บทที่ 201 แพ้อีกครั้ง! [รีไรท์]

ซือถูซิงเฉินแทบทนไม่ไหวที่จะลุกขึ้น สายตาจับจ้องไปยังกริชในมือฉู่หลิวเยว่

“ซิงเฉิน เจ้าเป็นอะไรไป?”

เฉิงหานที่อยู่ด้านข้างมองนางด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่ค่อยเห็นซือถูซิงเฉินมีสีหน้าเช่นนี้บ่อยนัก

“เอ๊ะ? อะไรนะ?”

ซือถูซิงเฉินรู้สึกตัวอย่างแรง นางมองเฉิงหานปราดหนึ่งก่อนจะตระหนักได้ว่าตัวเองเสียอาการเล็กน้อย จึงกลับไปนั่ง

“เปล่า เปล่าเจ้าค่ะ…”

เฉิงหานเป็นอาจารย์ของนาง และเป็นผู้ที่รู้จักนางเป็นที่สุด ด้วยกิริยาเช่นนี้เขาจะไม่เข้าใจได้เยี่ยงไร?

“เจ้ากำลังมองสิ่งใดอยู่น่ะ?”

เฉิงหานทอดมองไปตามสายตานาง กลับเห็นเพียงแผ่นหลังฉู่หลิวเยว่ที่ลงเวทีประลอง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฉู่หลิวเยว่นั่นพิลึกไปหน่อย เจ้าเห็นสิ่งใดหรือ?”

ซือถูซิงเฉินรู้ว่าอาจารย์ไม่ได้คุยเรื่องเดียวกับตน ทว่าตอนนี้นางเองก็อธิบายไม่ได้ จึงได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อน

“…ไม่มีนี่เจ้าคะ ข้าเพียงแต่ตกใจเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อครู่กริชเล่มนั้นเหมือนจะตอกอยู่บนพื้น…ศิลาหยกขาวที่แข็งมากและยังเป็นวัตถุที่ไม่เคยทิ้งร่องรอยบนพื้นผิว ไม่นึกเลยว่าฉู่หลิวเยว่จะมีกริชที่คมกริบเช่นนี้ บางที…อาจจะไม่ใช่ของธรรมดา”

เฉิงหานก็คิดว่าพอมีเหตุผลอยู่บ้างหลังจากที่ได้ยิน ลูบเคราตัวเอง :

“ที่เจ้าพูดมาก็ถูก ฉู่หลิวเยว่เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง แต่เมื่อครู่ที่ผ่านมานางกลับขัดขวางการโจมตีของเหลยหมิงเวยได้ทันท่วงที กริชของนางเล่มนั้นคงช่วยได้ไม่น้อย เพียงแต่ว่าเมื่อครู่นางลงมือเร็วเกินไป พวกเราอยู่ไกลไปหน่อยจึงดูอะไรไม่ออกเลย”

หากมีโอกาสตั้งใจดูอีกสักรอบ บางทีอาจจะเห็นความเป็นมาเป็นไปได้บ้าง

เมื่อเห็นว่าซือถูซิงเฉินจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เฉิงหานก็นึกสงสัย

“ซิงเฉิน เจ้าเป็นหมอเทวดา นางเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แม้จะเป็นการประลอง แต่พวกเจ้าก็ไม่เจอกันหรอก เหตุใดอาจารย์ถึงเห็นว่าเจ้าสนใจเจ้ากริชเล่มนั้น?”

ซือถูซิงเฉินยิ้มเกร็ง

“ข้าก็แค่สงสัยนิดหน่อย อาจารย์ไม่ต้องกังวล”

เฉิงหานจึงผงกหัว

ศิษย์ของเขามีภูมิหลังสูงส่ง พรสวรรค์ล้ำเลิศ ไม่มีสิ่งใดไม่ดี

เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้อาจจะแค่นึกสงสัยเพียงเท่านั้น

……

ฉู่หลิวเยว่ลงจากลานประลองก็ได้รับการต้อนรับจากคนของสำนักเทียนลู่อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง ไม่ง่ายเลยกว่าจะกลับมานั่งที่นั่งตัวเอง ถอนหายใจเบาๆ

“เฮ้อ…ทุกคนก็ตื่นเต้นเกินไป!”

“แหะแหะ หลิวเยว่ ตอนนี้เจ้าเป็นถึงคนสำคัญของสำนักพวกเราแล้วนะ!” ซือหยางมาข้างหน้าด้วยใบหน้าเลื่อมใส “เหลยหมิงเวยนั่นเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางขั้นสี่ คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเอาชนะเขาได้! ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

เดิมทีพวกเขาต่างก็คิดว่าการประลองรอบนี้จะต้องแพ้แน่ๆ แต่ใครจะคิดเล่าว่าฉู่หลิวเยว่จะชนะ! ชิงศักดิ์ศรีของสำนักเทียนลู่กลับมาได้โดยไม่ทันตั้งตัว!

ฉู่หลิวเยว่หลุดหัวเราะ

“เจ้ากล่าวเกินจริงไปหรือไม่?”

“จริงแท้แน่นอน! ไม่เชื่อเจ้าก็ถามพี่…”

ซือหยางกล่าวได้เพียงครึ่งก็รีบหุบปากทันที เขามองพี่ใหญ่ที่ทำหน้าเงียบขรึมอยู่ข้างๆตน แทบทนไม่ไหวที่จะกัดลิ้นตัวเอง

ในทางกลับกันซือถิงกลับเป็นตัวของตัวเอง พยักหน้าให้ฉู่หลิวเยว่

“ยินดีด้วย”

ฉู่หลิวเยว่ก็หัวเราะเบาๆ :

“ขอบใจ”

ถึงกระนั้นก็ได้พูดออกไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีอะไร

ซือหยางเห็นคนทั้งสองไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใดจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบเปลี่ยนหัวข้อ

“เจ้าไม่รู้หรือไร? ผลแพ้ชนะการประลองแรกของงานสมาคมยาวชนส่งผลต่อการประลองของเหล่าศิษย์สำนักในเวลาต่อมาอย่างยิ่ง ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็นับว่าเปิดตัวได้ดีและค่อนข้างยอดเยี่ยม ทุกคนยอมรับในตัวเจ้าแน่นอน!”

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ นางเพียงยิ้มมุมปาก

“นี่แค่เริ่มต้น การประลองหลังจากนี้จะยิ่งดุเดือดขึ้น”