บทที่ 2058 ขอแค่เจ้าเอ่ยมาประโยคเดียว

………………..

“ถูกต้อง! ที่เจ้าเปิดประตูเข้ามาที่นี่ได้เป็นเพราะตัวข้าอนุมัติให้! แต่ตอนแรกตัวข้าคิดว่าเจ้าจะเข้ามาด้วยตัวเอง คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะพาคนมาเยอะขนาดนี้”

สุรเสียงทุ้มต่ำมากประสบการณ์ของถังเคอกังวานไปทั่วโถงว่างกว้างโอ่อ่า

บรรดาฝูงชนได้ยินดังนั้นต่างมีสีหน้าแตกต่างกันออกไป

คำพูดนี้… ฟังแล้วเหตุใดชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างใดชอบกล

ดังนั้นก็แปลว่าถังเคอจับตาดูแค่ฉู่หลิวเยว่คนเดียวมาตั้งแต่แรก

ที่พวกเขาเข้ามาได้ก็ล้วนแต่พึ่งบารมีของฉู่หลิวเยว่กันทั้งนั้นหรือ

นี่ทำให้พวกคนที่แต่เดิมมองดูฉู่หลิวเยว่เป็นตัวตลกอับจนคำพูดกันถ้วนหน้าในใจรู้สึกขุ่นข้องหมองมัวยิ่ง

ไม่ว่าใครได้ยินเช่นนี้ เกรงว่าอารมณ์เองก็อาจจะแปรเปลี่ยนเป็นไม่ค่อยดีเท่าไร

ซั่งกวนจิ้งกลับยินดีปรีดายิ่ง

อย่างใดเสียหากแม่หนูเยว่เออร์เติบโตไปมีอนาคตก้าวไกล เขาก็จะได้หน้าด้วยอย่างใดเล่า!

ถ้าท้ายที่สุดแล้วแม่หนูเยว่เออร์สืบทอดขุมทรัพย์ของถังเคอขึ้นมาได้จริงๆ เขาก็จะยิ่งมีความสุขและตื่นเต้นมากกว่าตนได้มันมาเองเสียอีก!

หรงซิวยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างกัน

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เขาก็เอนหน้าน้อยๆ ไปมองฉู่หลิวเยว่แวบหนึ่ง ดวงหน้าที่แต่เดิมเย็นชากลับประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ อยู่หลายส่วน

มุมปากของฉู่หลิวเยว่หยักยกขึ้นน้อยๆ

“เป็นผู้น้อยที่โง่เขลาเบาปัญญา หาได้เข้าใจเจตนาของผู้อาวุโสไม่“

แม้จะพูดออกไปเช่นนี้ แต่สีหน้าของนางกลับผ่อนคลายสบายอารมณ์ มองไม่เห็นแววเศร้าโศกรู้สึกผิดอันใดเลยแม้แต่น้อย

ถังเคอดูจะประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

“เจ้าไม่รู้สึกเสียดายเลยรึ”

“เสียดาย… ที่เดิมทีโอกาสดีงามปานนี้เจ้าจะได้เชยชมคนเดียวไงเล่า! นังหนู ตอนนี้ตัวข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ขอแค่เจ้าพยักหน้า ตัวข้าจะส่งคนอื่นออกไปด้านนอกทั้งหมดให้เหลือแค่เจ้าคนเดียว ส่วนมรดกทั้งหมดของตัวข้า พอถึงเวลาอันเหมาะสมก็จะยกทุกสิ่งทุกอย่างมอบให้เจ้าสืบทอดต่อ!“

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดลอดออกมา บรรดาฝูงชนต่างก็ตื่นตกใจ บรรยากาศตกอยู่ในความจ้าละหวั่นทันใด

“ท่านผู้อาวุโสถังเคอ!”

ในที่สุดท่ามกลางกลุ่มคนก็มีคนสาวเท้าก้าวขึ้นมาเอ่ยด้านหน้าอย่างอดไม่ได้

“ผู้อาวุโสโปรดใคร่ครวญให้ดีด้วยเถิด! แม้พวกเราจะเปิดประตูบานนั้นไม่ได้ แต่พูดกันตามตรงแล้ว พรสวรรค์และความสามารถด้านช่างหลอมอาวุธของพวกเราก็พอๆ กับซั่งกวนเยว่ ถึงขั้นมีมากกว่าด้วยซ้ำ! หากท่านคิดจะเลือกใครสักคนมาสืบทอดมรดกจริงๆ เช่นนั้นก็ต้องแน่ใจว่าคนผู้นั้นโดดเด่นจับตาเหนือใคร ซั่งกวนเยว่นาง… ไม่สมควรได้รับสิ่งนี้หรอกขอรับ!“

”นั่นซี! การฝึกปรือด้านจอมยุทธ์ของฉู่หลิวเยว่ไม่ธรรมดาโดยแท้ ระดับพลังปราณอยู่ระดับเทพขั้นสูงแต่สู้กับผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ได้! ทว่าในด้านช่างหลอมอาวุธแล้ว มิแน่ว่านางจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของท่านหรอกหนา ขอให้ท่านโปรดคิดตรึกตรองให้ละเอียดถี่ถ้วนด้วยเถิด!“

“ท่านผู้อาวุโสถังเคอ…”

สุรเสียงหลากหลายรูปแบบดังแว่วขึ้นมาอย่างต่อเนื่องเพื่อโน้มน้าวให้ถังเคอไม่ตัดสินใจเช่นนี้

สำหรับพวกเขาแล้ว หากถังเคอเลือกฉู่หลิวเยว่ขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นก็นับว่าไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง เป็นความผิดพลาดยิ่งใหญ่อันร้ายแรง

คนเหล่านี้ที่อยู่ในที่แห่งนี้มีใครบ้างที่ทักษะด้านช่างหลอมอาวุธสู้นางไม่ได้?

หากพูดถึงพละกำลังและประสบการณ์… นางล้วนไร้ซึ่งศักยภาพในด้านนี้โดยสิ้นเชิง!

ไม่รู้จริงๆ ว่าถังเคอเป็นอันใดกันแน่ถึงได้เลือกคนเช่นนี้!

ถังเคอกล่าวถามว่า

“นังหนู เจ้าคิดอย่างใด?”

ฉู่หลิวเยว่ลอบแค่นหัวเราะอยู่ในใจ

ผู้อาวุโสถังเคอผู้นี้ช่างต่อกรด้วยไม่ง่ายเลยจริงๆ

หากเขาคิดจะส่งต่อมรดกให้นางจริงๆ ก็ปล่อยให้นางเข้ามาคนเดียวตั้งแต่แรก แล้วทิ้งผู้คนที่เหลือเอาไว้นอกประตูให้หมดก็ได้แล้ว

เหตุใดตอนนี้ต้องมาทำเช่นนี้อยู่อีก?

แต่สำหรับนาง นี่ย่อมสร้างปัญหาให้ไม่น้อยเลยทีเดียว

ต่อให้นางไม่กลัว แต่ก็ไม่คิดจะแบกรับความเสี่ยงไว้โดยไร้เหตุผล

ดังนั้น นางจึงเหลือบเปลือกตาขึ้นน้อยๆ หัวเราะคิกคักพลางกล่าว