บทที่ 1952 สิบสามผู้พิทักษ์เยว่

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นและแผ่กระจายออกไปไกล ซึ่งทำให้ผู้คนที่อยู่นอกม่านพลังหน้าเปลี่ยนสีอย่างกะทันหัน

เพราะพวกเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ตาข่ายสีเขียวอันนั้นรัดตัวของหนานอีฝานแน่น!

ในขณะเดียวกัน เข็มเงินที่อยู่ด้านบนจำนวนนับไม่ถ้วนก็แทงทะลุร่างศักดิ์สิทธิ์ของเขาเข้าไปด้วย!

แม้ว่าเข็มเงินเหล่านั้นจะบางมาก แต่ก็ยาวมาก อีกทั้งยังแข็งมากด้วย

ถ้าถูกแทงเข้าไปโดยตรงเช่นนั้น เกรงว่าจะสามารถแทงทะลุกระดูกได้!

และยิ่งไปกว่านั้นทั่วทั้งร่างกายของเขาก็ถูกเข็มเงินหลายพันเล่มแทงในเวลาเดียวกัน?

ความเจ็บปวดเช่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถรับได้!

ร่างศักดิ์สิทธิ์ของหนานอีฝานสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แต่ตาข่ายสีเขียวขนาดใหญ่นั้นก็รัดเขาจนแน่น ทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้

ทุกคนเห็นเพียงเข็มเงินส่องประกายเย็นชาที่แทงเข้าไปร่างศักดิ์สิทธิ์ของเขาแทบจะทั้งเล่ม เหลือเพียงแค่ส่วนปลายแหลมที่กำลังสั่นสะท้านเล็กน้อย

ครั้งนี้บนร่างกายของหนานอีฝานไม่มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาอีกแล้ว เพราะคราบเลือดเปรอะไปทุกบริเวณจนมองไม่ออกแล้ว

อย่างใดก็ตามเมื่อทุกคนหันไปมอง หัวใจของเขาก็เย็นยะเยือก

ความทรมานเช่นนี้… หรือว่าเป็นการลงโทษที่โหดเหี้ยมทารุณมาก

…

“เฉินอีผู้นี้ลงมือได้โหดเหี้ยมมาก”

อี้เหวินจั๋วอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างอดไม่ได้

พวกเขาสามารถมองออก บนเข็มเงินนั้นมีเล่ห์กลอันใดบางอย่าง

ไม่อย่างนั้นมันไม่สามารถแทงทะลุเข้าไปในร่างศักดิ์สิทธิ์ของหนานอีฝานได้อย่างง่ายดายเช่นนี้แน่นอน!

แต่ในเวลานี้เขายังไม่สามารถต้านทานการโจมตีของเฉินอีได้เลย…

“แต่เขาจะต้องเป็นผู้มีฝีมือเสียก่อนถึงจะสามารถทำเช่นนี้ได้”

อี้เหวินเทาหรี่ตาลงแล้วพูดขึ้น

ความสนใจทั้งหมดของเขาในตอนแรกพุ่งเป้าไปที่หรงซิวและฉู่หลิวเยว่

แต่หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่ตะโกนเรียกเฉินอีเขาถึงได้ตระหนักว่า บางทีชายหนุ่มที่สวมชุดเขียวผู้นี้อาจจะไม่ธรรมดา

ในที่สุดตอนนี้เขาก็สามารถยืนยันข้อสันนิษฐานของตนเองก่อนหน้านี้ได้แล้ว

เฉินอีผู้นี้…