บทที่ 1854 เข้าถ้ำเสือ

………………..

“หรือว่าเปลวเพลิงเหล่านี้จะออกมาจากยอดเขาหลานชิงจริงๆ?”

มั่วหลินมองไปยังเปลวเพลิงที่ลุกโชนอย่างต่อเนื่องด้วยใบหน้าเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ใต้เท้า ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างใดดี?”

คนที่อยู่ด้านหลังมีใบหน้ากังวลและตื่นตระหนก

เดิมทีพวกเขามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือผู้คน แต่ตอนนี้ไม่เพียงไม่สามารถช่วยคนเหล่านั้นได้ อีกทั้งยังทำให้เรื่องวุ่นวายมากยิ่งขึ้นไปอีก…

ก่อนหน้านี้คนที่อยู่เบื้องบนได้กำชับกำชามามากมาย ซึ่งทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับยอดเขาหลานชิงจำต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก

แต่ผลสุดท้าย…

ตอนนี้ได้มีไฟป่าลุกลามขึ้นมาแล้ว จึงจะต้องดึงดูดความสนใจของคนจำนวนไม่น้อยแน่นอน

จนสุดท้ายเกรงว่าเรื่องนี้เขาก็น่าจะต้องเป็นคนรับผิดชอบเอง

มั่วหลินกัดฟันกรอด

เขาเองก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นเช่นนี้ได้

คนเหล่านั้นจะเป็นหรือตายล้วนไม่สำคัญแต่ถ้าหากเปลวเพลิงเหล่านี้ยังคงลุกลามอยู่ตลอด…

เกรงว่าเรื่องนี้เขาก็จะต้องเป็นคนรับผิดชอบเองทั้งหมด…

“กลับเดี๋ยวนี้!”

มั่วหลินรีบตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

ความแข็งแกร่งของเปลวเพลิงสีน้ำเงินเหล่านี้ เมื่อครู่พวกเขาก็ได้สัมผัสแล้ว

ต่อให้พวกเขาทั้งหมดจะร่วมมือกัน แต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับเปลวเพลิงนี้ได้อย่างแน่นอน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขารีบกลับไปขอคำแนะนำก่อนจะดีกว่า

แม้ว่าจะถูกลงโทษ แต่ก็ยังดีกว่าสร้างเรื่องวุ่นวายจนไม่สามารถเก็บกวาดได้

แต่พวกเขานั้นไม่เหมือนกัน

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า หลังจากกลับไปแล้วสิ่งที่รอพวกเขาอยู่นั้นคืออันใด

แต่คำสั่งของมั่วหลินก็เด็ดขาด เขาไม่สามารถฝ่าฝืนได้ จึงทำได้เพียงตอบรับ

“ขอรับ”

มั่วหลินกวาดสายตามอง จากนั้นเขาก็มองไปทางซานซานและคนอื่นๆ

“เถ้าแก่ซาน รบกวนเจ้าไปกับพวกเราด้วย”

เหตุการณ์ในครั้งนี้ส่วนใหญ่นั้นเกี่ยวข้องกับเถ้าแก่ซาน แน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องกลับไปอธิบายเรื่องราวพร้อมกับพวกเขา

ซานซานรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างมาก แต่เขาก็รู้ว่าเขาจำเป็นต้องไป ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าโดยไม่ได้ลังเล

“เป็นเรื่องสมควรแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข้ามีฝีมือไม่เพียงพอ ถึงได้…”

เขากล่าวโทษตัวเองอยู่สองสามประโยค เขาพูดไปพลางกระแอมไอไปพลาง

ในสายตาของคนผู้อื่น เขามีใบหน้าซีดขาว สามารถบรรยายได้ว่าซีดเซียว เพราะเมื่อครู่นี้ได้ทุ่มสุดแรง

มั่วหลินขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

“เถ้าแก่ซาน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ซานซานรีบส่ายหน้า

“แค่ก…แค่กๆ …ข้าไม่เป็นไร ก็แค่…แค่กๆ …เลือดลมไหลเวียนไม่สะดวก หลังจากกลับไปรักษาตัวสักพัก…ก็น่าจะไม่เป็นอันใดแล้ว”

ขณะที่พูดเขาก็เดินมาที่ข้างกายมั่วหลิน

“ใต้เท้ามั่วหลิน เช่นนั้น…เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ?”

แต่มั่วหลินกลับไม่ขยับเขยื้อน สายตาของเขาหันมามอง พร้อมมองไปยังฉู่หลิวเยว่กับหรงซิวที่อยู่ไม่ไกล

หัวใจของซานซานกระตุกวูบ ในตอนนั้นเขาก็คิดอันใดขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน จากนั้นก็หันไปแล้วตะโกนสั่งสองคนนั้นว่า

“ที่นี่ไม่มีเรื่องของพวกเจ้าแล้ว! พวกเจ้ากลับ…”

“เถ้าแก่ซาน”

ซานซานมีสีหน้าแข็งทื่อ

ในตอนที่เขากำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจ ฉู่หลิวเยว่เดินขึ้นมาหนึ่งก้าว จากนั้นก็พยักหน้า

เบาๆ

“เถ้าแก่ ในเมื่อใต้เท้ามั่วหลินพูดขึ้นเช่นนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ”

มือที่กำแน่นทั้งสองข้างของซานซานก็คลายออก เหมือนว่าหัวใจของเขามีอันใดบางอย่างบีบรัดจนแน่น

เฮ้อ!

นายท่านยังไม่ทราบนิสัยของคนสำนักกระบี่ทมิฬเหล่านี้!

สำนักกระบี่เข้าง่าย หากอยากจะออก ยากเสียยิ่งกว่าอันใด!

แต่เมื่อเห็นมั่วหลินยืนหยัดหนักแน่นเช่นนี้แล้ว เขาไม่มีทางปล่อยพวกเราไปง่ายๆ แน่นอน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าตึงเครียด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“สำนักกระบี่ทมิฬของพวกเขาไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะเข้าไปได้ง่ายๆ ! วันนี้ใต้เท้ามั่วหลินไว้หน้าของพวกเจ้าแล้ว! หลังจากที่ไปถึงแล้วเจ้าจะต้องติดตามข้าอย่างใกล้ชิด ระวังคำพูดและกิริยา! หลีกเลี่ยงการล่วงเกินใต้เท้าทุกท่าน! เข้าใจหรือไม่?”

เมื่อพูดจบเขาก็หันหน้าไปมองทางมั่วหลิน

“ใต้เท้า เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ? ข้าว่าเปลวเพลิงของที่แห่งนี้ลุกลามขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเราจะต้องรีบกลับไปแจ้งสถานการณ์ให้รองประมุขทราบโดยเร็วที่สุด!”

ในที่สุดประโยคนี้ก็ได้พูดแทงใจมั่วหลินแล้ว