บทที่ 1886 ขอเพียงแค่นางคิด

………………..

ฉู่หลิวเยว่ฟันกระบี่ลงไปเป็นครั้งที่สองอย่างไม่ลังเล!

เสียงกระบี่คำรามดังกึกก้อง ฟ้าดินสั่นสะเทือน!

ปราณกระบี่ที่น่าหวาดกลัวผ่าท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยง!

เปรี้ยง!

ได้ยินเพียงแค่เสียงดังกัมปนาท แต่ยอดเขาที่อยู่ด้านข้างก็ถูกผ่าออกอีกครั้ง!

ยอดเขาที่สูงชันแห่งนั้นมีรอยร้าวที่เฉียบคมปรากฏขึ้นบริเวณยอดเขา!

เปรี้ยง!

เปลวเพลิงสีน้ำเงินอีกกลุ่มหนึ่งก็ระเบิดขึ้นมาแล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

…

รูม่านตาของหนานอวี่สิงหดเล็กลง รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างมาก

มั่วหลินและคนอื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไปก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวา

เหตุใดถึงเป็นแบบนี้…

เหตุใดถึงเป็นแบบนี้!

ไม่ใช่แค่ยอดเขาหลานชิงเพียงแห่งเดียวหรือที่ซ่อนโชคชะตาที่น่าตกใจเอาไว้?

แต่ตอนนี้ภายใต้ยอดเขาที่อยู่โดยรอบ ทำไมถึงมีเปลวเพลิงปะทุขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง!

ฉู่หลิวเยว่เพียงฟันกระบี่ลงไปเพียงแค่สองครั้ง แต่คาดไม่ถึงว่าเปลวเพลิงจะระเบิดขึ้นมาทั้งคู่!

เป็นการฟันที่แม่นยำอย่างมาก!

ความรู้สึกตื่นตระหนกภายในใจของมั่วหลินก็พวยพุ่งออกมา

ตอนนี้เขาจับสังเกตได้แล้ว ฉู่หลิวเยว่นั้นได้เตรียมการมาเป็นอย่างดี!

เมื่อนึกถึงสิ่งที่อยู่ในเปลวเพลิงนั้น เขาก็นึกถึงฉากที่ของอะไรบางอย่างพุ่งเข้าไปในโล่สีดำของนาง ภายในสมองของมั่วหลินก็รู้สึกสับสนมากยิ่งขึ้น

เขาจ้องมองเงาร่างนั้นอย่างใกล้ชิด ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกคุ้นตาขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็เบิกตากว้าง!

หรือว่า คนที่ติดตามซานซานไปยอดเขาหลานชิงจะเป็นนาง?

มิน่าล่ะเหตุใดนางถึงอัญเชิญเปลวเพลิงจากยอดเขาหลานชิงออกมาอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย?

ส่วนคนอื่นๆ ก็ยังอยู่ที่ไหล่เขา

จะต้องเป็นนาง…เป็นนางอย่างแน่นอน!

ในที่สุดมั่วหลินก็เข้าใจได้อย่างกระจ่างแจ้งแล้ว!

ตั้งแต่ต้นจนจบ เปลวเพลิงเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับฉู่หลิวเยว่!

ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ ละก็ เช่นนั้น…ของที่อยู่ด้านล่างยอดเขาหลานชิงก็ถูกฉู่หลิวเยว่ครอบครองไปตั้งนานแล้ว?

ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏเข้ามาในสมองก็ทำให้เหงื่อเย็นๆ ไหลท่วมกายมั่วหลิน

“พวกเจ้าเฝ้าเอาไว้! ข้าจะไปรายงานท่านรองประมุข!”

ขณะที่พูดเขากำลังจะหมุนตัวเดินกลับไป แต่เขาก็ได้ยินเสียงกึกก้องกัมปนาทจากบนท้องฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกคนหันกลับไปมอง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เพราะว่า…คาดไม่ถึงว่าจะมีคนมาหนึ่งกลุ่ม

หากพูดให้ถูกต้องก็คือ พวกเขาทั้งหลายกำลังต่อสู้อยู่ในระยะประชิด

ซึ่งมั่วอวิ๋นก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย!

มั่วหลินกำลังจะเดินไปด้านหน้า แต่ทันใดนั้นเขาก็บอกว่า คนเหล่านั้นที่กำลังประมือกับมั่วอวิ๋นอยู่นั้น เป็นคนแปลกหน้าแต่กลับมีฝีมือแข็งแกร่งมาก!

“เถ้าแก่ซานก็อยู่ด้วย!”

ซานซานไม่เพียงแค่อยู่ในนั้น แต่กลับ…ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของมั่วอวิ๋นด้วย และในตอนนี้การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด!

ดูแล้วเหมือนว่าเขากำลังขวางทางมั่วอวิ๋นและคนอื่นๆ อยู่…

แต่ในทางกลับกัน เหมือนว่าจะมีผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งที่เขาไม่คุ้นหน้ากำลังร่วมมือกับมั่วอวิ๋น

สถานการณ์สับสนวุ่นวายอย่างมาก

มั่วหลินและคนอื่นๆ มึนงงไป

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

พวกเขาเพียงแค่เฝ้าคุ้มกันอยู่ที่นี่สองวัน ทำไมถึงได้เกิดเรื่องมากมายขึ้นเช่นนี้ได้?

พรึ่บ!

แขนเสื้อของหรงซิวสะบัดขึ้น ม่านพลังสีทองจางๆ สกัดกั้นมั่วอวิ๋นและคนอื่นๆ เอาไว้ที่ด้านนอก!

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่าตกใจ มั่วอวิ๋นก็รู้สึกตกใจระคนโมโห

หรงซิวผู้นี้…จัดการได้ยากยิ่งนัก!