บทที่ 1984 ความลับในประตูแดนสวรรค์

………………..

เยี่ยนชิงกำลังครุ่นคิดอันใดบางอย่างอยู่

“ได้ยินว่าแต่ก่อนคุณชายสี่แห่งตระกูลหลินเป็นที่ชื่นชอบของสตรีมากมายที่ผาแดนสวรรค์ แต่ด้วยสุขภาพที่อ่อนแอ เรื่องแต่งงานจึงล่าช้าออกไปโดยไม่มีกำหนดที่แน่นนอน…”

แม้ว่าเรื่องเหล่านี้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เรื่องราวที่เยี่ยนชิงควบคุมอยู่ในมือนั้นเกินกว่าที่คาดคิดของคนทั่วไปอย่างมาก

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถอยู่กับหรงซิ่วได้นานถึงเพียงนี้ และจัดการทุกเรื่องได้อย่างเรียบร้อยเป็นอย่างดี

อวี๋มั่วมีสีหน้าซีดเซียว เขาพยายามคายใบชาในปากออกมาอย่างยากลำบาก

“เจ้า เจ้าหมายถึงหลินจือเฟยหรือ”

คุณชายสี่ตระกูลหลินแห่งผาแดนสวรรค์ ผู้นั้นคงไม่ใช่หลินจือเฟยหรอกหรือ!

แต่ประเด็นสำคัญ…เหตุใดจู่ๆ เยี่ยนชิงจึงพูดถึงเขาในเวลาเช่นนี้และยังถามว่าเขาหน้าตาดีหรือไม่!

อวี๋มั่วจ้องมองเขาราวกลับเห็นอันใดบางอย่างและเอ่ยขึ้นว่า

“เขาหน้าตาดีหรือก็ไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า ไม่นะ…เหยี่ยนชิง เจ้าไม่ได้เป็นอันใดใช่หรือไม่!”

นี่ไม่ใช่เหยี่ยนชิงที่เขารู้จักคนนั้นเลย!

ในวันปกติของเจ้านี่ล้วนไม่สนใจว่าสตรีจะหน้าตาดีหรือไม่ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคำถามของบุรุษในเวลาเช่นนี้…

แววตาของอวี๋มั่วจากความประหลาดใจและสับสน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกตกใจแทน

“เดี๋ยว ช้าก่อน! เจ้า เจ้าคงไม่ได้…”

ทันใดนั้นเขาก็คิดอันใดบางอย่างขึ้นมาจึงโยนถ้วยชาในมือออกไป มือทั้งสองป้องไว้ที่อกด้วยความประหม่าจนจะระเบิดออกมา

“เจ้าไปเลย!”

เจ้าเด็กหนุ่มเหยี่ยนชิงคนนี้คงไม่ได้ชอบผู้ชายมาโดยตลอดหรอกนะ！

เมื่อก่อนพวกเขากินและพักอาศัยอยู่ด้วยกันมาหลายปี!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อวี๋มั่วรู้สึกแทบจะเสียสติ

เยี่ยนชิงขมวดคิ้วขึ้น สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปะทะเข้าหน้าอย่างจัง

“หากข้าชอบผู้ชายจริงๆ เจ้าก็คู่ควรอย่างนั้นหรือ”

อวี๋มั่วตอบกลับ

“….???”

พูดเช่นนี้เป็นเขาที่เข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ

แต่เหตุใดคำพูดนี้ เมื่อได้ยิน กลับรู้สึกไม่ค่อยรื่นหูนัก!

เมื่อเห็นแววตาของเยี่ยนชิง อวี๋มั่วจึงรับรู้ได้ว่าตนเองในเวลานี้มีท่าทางอย่างใด จึงรู้สึกเขินอายขึ้นมาในทันที

“สมควร! เข้าใจผิด เข้าใจผิด”

เขาคลายมือที่ป้องเอาไว้ออกและลูบจมูกไปมาอย่างอึดอัดใจ

“นี่ข้า…นี่ข้าเป็นห่วงพี่น้องไม่ใช่หรอกหรือ!”

เยี่ยนชิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น ความโมโหที่เห็นได้ยากปรากฏในแววตาของเขา

เป็นเพราะเขาเลอะเลือนจึงถามคำถามเช่นนี้กับอวี๋มั่ว

ไม่รู้ว่าในหัวของเขาคิดเรื่องไม่ดีไปไกลถึงเพียงใด

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้ จึงลุกขึ้นและเดินจากไป

“อ้าว? เจ้าจะไปไหน ยังพูดไม่จบเลยนะ!”

เมื่อเห็นเยี่ยนชิงกำลังเดินไป เขาจึงตามไปแต่ไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก

“ถือว่าข้าขอโทษได้หรือไม่ เจ้าบอกข้ามาก่อน…”

ปัง!

เยี่ยนชิงเดินเข้าไปในห้องและปิดประตู เพื่อแยกตัวออกจากเสียงโวยวายน่ารำคาญนั่น

“ซู่…”

อวี๋มั่วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาปิดจมูกและหายใจเข้า

เจ็บมาก!

เด็กหนุ่มคนนี้เก็บเอาไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ

อีกทั้งเหตุใดวันนี้ถึงได้อารมณ์ร้อนเป็นพิเศษ

ใครยั่วโมโหเขา

อวี๋มั่วรู้สึกไม่เป็นปกติอย่างมาก แต่ไม่ได้โกรธอันใด

เยี่ยนชิงเป็นแบบนี้ดูแล้วมีบางอย่างผิดปกติจริงๆ

บางที…

เขาควรเริ่มตรวจสอบจากด้านอื่นๆ แทนอย่างนั้นหรือ

…

ฉู่หลิวเยว่และผู้ติดตามของนางมาด้วยความรวดเร็วหลังจากประมาณครึ่งชั่วยามก็มาถึงประตูแดนสวรรค์ของท่าเรือดอกท้อ

เมื่อมองจากระยะไกล ม่านแสงขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟ้า

แรงกดดันอันกว้างใหญ่และทรงพลังค่อยๆ แผ่กระจากลงมาจากด้านบน

นี่คือประตูแดนสวรรค์ที่เชื่อมโยงการดำรงอยู่ของอาณาจักรเสิ่นซวี่ทั้งภายในและภายนอก

องค์รักษ์จวนเยว่ที่รับผิดชอบเฝ้าที่นี้อยู่ตลอด เมื่อเห็นฉู่หลิวเยว่และคนอื่นๆ มาถึงจึงเข้ามาทำความเคารพโดยพร้อมเพียง

“ขอคารวะนายท่านเยว่!”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้ารับและส่งสัญญาณให้พวกเขาไม่ต้องมากพิธี

คนพวกนี้ซานซานคัดเลือกมาด้วยตนเองล้วนเป็นคนที่ไว้ใจได้ทั้งสิ้น