บทที่ 2027 ความลับ

………………..

ผู้อาวุโสลำดับห้าอ้าปากเล็กน้อย เดิมคิดอยากจะพูดอะไรสักหน่อย วาจาถึงข้างปากแล้ว ทว่าก็ลังเลอยู่หลายครา แล้วกลืนก็กลับลงไป

“…เรื่องนี้ พวกเราค่อยหาเวลาคุยกันอีกครั้งเถิด เวลานี้ คลี่คลายเรื่องของถ้ำปีศาจทมิฬนี้กันก่อน”

มั่วสือเชียนละทิ้งถ้ำปีศาจทมิฬแล้วหนีไป

ก่อนจะไป ยังต้องการชีวิตของคนในถ้ำปีศาจทมิฬเกือบครึ่งหนึ่งไปด้วย

อีกครึ่งที่เหลือนั้น แม้ยังล้วนมีชีวิตอยู่ แต่ก็ได้รับผลกระทบจากพลังของผู้อาวุโสลำดับห้าและมั่วสือเชียนอย่างต่อเนื่อง จึงได้รับบาดเจ็บกันไม่ก็น้อย

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ การกระทำนี้ของมั่วสือเชียน ก็ได้ทำลายอุดมการณ์และความเชื่อของพวกเขาไปจนหมดสิ้นแล้ว!

เศษสิ้นส่วนร่างกายและกระดูกเกลื่อนพื้น กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ง ยอดเขาอันยุ่งเหยิงลูกนี้…

ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนย้ำเตือนว่าเมื่อครู่นี้พวกเขาประสบพบเจอกับเรื่องอะไรเข้า

…ประมุขของพวกเขา ใช้การสละชีพของพวกเขาเป็นข้อแลกเปลี่ยน เพื่อเอาชนะจนได้รับมาซึ่งทางรอดชีวิตของตนเอง!

แม้ว่าพวกเขาจะล้วนเป็นผู้มีใจซื่อสัตย์ภักดี แม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้บุกน้ำลุยไฟ

แท้จริงแล้ว ในสายตาของมั่วสือเชียน ก็กลับเป็นเพียงแค่การดำรงอยู่ของมดแมลงเท่านั้น ไม่มีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย!

หากว่าเขาวางถ้ำปีศาจทมิฬและผู้คนในนั้นเอาไว้ในหัวใจสักหน่อย ย่อมไม่อาจทำเรื่องเช่นนี้ออกมาโดยเด็ดขาด!

เทียบกับความเสียหายทางร่างกาย การพังทลายของจิตวิญญาณและอุดมการณ์แล้ว นี่ทำให้ผู้คนจมอยู่ในความสิ้นหวังและย่อยยับได้ง่ายดายกว่านัก

ฉู่หลิวเยว่กวาดตามองไปรอบๆ คราหนึ่ง

ท่ามกลางคนที่เหลืออยู่เหล่านี้ มีหลายคนเป็นระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ ส่วนคนที่เหลือโดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นระดับเหนือเทพ

ทว่าในเวลานี้ จิตใจของพวกเขาล้วนห่อเหี่ยวเหมือนกันหมด

ชัดแจ้งว่าไม่มีกำลังจะรบกันอีกต่อไป

ผู้อาวุโสลำดับห้าคิดคำนวณรอบหนึ่ง กรงโปร่งแสงนั่นพลันร่อนโต้ลมอย่างชำนาญ แล้วกักขังผู้คนที่เหลือของถ้ำปีศาจทมิฬเอาไว้ภายในอย่างแน่นขนัด!

ผู้อาวุโสลำดับห้ารู้ว่าพวกเขาทั้งมีคำถามมากมาย ดังนั้นหลังจากควบคุมคนเหล่านี้แล้ว ก็เสนอออกมาว่าต้องการสนทนากับพวกเขาเป็นการส่วนตัว

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าเล็กน้อย มองไปยังเชียงหว่านโจว

“เสี่ยวโจว เจ้าคอยดูพวกเขาอยู่ที่ไปก่อน นอกจากนี้ คนที่ด้านล่างเหล่านั้น ก็มอบให้เจ้าก่อนแล้ว”

เชียงหว่านโจวพลันพยักหน้าน้อมคำนับ

“ขอรับ”

แม้เขาจะนิ่งเงียบสงวนวาจานิสัยเย็นชามาโดยตลอด แต่ก็ชาญฉลาดอย่างยิ่ง รู้ว่าควรจะจัดการเรื่องเหล่านี้เช่นไร

แม้ก่อนหน้านี้จะได้รับบาดเจ็บ แต่พลังในการฟืนฟูของร่างเขาก็แข็งแกร่งมาก จึงไม่ได้ร้ายแรง

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตะโกนเอ่ยขึ้นอีกครา

“ถวนจื่อ”

ตรงหน้าวาบกะพริบแสงเรืองคราหนึ่ง ถวนจื่อเปลี่ยนจากสภาวะไร้ร่างจริงไปเป็นร่างมนุษย์

นางเชิดดวงหน้าน้อยๆ ขึ้น

“อาเยว่!”

“เจ้าช่วยดูอยู่ด้วยกันตรงนี้ก่อน”

ถึงอย่างไรเชียงหว่านโจวก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ มีถวนจื่อเพิ่มมาอีกหนึ่ง ก็ถือว่ามีผู้รับรองเพิ่มมาอีกส่วนหนึ่ง

อันที่จริงถวนจื่อก็คาดเดาความคิดของนางเอาไว้แล้ว เวลานั้นจึงพยักหน้า และตอบรับในทันที

“เจ้าค่ะ!”

…

พวกฉู่หลิวเยว่สามคนก็มาถึงเหนือยอดเขาลูกนั้นที่มั่วสือเชียนปรากฏตัวขึ้นด้วยความรวดเร็วอย่างยิ่ง

นี่ก็คือตำแหน่งใจกลางสุดของทั้งถ้ำปีศาจทมิฬ

ในวันปกติ นอกยอดเขานี้จะมีเกราะคุ้มกันเขตแดนเอาไว้อยู่ นอกจากมั่วสือเชียนแล้ว คนที่เหลือล้วนไม่อาจเข้ามาที่แห่งนี้ได้ตามใจ

เหนือยอดเขา มีโถงตำหนักที่กว้างใหญ่ไพศาลอยู่ตำหนักหนึ่ง

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นของมั่วสือเชียน

เพิ่งจะเข้าใกล้ กลิ่นอาบคาวโลหิตอ่อนจางระลอกหนึ่ง ก็แผ่ออกมาจากตรงกลาง

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หรงซิวงอนิ้วดีดคราหนึ่ง เปลวเพลิงสีทองสายหนึ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนรูปร่างเป็นกระแสไฟเส้นหนึ่งอยู่รอบโถงตำหนัก โอบล้อมเอาไว้ภายใน

ตามการแผดเผาของเปลวไฟ เสียง ‘ซู่ๆ’ อันแปลกพิกลระลอกหนึ่งลอยมาไม่ขาดสาย

และสิ่งที่ตามมาด้วยกัน ก็ยังมีกลิ่นอันยากจะดอมดมขุมหนึ่งด้วย

ฉู่หลิวเยว่ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น

ผู้อาวุโสลำดับห้าแค่นเสียงเย็นคราหนึ่ง