บทที่ 1905 เปลวไฟที่เรียกขานนับหมื่น

ทุกคนต่างตกตะลึง

เปลวไฟนี้…มากเกินไปจนหลีกเลี่ยงไม่ได้!

บนเขา กลางป่าหรือหุบเขา!

แม้จากทุกซอกทุกแห่งภายในเมืองก็มีเปลวไฟพุ่งออกมาในทันที!

ท่าเรือดอกท้อทั้งหมดจมอยู่ในทะเลเพลิงอย่างรวดเร็ว!

เดิมที่ท้องฟ้าที่มืดมนมัวหมอง บัดนี้ส่องสว่างจากเปลวไฟนี้ไม่สิ้นสุด!

ไฟสีน้ำเงินเข้มที่โหนกระหน่ำได้แผดเผาหัวใจของผู้คนนับไม่ถ้วน!

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้”

“ยังมีอันตรายที่หลบซ่อนในท่าเรือดอกท้ออยู่อีกเช่นนี้หรือ”

“เปลวไฟนี้คืออันใดกันแน่”

คำถามมากมายยังคงอยู่ในใจของทุกคน จนทำให้ผู้คนตื่นตระหนก

ลมปราณเพลิงไฟแกร่งกล้าและทรงพลังอย่างมหาศาล!

ค่ายกลท่าเรือดอกท้อได้พังทลายลงจึงไม่มีวิธีเข้าไปได้

ชั่วครู่เปลวไฟได้ลุกลามจนหมดสิ้น พวกเขาเหล่านี้เกรงว่าคงไม่มีใครหนีรอดไปได้!

เสียงพูดคุยค่อยๆ เงียบลง

มีคนร้องเสียงสะอึกสะอื้น

ทุกคนในเมืองทุกที่แทบตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างที่สุด

บัดนี้พวกเขามีเพียงสิ่งเดียวที่ทำได้คือรอความตาย…

พรึบ!

แสงที่ส่องสว่างจากเปลวไฟที่พุ่งอกมาในทันใด!

ลำแสงทอดยาวเป็นเส้นตรงกลางท้องฟ้าและมุ่งตรงไปทางฉู่หลิวเยว่!

สถานการณ์นี้มีคนพบเห็นมากมาย

“นั่นคือสิ่งใด”

“ไม่รู้สิ…ข้ามองเห็นไม่ชัด…”

“สิ่งนี้ดูเหมือนไม่ใช่ครั้งแรกที่นางทำเช่นนี้ ก่อนหน้ามีเปลวไฟปะทุขึ้นบนยอดเขาหลายแห่งนอกเมือง บางทีอาจมีของสิ่งใดบางอย่างพุ่งผ่านไป…ดูเหมือนนางกำลังมองหาของสิ่งใดบางอย่างในกองไฟนั่นหรือไม่!”

“ข้าคิดออกแล้ว! ก่อนหน้าคนของสำนักกระบี่ทมิฬเฝ้าระวังยอดเขาหลานชิงทุกอย่างเหมือนว่ากำลังตามหาสิ่งใดบางอย่างเช่นเดียวกัน”

ในเวลานี้ที่เกิดเรื่องขึ้น ทุกคนที่ท่าเรือดดอกท้อส่วนใหญ่ต่างรู้ดี

ดังนั้นเมื่อมีคนผู้หนึ่งเตือนขึ้น หลายคนจึงโยงเรื่องเหล่านี้เข้าด้วยกันในทันที

เหตุใดจึงมีสายตาหลายคู่จ้องมองเช่นนี้ สิ่งที่คาดเดานี้แทบจะยืนยันได้เป็นอย่างดี!

แต่ว่า…เปลวไฟที่พุ่งออกมา คือสิ่งใดกันแน่

สายตาของคนนับไม่ถ้วนมองไปทางฉู่หลิวเยว่!

…