บทที่ 1909 ทัณฑ์ทลายเทพ

………………..

เสียงเย็นชาและทุ้มต่ำดังทั่วระหว่างสวรรค์และโลกแห่งนี้ เสียงที่คมชัดกระทบเข้าในหูของทุกคน!

เดิมทีคนของสำนักกระบี่ทมิฬได้ตายทั้งหมด แต่บางคนของตระกูลหนานหลังจากได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกฟังไม่เข้าหูยิ่งนัก!

คำพูดเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าพูดให้พวกเขาฟัง!

หรงซิวไม่ลงมือแต่อย่างใด หากลงมือเขาคงใช้วิธีสังหารโดยตรงเท่านั้น!

เขากำลังเชือดไก่ให้ลิงดู[1]!

ลั่วเหยี่นนเต็มไปด้วยความโกรธ และมองภาพเมฆาเคลื่อนคล้อยที่กำลังลุกไหม้อยู่ตรงหน้า

ภาพเมฆาเคลื่อนคล้อยคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อจึงไม่เสียหายอย่างง่ายดาย ดังนั้นเขาถึงไม่ได้กังวลเปลวไฟของฉู่หลิวเย่วที่ตั้งใจทำลายมัน

ทว่าเขาเป็นคนชัดเจนอย่างมาก เมื่อถูกฉู่หลิวเยว่ก่อกวนเช่นนี้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีทางใช้ภาพเมฆาเคลื่อนคล้อยหลบหนีออกไปได้อีก!

ความว่างเปล่าทุกทิศทุกทางล้วนถูกบีบเข้าตรงกลางอย่างบ้าคลั่ง

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานท่าเรือดอกท้อทั้งหมดนี้คงพังทลายลงทั้งหมด!

“พวกเราแค่กลัวว่าจะออกไม่ได้แล้ว…”

สีหน้าของผู้อาวุโสหลายท่านล้วนไม่น่ามองยิ่งนัก

ก่อนพวกเขาจะมา ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสถานการณ์จะกลายเป็นเช่นนี้ไปได้!

หนาอวี่สิงตายแล้วมิอาจพูดอันใดได้ แม้แต่พวกเขาทั้งหมดเกรงว่าจะต้องถูกฝังที่นี่เช่นเดียวกัน!

“ต่อให้มั่วอวิ๋นไม่ใช่คู่ต่อสู้กับหรงซิว แต่พวกเขานั่น…”

คำพูดนี้หมายความว่าพลังของพวกเขาสู้มั่วอวิ๋นไม่ได้

เพียงแค่มั่วอวิ๋นลงมือเมื่อครู่นี้ พลังที่ปรากฏออกมาแข็งแกร่งอย่างมาก

อีกทั้งในเวลานี้เขาตัดสินใจอย่างมุ่งมั่น แทบจะทุบหม้อข้าวตนเองก็ไม่ปราณ!

หากเป็นเช่นนี้เขาก็เป็นได้แค่ลูกน้องของหรงซิวต่อไป!

สถานการณ์ของพวกเขาที่เหลือเหล่านี้สามารถดีกว่านี้ได้อย่างนั้นหรือ

“ข้าเห็นพลังของหรงซิว จึงเห็นได้ชัดอยู่ก่อนแล้วว่าพลังของเขาเหนือกว่าเทพศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาทั่วไปเสียอีก!

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกัดฟันพูดขึ้นว่า

“…แต่ลมปราณของเขาคือเทพศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน…”

ผู้อาวุโสอีกท่านรีบพูดขึ้นในทันที

“บางที…เขาอาจยืมพลังอันใดบางอย่างมาใช้จากข้างนอก”

ผู้อาวุโสหลายท่านมีความเห็นต่างกัน

แต่พวกเขารู้ว่า ในเวลานี้หากรู้เรื่องนี้แล้วล้วนไม่มีประโยชน์อันใด

จู่ๆ ลั่วเหยี่ยนแหงนหน้ามอบนท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อมันพังทลายลงทีละน้อยๆ จนหลุมดำได้แผ่กระจายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนสัตว์อสูรที่อ้างปากกว้างเต็มไปด้วยเลือด เพื่อจะกลืนกินทุกสิ่ง!

เมฆดำที่ผันผวนนับไม่ถ้วนได้ถูกลืนกินไปในเวลานี้

ทัณฑ์สวรรค์จำนวนที่เหลือทั้งหมด ยังคงกวัดแกว่งไปมาทุกทิศทาง

นั่นคือทัณฑ์สวรรค์ที่ถูกพิธีสังเวยเลือดเรียกมาก่อนหน้านี้

เมื่อยังไม่ร่วงลงมาทั้งหมด แต่การสังเวยเลือดได้พังทลายลงแล้วเหลือเพียงทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้เท่านั้นที่ยังฟาดฟันไปทั่วทุกทิศทาง

ในเวลานี้ดูเหมือนได้รับผลกระทบจากแรงกดดันแห่งความว่างเปล่า ทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้จึงเริ่มมาบรรจบกันตรงกลาง

สิ่งที่ทำให้คนประหลาดใจยิ่งกว่าเมื่อพวกมันเหมือนกำลังหลอมหลวมเข้าด้วยกัน

ประเด็นสำคัญที่สุดคือตำแหน่งที่พวกมันรวมตัว…กำลังอยู่บนท้องฟ้าเหนือศีรษะของฉู่หลิวเยว่!

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ลั่วเหยี่ยวพูดกระซิบกระซาบขึ้นมาในทันที

“…ผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์แล้วอย่างใด เขาสามารถขัดต่อสวรรค์ได้อย่างนั้นหรือ”

สวรรค์หรือ

คำพูดนี้เจ้าหมายความว่าอันใด

หลายคนสบตากันและมองตามสายตาของลั่วเหยี่ยนโดยไม่รู้ตัว

เสียงลมกระโชกรุนแรง โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

ทุกสิ่งดูไม่มีอันใดต่างกันเลย

แต่…ทัณฑ์สวรรค์บนฟ้าที่กำลังรวมตัวอยู่นั้น

แสงเจิดจ้างดงามได้พุ่งออกมาจากตรงกลางในทันที!

ผู้อาวุโสหลายท่านอ้างปากค้างด้วยความตกใจ

นั่นคือ…