บทที่ 1903 จุดจบ

………………..

สำนักกระบี่ทมิฬมีกฏที่เข็มงวดมาโดยตลอด หลังจากที่ได้รับคำสั่งแล้ว พวกเขาจะไม่มีวันฝ่าฝืนกฏโดยไม่มีเหตุผลอันใด

เช่นเดียวกับตอนนี้จนผ่านมานานเช่นนี้ แม้แต่คนเดียวก็ยังไม่มา จึงแน่ใจได้ว่าภายในเมืองต้องเกิดเหตุอันใดที่ไม่คาดคิดขึ้น!

บนหน้าอกของมั่วอวิ๋นราวกับมีเปลวไฟกำลังเผาไหม้อย่างรุนแรง!

เขากํามือทั้งสองไว้แน่นและเกือบจะกัดฟันเหล็กจนหัก

ในเวลาเช่นนี้คนที่ลงมือกับสำนักกระบี่ทมิฬ…หากลองคิดดูก็รู้ว่าเป็นใคร!

เขาหันกลับในทันทีและมองไปยังหรงซิวกับฉู่หลิวเยว่!

เหมือนกับมองเห็นสายตาของเขา ขณะที่หรงซิ่วมองดูฉู่หลิวเยว่อยู่ตลอด จู่ๆ เขาก็เบือนสายตาหันมามอง

ด้วยระยะห่างที่ทั้งสองอยู่ไกลกัน จึงสบตากันไปมา

เพียงแวบเดียวที่มั่วอวิ๋นมองเห็นความประชดประชันและความเฉยเมยที่แสดงออกอย่างเปิดเผยในสายตาเรียวบางที่สุขุมล้ำลึกคู่นั้นจากหรงซิว

ในใจของมั่วอวิ๋นราวกับถูกบางสิ่งชนเข้าอย่างแรง!

ที่แท้คือพวกมัน!

ในขณะนั้นความคิดที่วุ่นวายนับไม่ถ้วนก็แวบเข้ามาในหัวของเขา

ผู้คนจำนวนมากของสำนักกระบี่ทมิฬ อีกทั้งพลังก็ไม่นับว่าอ่อนแอ

แม้เมื่อก่อนจะมีคนบาดเจ็บล้มตายไปบางส่วน แต่สิ่งที่เหลือจะมีพลังมากขึ้นหากได้ร่วมพลังต่อสู้กัน

ไม่ว่าจะพูดอย่างใดก็ล้วนไม่มีใครมาได้!

เพียงเท่านี้ก็พิสูจน์ได้ชัดเจน…

ทั้งหมดของสำนักกระบี่ทมิฬ เกรงว่าครั้งนี้จะตกอยู่ในที่นั่งลำบาก!

แต่…หรงซิงทำได้อย่างใด

ท่าเรือดอกท้อทั้งหมดนี้คือครอบครัวเดียวของสำนักกระบี่ทมิฬ

มั่วอวิ๋นครุ่นคิดไปมาอยู่หลายครั้ง

เขาคิดมาตลอดว่าสำนักกระบี่ทมิฬสามารถควบคุมท่าเรือดอกท้อไว้ในมือได้มากว่าครึ่ง

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น!

ถ้าหากหลังจากนี้ยังไร้คนมาสนับสนุน เช่นนั้นการสังเวยเลือดนี้คงรักษาไว้ได้ไม่นาน!

“อ่า!”

ในขณะที่มั่วอวิ๋นกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ มีองค์รักษ์หนึ่งคนถูกดึงเข้าไปในการสังเวยเลือดเพราะพลังที่มากล้นเกิดไปและมิอาจควบคุมเอาไว้ได้!

ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นโครงกระดูก!

พลังบนการสังเวยเลือด เริ่มผิดปกติขึ้นเล็กน้อย

มั่วอวิ๋นเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา

หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าฉู่หลิวเยว่ยังไม่ถูกฆ่าตาย ฝั่งพวกเขานี้ก็จะอยู่ไม่ได้แล้ว!