บทที่ 2017 เกิดเรื่อง

………………..

พูดมาถึงตรงนี้ บรรดาฝูงชนที่แต่เดิมยังคงวิตกกังวลก็สงบใจลงได้ในที่สุด

ตั้งแต่สูญเสียกำลังคนไปมหาศาลด้วยน้ำมือของหรงซิวเมื่อหลายปีก่อน ถ้ำปีศาจทมิฬทั้งหมดก็เข้าสู่ช่วงพักฟื้นมาโดยตลอด

เจ้าสำนักถึงกับปิดด่านฝึกตนอยู่หลายปีจนพลังกล้าแกร่งขึ้น

บัดนี้มาประมือกันอีกครา ผู้ใดมีชัยผู้ใดปราชัยยังมิอาจรู้ได้!

…

ณ ตระกูลอี้

ภายในจวนอันเงียบสงบที่ตั้งห่างไกลออกไป ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บและโดดเดี่ยวยิ่ง

มีเพียงผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่ยืนเฝ้ายามอยู่ด้านหน้าประตูจวนด้วยท่าทีซังกะตาย

ตั้งแต่อี้เหวินเทากลับมาระยะนี้ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ได้ออกมาอีกเลย

ส่วนคนอื่นในตระกูลอี้ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนแต่อย่างใด

แน่นอนว่าเว้นจวินจิ่วชิงที่บัดนี้ได้รับตำแหน่งประมุขเอาไว้คนหนึ่ง

แต่เขาเองก็มาเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ราวกับว่าทั้งตระกูลอี้ลืมไปแล้วว่าที่นี่ยังคงมีอี้เหวินเทาอาศัยอยู่ก็มิปาน

ที่นี่มิมีผู้ใดแวะเวียนเข้ามาจึงมีบรรยากาศวังเวงอย่างมาก

ใครก็มิอาจคาดคิดว่าอี้เหวินเทาที่มีอำนาจในตระกูลอี้ถึงขั้นเรียกลมเรียกฝนมาได้หลายร้อยปีจะตกสู่จุดจบเช่นนี้ได้

ทันใดนั้น ก็มีเสียงบางอย่างตกแตกดังแว่วมาจากด้านใน

ผู้อาวุโสที่ยืนเฝ้ายามอยู่ขมวดคิ้ว ก้าวขึ้นไปถามว่า

“ท่านประมุข เป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?”

ด้วยคุ้นชินมาหลายปี เขาจึงยังคงเรียกอี้เหวินเทาว่าประมุข

ผู้อาวุโสที่เฝ้ายามอยู่พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

“ท่านระวังให้มากหน่อย”

แปลว่าไม่มีใครเข้าไปจัดการเก็บกวาดให้

ตอนนี้ทั้งจวนหลังนี้มีเพียงเขาคนเดียวคอยเฝ้ายาม หากมิใช่เพราะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เขาก็ไม่สามารถผละจากตำแหน่งของตัวเองได้ตามใจ

อีกอย่าง… ทำจอกตกแตกก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยจริงๆ

พูดจบ เขาก็เบนสายตากลับไป

…

ภายในห้อง

อี้เหวินเทานั่งอยู่บนเก้าอี้ บนพื้นเบื้องหน้าเขามีโต๊ะที่เขาเพิ่งเตะล้มลงไปตัวหนึ่ง

เศษชาสาดกระจายทั่วพื้น จอกชาแตกออกเป็นชิ้นๆ

ด้านข้างกันมีบุรุษในชุดดำผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่

หน้าอกของอี้เหวินเทากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในแววตาคู่นั้นราวกับมีเพลิงโทสะกำลังลุกโหม

เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้เขาโกรธเกรี้ยวอย่างมาก

“ติดต่อไม่ได้? นี่มันหมายความว่าอันใดกัน!?”

เขากดเสียงให้ต่ำลง แต่ก็ยังคงฟังออกได้ไม่ยากถึงอารมณ์โมโหอย่างรุนแรงที่พยายามยับยั้งเอาไว้ในน้ำเสียง

บุรุษชุดดำยังคงก้มศีรษะอย่างเดิม ก่อนเอ่ยว่า

“พวกเราส่งข่าวออกไปสามรอบติดแล้ว แต่… ฝั่งนั้นยังคงเหมือนกับโยนหินลงทะเล ไม่มีการตอบกลับมาแต่อย่างใด”

อี้เหวินเทาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหลับตาลง

ความจริงแล้วเขาเข้าใจความหมายของคำพูดนี้แต่แรกแล้ว

เพียงแต่ไม่อาจทำใจให้เชื่อได้เท่านั้น

ถ้ำปีศาจทมิฬเป็นความหวังสุดท้ายของเขาแล้วหนา!

หลายวันก่อนจวินจิ่วชิงมาเยือน ก่อนซักถามเขาในสิ่งที่เขาพูด

ตอนนั้นเขาทำทีเหมือนจะอ่อนน้อม บอกพวกเรื่องโล่ผสานนภาไปจนหมดเปลือก แต่แท้จริงแล้วในใจนั้นชิงชังจวินจิ่วชิงเหลือแสน

สำหรับเขาแล้ว สันดานเดิมของจวินจิ่วชิงโฉดชั่วดั่งหมาป่า คงคิดแผนจะฮุบเอาตำแหน่งประมุขไว้แต่แรกแล้ว!

ฉวยตอนที่เขาถูกขังอยู่ในท่าเรือดอกท้อใช้กำลังโจมตีและกลายเป็นประมุขคนใหม่ของตระกูลอี้ได้อย่างง่ายดาย!

ตอนนี้จวินจิ่วชิงตำแหน่งสูงส่งเหนือผู้ใด แล้วเขาเล่า? ต้องมาตกอยู่ในที่กันดารเช่นนี้ กระทั่งคิดจะเข้าออกจวนแห่งนี้ตามใจยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

ก็จริงอยู่ที่ว่าจวินจิ่วชิงคือคนที่เขาเลือกให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขด้วยตัวเอง แต่ตอนนั้นเขาจะไปรู้ได้อย่างใดว่าที่แท้จวินจิ่วชิงเป็นคนประเภทนี้?

ต้องโทษตัวเขาเองที่ตาต่ำถึงได้ถูกหลอกตลบหลังจนหัวหมุน

โชคดีที่เขายังได้ส่งมอบตราสัญลักษณ์ให้จวินจิ่วชิงด้วยตัวเอง…

ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว ช่างน่าหัวร่อยิ่งนัก!

อี้เหวินเทาไม่มีทางยอมนั่งรอความตายเฉยๆ อยู่แล้ว

ดังนั้น หลังจากเก็บตัวจำศีลมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ติดต่อกับทหารเดนตายของตนอีกครั้ง