายในเสี้ยววินาทีเปลวเพลิงที่ลุกโชนนั้นก็พุ่งตรงไปทางคนที่มีรูปร่างสูงคนหนึ่ง

“อ๊าก…”

ในตอนนั้นเองชายหนุ่มที่วิ่งมาด้านหน้าสุดก็ถูกคลื่นความร้อนนั้นโจมตีอย่างไม่รู้ตัว เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น จากนั้นเขาก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว เขาเอามือกุมหน้าของตัวเองเอาไว้พร้อมล้มลงไปที่พื้น

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามอง

เขาตบเปลวไฟบนร่างกายตนเองอย่างบ้าคลั่ง เพียงเพราะต้องการจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้

แต่ว่าเปลวเพลิงเหล่านี้ไม่ใช่เปลวเพลิงธรรมดา มันจะดับง่ายๆ เช่นนั้นได้อย่างใด?

คนอีกสองสามคนที่อยู่ด้านข้างรีบถอยหลังลงไปในทันที เมื่อเห็นสถานการณ์ดังนั้น พวกเขาก็ก้าวขึ้นไปด้านหน้าอย่างลังเล แต่ความจริงแล้วไม่มีใครที่เคลื่อนไหวจริงๆ

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหวาดกลัวที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย