บทที่ 1897 กระทบกระเทือน

ชั่วครู่ร่างของฉู่หลิวเยว่พุ่งออกมาจากความว่างเปล่าที่ปกคลุมด้วยแสงสีทองอันเจิดจรัส!

ทุกคนต่างจ้องมองในทันที

สตรีผู้นั้น…สวมชุดแดงพริ้วไสว ผมดกดำและผิวขาวดุจหิมะ ดวงตาเปล่งประกายแวววาว

ดวงตาและหางคิ้วแสดงถึงความมุ่งมั่นอย่างแกร่งกล้า

ร่างของนางไม่เป็นอันใดเลย!

ในขณะเดียวกันทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์มีปฏิกิริยาที่ต่างออกไป

สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ทุกคนทางด้านนี้ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่สำนักกระบี่ทมิฬและคนของตระกูลหนานกลับมีใบหน้าที่ดำมืด

หรงซิวผู้นั้นฝืนชะตาเช่นนี้ก็มากพอแล้ว เหตุใดฉู่หลิวเยว่เป็นเพียงเทพขั้นสูงถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้!

แม้แต่เทพศักดิ์สิทธิ์มิอาจพุ่งออกมาจากความว่างเปล่าที่พังทลายและแตกสลายได้อย่างปลอดภัย เหตุใดนาง…

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อฉู่หลิวเยว่ถูกความว่างเปล่ากลืนกินและตำแหน่งที่พุ่งออกมาทั้งสองครั้งกลับไม่เหมือนกัน!

ตำแหน่งที่อยู่ระหว่างกลางคือหุบเขาลึก!

“นี่ นี่…เหตุใดหรงซิวเหมือนรู้ล่วงหน้าว่านางจะออกมาจากทางนั้น เขาตั้งใจไปที่นั่นก่อนเพื่อรอนางอย่างนั้นหรือ”

“เป็นไปไม่ได้หรอก สถานการณ์เช่นนี้ใครเดาได้แม่นยำ ผู้ใดมิรู้ว่าเมื่อเข้าไปในความว่างเปล่าต่อให้เป็นผู้ฝึกตนด้วยตนเองก็ไม่มีทางรู้ว่าจะถูกส่งตัวไปที่ใด ยิ่งไปกว่านั้นหรงซิว?”

“แต่สถานการณ์ในตอนนี้…ดูแล้วไม่ค่อยปกตินัก…”

ผู้อาววุโสหลายท่านของตระกูลหนานพูดคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ

ลั่วเหยี่ยนไม่พูดอันใด แต่สีหน้ากลับดูแย่ขึ้นกว่าเดิม

หากฝ่ายตรงข้ามเป็นเช่นนี้ยิ่งรับมือยากอย่างเห็นได้ชัด…

ทางสำนักกระบี่ทมิฬนั่นมีคนทยอยมาสมทบกันอย่างต่อเนื่อง

สิ่งนี้ยิ่งส่งผลให้พลังแห่งการสังเวยเลือดยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ว่า

แม้ทัณฑ์สวรรค์ที่ระเบิดลงมาแทบจะทำลายภูเขาสูงทั้งหมดที่ปั่นปวนไปมาอย่างต่อเนื่อง แต่ฉู่หลิวเยว่ยังคงปลอดภัย!

สองสามีภรรยาคู่นี้ อีกคนว่าร้ายแล้วอีกคนกลับชั่วร้ายยิ่งกว่า!

เสียงร้องดังขึ้น!

เมื่อถวนจื่อส่งเสียงดังสนั่น ขณะที่เกิดแสงสีทองเหนือท้องฟ้า มันจึงพุ่งตัวไปหาฉู่หลิวเยว่อย่างรวดเร็ว

ทุกคนรู้สึกสับสน