บทที่ 2000 มีปีศาจ

ความรู้สึกนี้ช่างละเอียดอ่อนยิ่งนัก หากไม่ใช่ชีพจรเทียนจิงที่อยู่บนตัวของนาง อีกทั้งการสัมผัสอันเฉียบแหลมของพลังปราณเดิม เกรงว่านางคงไม่อาจพบสิ่งผิดปกติได้เร็วเช่นนี้

นางขยับโดยไม่รู้ตัวเพื่อจะลุกขึ้น

“เยว่เออร์”

ทันใดนั้นเสียงของหรงซิวก็ดังเข้ามาในหูของนางอย่างชัดเจน

ฉู่หลิวเยว่ยับยั้งความรู้สึกเอาไว้ในทันที ซึ่งในเวลาเช่นนี้ไม่ควรแหวกหญ้าให้งูตื่นจริงๆ

นางมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ในทุกทิศทางเงียบสงบ

ทุกคนต่างรอในตำแหน่งของตนเอง และดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

ในจำนวนพวกเขาส่วนใหญ่ อาจะยังไม่ทันได้สังเกตว่าพวกเขากำลังจะสูญเสียพลังของตนไป…

หลังจากฉู่หลิวเยว่มองไปรอบๆ นางก็ถอนสายตากลับมาและมองไปทางพื้นด้านหน้าของตนเอง

หินภูเขาที่เรียบและหยาบ ปรากฏเป็นสีขาวนวล ภายใต้การสะท้อนของแสงจันทร์ ส่องสะท้องจนมันเรืองแสงจางๆ ออกมาหลายจุด

ดูเหมือนแสงนี้คงไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่พลังปราณเดิมที่หลังไหลในตัวนางก่อนหน้านี้ กลับไหลลงไปในภูเขาหินใต้ร่างแทน

ด้านล่างนี้เห็นได้ชัดว่ามีของบางอย่าง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่หลิวเยว่ก็งอนิ้วและยืดออกเบาๆ

“โอ้ย!”

ทันใดนั้นเฮ่อจื่อหลานก็ส่งเสียงอุทานและกระโดดขึ้น!

“ใครตีข้า!”

เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ยากที่จะไม่ตกใจ

เดิมทีหงอันกำลังงีบหลับพลางพักสายตา แต่เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาจึงลืมตาขึ้นในทันที

เขาย่นคิ้วและเอ่ยถามขึ้น

“ใครเป็นอันใดงั้นหรือ”

เดิมทีทั้งหมดล้วนจัดการได้เป็นอย่างดี ใครจะคิดว่าจะถูกก่อกวนเช่นนี้!

เขาอารมณ์ไม่ดี สีหน้าก็หาไม่เจอว่าไปอยู่ที่ไหนเสียแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงอันเคร่งขรึมของเขาเฮ่อจื่อหลานก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นในทันที เสียงของนางจึงดูเล็กลงโดยไม่รู้ตัว

“ขะ…ข้า…เมื่อครู่มีคนลอบทำร้ายข้า…”

“ใครลอบทำร้ายเจ้า”

หงอันมองดูอีกรอบ

ทุกคนต่างรออยู่ตรงตำแหน่งของตนเอง

ลอบทำร้าย?

ดูเหมือนจะพูดออกมาไม่ได้

“ข้าก็ไม่รู้…”

เดิมทีเฮ่อจื่อหลานกำลังฝึกฝนอยู่นั้น จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่เอวด้านหลัง โดยสัญชาตญาณคิดว่ามีคนทำร้ายนาง หงอันจึงถามขึ้น นางจึงตอบกลับไปโดยไม่คิด

แต่บัดนี้ใจเย็นลงแล้ว นางจึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นางกับคนที่นี่ล้วนไม่มีมิตรไม่มีศัตรู ผู้ใดจะลงมือกับนางได้เล่า

และต้องอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้?

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตัวนางเองไม่สามารถแยกออกได้ว่าพลังนั่นมาจากที่ใด

เช่นนี้คงยากที่จะระบุตัวตนได้

เฮ่อจื่อหลานเริ่มขี้ขลาดขึ้นเรื่อยๆ และสภาพดูตื่นตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้า ข้าก็ไม่รู้…”

สีหน้าของหงอันยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

เฮ่อจื่อหลานกลัวว่าเขาจะตำหนิตน จึงรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน