บทที่ 1974 ชื่อเสียง

………………..

ฉู่หลิวเยว่พูดประโยคนั้นด้วยความจริงใจ

หากไม่ใช่เพราะอี้เหวินเทา นางไม่มีโอกาสได้รับของวิเศษมากมายขนาดนี้แน่นอน

ซึ่งนี่เป็นการค้าขายที่ไม่ได้ขาดทุนแม้แต่น้อย

แม้จะยุ่งยากเล็กน้อย แต่ว่า…

สำหรับนางและท่าเรือดอกท้อแล้ว ตอนจบสุดท้ายมันยอดเยี่ยมอย่างมาก

อี้เหวินเทาจ้องฉู่หลิวเยว่ตาเขม็งด้วยความดุร้าย เหมือนต้องการกลืนกินนางทั้งตัว!

เมื่อได้ยินกับหู ได้เห็นกับตา ว่าตนเองต้องสูญเสียของวิเศษไปมากมายขนาดนั้น เขาก็รู้สึกอัปยศอดสูยิ่งกว่าเสียหน้าเสียอีก!

แล้วเขาจะสามารถทนกับเรื่องนี้ได้อย่างใด?

ฉู่หลิวเยว่เดินถอยหลังออกมาแล้ว

“วางอาวุธศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ แล้ว…เอาคนกลับไปได้เลย”

คำพูดนี้นางพูดกับคนตระกูลอี้

จวินจิ่วชิงพูดขึ้นว่า

“ความจริงแล้วอาวุธศักดิ์สิทธิ์สามสิบชิ้นก็ไม่ได้มากมายนัก แต่พวกเราไม่สามารถรวบรวมได้ในขณะนี้ หลังจากกลับไปแล้ว พวกเราจะรวบรวมมามอบให้เร็วที่สุด”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย แล้วยิ้มออกมา

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น…สามวันหลังจากนี้ พวกเราค่อยนำของมาแลกคน”

จวินจิ่วชิงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

แต่เขาก็เข้าใจฉู่หลิวเยว่

ในเมื่อนางพูดเช่นนี้แล้ว ต่อให้คนอื่นจะพูดอย่างใดก็ไม่มีประโยชน์

เขาเหลือบสายตาไปมองอี้เหวินเทาอีกครั้ง

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอย่างใด พวกเขาก็ทำได้เพียงเห็นด้วย

จวินจิ่วชิงเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นจึงไม่ดิ้นรนขัดขืนโดยไม่จำเป็น แต่กลับตอบตกลงในทันที

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

“คำไหนคำนั้น!”

เมื่อพูดจบ นางก็หันไปมองทางเฉินอี

“เฉินอี พาประมุขอี้กลับไป แล้วรับรองอย่างดี ประลองมาทั้งวันแล้ว ประมุขอี้คงจะเหนื่อยมาก”

ฝีเท้าของเฉินอีเหมือนเบา แต่ความจริงแล้วกลับมีความเร็วสูง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มายืนหยุดที่ข้างกายของฉู่หลิวเยว่แล้ว พร้อมตอบรับด้วยความเคารพหนึ่งเสียง

“ขอรับ”

จากนั้นเขาก็เดินขึ้นมาด้านหน้าด้วยตนเอง

เมื่อเห็นรองเท้าของเฉินอี และชายเสื้อที่สะบัดพริ้วเล็กน้อย หัวใจของอี้เหวินเทาก็สั่นระรัว เลือดลมพลุ่งพล่าน ในที่สุดเขาก็สลบไปทันที

เฉินอีมีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม ก่อนพาอี้เหวินเทากลับเข้าไปในม่านพลัง

แน่นอนว่าคนตระกูลอี้ที่อยู่ด้านข้างล้วนรู้สึกโมโหและไม่ยินยอม แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก ดังนั้นจึงต้องกลืนคลื่นอารมณ์ทั้งหมดลงท้องไป

จวินจิ่วชิงมองฉู่หลิวเยว่ด้วยแววตาลึกล้ำ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อเห็นว่าเขาจากไปแล้ว คนตระกูลอี้ที่เหลือก็ติดตามออกไปด้วย

…หากไม่ไป แล้วจะอยู่ที่นี่ให้คนอื่นดูหมิ่นอย่างนั้นหรือ?

อี้เหวินจั๋วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเรื่องทุกอย่างจะกลายเป็นเช่นนี้แล้ว

หนานซู่ไหวเหลือบสายตามองเขาเล็กน้อย แล้วแค่นหัวเราะเสียงเย็น

“ไม่ต้องมองแล้ว อี้เหวินจั๋ว ต่อให้มองต่อไปก็ไม่มีอันใดเปลี่ยนแปลงหรอก”

เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากของอี้เหวินจั๋วปูดโปน และกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป!

ฝีเท้าของอี้เหวินจั๋วหยุดชะงักค้างไปในทันที

“การที่เจ้าทรยศสำนักหลิงเซียว เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเจ้า!”

หนานซู่ไหวพูดออกมาอย่างเชื่องช้า แต่คำพูดเหล่านั้นกระทบเข้าโสตประสาทของอี้เหวินจั๋วอย่างชัดเจน!

หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เหมือนกับมีอันใดมาบีบรัด!

อี้เหวินจั๋วหลับตาลง ก่อนจะเดินจากไป!