บทที่ 1874 ไต่สวน

………………..

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เห็นด้วยตาตนเองว่าที่ยอดเขาหลานชิงนั้นมันเกิดอันใดขึ้น แต่จากคำบอกเล่าของนายท่าน ความสงสัยทั้งหมดของสำนักกระบี่ทมิฬจะต้องอยู่ที่ตัวเขาอย่างแน่นอน

“ในมือของซานซานมีพื้นที่มิติขนาดเล็กอยู่ สำนักกระบี่ทมิฬยังต้องการให้เขาส่งสมุนไพรและโอสถให้ ดังนั้นในตอนนี้คงไม่ทำอันใดเขาร้ายแรงถึงชีวิตแน่นอน”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นอย่างใจเย็น

“ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้มาแล้ว พวกเขาก็สงสัยซานซานมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ในตอนที่เขายังไม่ได้รับคำตอบที่น่าพึงพอใจ พวกเขาไม่มีทางลงมือกับซานซานอย่างแน่นอน”

ส่วนพวกเขาจะจัดการกับซานซานอย่างใดนั้นก็ไม่มีใครบอกได้

ท้ายที่สุดแล้วมั่วอวิ๋นผู้นั้น…

เมื่อฉู่หลิวเยว่นึกย้อนกลับไป แววตาก็เย็นชาและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

นางไม่ได้เป็นห่วงความเป็นความตายของซานซาน นางเป็นห่วงว่าเขาจะถูกทรมานมาไม่น้อย

สำนักกระบี่ทมิฬโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก ใครจะรู้เล่าว่าพวกเขาจะจัดการกับซานซานอย่างใด…

“เช่นนั้น…พวกเราจะรออยู่ที่นี่ต่อไปอย่างนั้นหรือ?”

เมื่อฟังคำพูดของฉู่หลิวเยว่ สือซานก็สามารถสงบใจลงได้เล็กน้อย

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่สำนักกระบี่ทมิฬพาตัวซานซานไปเพราะเรื่องของยอดเขาหลานชิง เขาก็ยังรู้สึกเป็นกังวลอยู่เล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะอายุน้อย แต่เขาก็เป็นคนที่ฉลาดอย่างมาก

ภาพเหตุการณ์ในวันที่เขาผ่านด่านพลังจิตวั่งเสิ่นยังคงตราตรึงอยู่จนถึงทุกวันนี้

ภายในความทรงจำของเขา คนของสำนักกระบี่ทมิฬนั้นอันตรายเป็นอย่างมาก

ตอนนี้ซานซานถูกคุมขังอยู่ จึงยากที่จะทำให้คนวางใจได้

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดอันใดออกมา นางใช้นิ้วเคาะกับที่เท้าแขนเบาๆ

ครั้งนี้มั่วอวิ๋นตั้งใจที่จะไต่สวนซานซานอย่างแน่นอน

ซึ่งเขาไม่มีทางปล่อยซานซานไปอย่างง่ายดายแน่

“นายท่าน!”

ในตอนนั้นเองเสียงที่กระจ่างใสก็ดังขึ้น

จากนั้นเงาร่างเพียวระหงงดงามก็พุ่งตัวผ่านบานประตูด้านนอกมา

“นายท่าน! เจ้ากลับมาแล้ว! น้องแปดคิดถึงมาก!”

ขณะที่น้องแปดพูด เงาร่างของนางก็วูบไหวแล้วพุ่งตัวไปทางฉู่หลิวเยว่ ในชั่วพริบตาเดียวก็พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉู่หลิวเยว่

มุมปากของฉู่หลิวเยว่กระตุกขึ้น

หรงซิวเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย

น้องแปดสันหลังคอเย็นวาบ ก่อนจะชะงักการกระทำไปอย่างอดไม่ได้

ซี๊ด…นางลืมไปเลยว่าเขาก็อยู่ที่นี่เช่นเดียวกัน!

แต่หลังจากนั้นไม่นานน้องแปดก็กลับคืนสู่สภาพปกติ นางหมุนตัวแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ชายผ้าปลิวไสว เศษหยกกระทบกัน

เผยเห็นเอวบางขาวของนางที่เด่นสะดุดตา จากนั้นก็สาวเท้าไปยืนอยู่ด้านข้างของฉู่หลิวเยว่

“นายท่าน น้องแปดคิดถึงท่านมาก”

ฉู่หลิวเยว่มองหน้านาง ก่อนจะกล่าวเตือนขึ้นมาว่า

“น้องแปด เจ้านอนหลับจนมีรอยทับอยู่บนหน้าแล้ว”

แม้ว่ารอยนั้นจะจางมาก

แต่เมื่ออยู่บนใบหน้าที่งดงาม มันกลับเห็นเด่นชัดเป็นอย่างมาก

“อ๊า!”

ฉู่หลิวเยว่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าลองถามเยี่ยนชิงดู”

เยี่ยนชิงยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับน้องแปด แค่เงยหน้าก็สามารถมองเห็นแล้ว

ความจริงแล้วฉู่หลิวเยว่ก็ตั้งใจพูดแบบนี้

ท้ายที่สุดแล้วหากพูดในแง่ความหมาย น้องแปดกับเยี่ยนชิงก็นับว่าเป็น “ศัตรู” กัน

ตอนนี้น้องแปดสามารถยืนอยู่ต่อหน้าสือซานโดยไม่รักษาภาพลักษณ์ได้แล้ว แต่นางไม่สามารถขายหน้าต่อหน้า “ศัตรู” ได้อย่างเด็ดขาด!

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่หลิวเยว่ ในแววตาน้องแปดมีประกายตกใจมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม จากนั้นนางก็หันมองไปทางเยี่ยนชิงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเยี่ยนชิงถูกสายตาเช่นนี้จ้องมองมาก็สามารถสังเกตได้ถึงคำเตือนของความอันตราย

เขาครุ่นคิดอย่างละเอียด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“หมอนไม้ให้ความอบอุ่น ทำให้หลับสบาย หากแม่นางแปดกังวลว่าจะทิ้งรอยเอาไว้เมื่อนอนนานเกินไป ก็สามารถเอาผ้าไหมเมฆาไปคลุม ผ้าไหมเมฆามีความละเอียดอ่อน และจะไม่…” ทำร้ายผิวของแม่นางแปดอย่างแน่นอน

คำพูดประโยคด้านหลัง เยี่ยนชิงไม่ได้พูดออกไป

เพราะว่าเหมือนน้องแปดจะโดนโจมตีอย่างหนักแล้ว มือข้างหนึ่งนางกุมหัวใจของตนเองเอาไว้ พร้อมถอยหลังลงไปด้วย