บทที่ 2060 เงียบเสียงกันให้หมด อย่ากวนสมาธินาง

………………..

ก่อนหน้านี้มีข่าวลือในอาณาจักรเสิ่นซวี่ว่า หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์ ได้ตกอยู่ในมือของฉู่หลิว

และด้วยเหตุดังกล่าว ส่งผลให้เหล่าตระกูลขุนนางจำนวนมากพากันยกโขยงเข้าไปในเมืองฝางโจว และแทบจะบุกเข้าไปในสำนักหลิงเซียวอยู่แล้ว

ถือเป็นข่าวใหญ่ครึกโครมกันในช่วงนั้น

ทว่าผู้ที่ได้เห็นหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์นี้ด้วยเนื้อตาตนเองจริงๆ นั้นมีเพียงไม่กี่คน

และยามนี้จู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็นำมันออกมาให้เฉยชมเป็นขวัญตา หลายคนจึงหันมาสนใจกันให้ขวัก

หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์เผยเด่นชัดแก่สายตา พร้อมเพลิงแห่งกรรมที่ลุกไหม้อยู่ภายในอย่างเงียบๆ

แรงกดดันอันหนักหน่วงพวยพุ่งออกมาเป็นระลอก!

“นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเจ้าสิ่งนี้”

ถังเคอพลันถอนหายใจยาวพรืด ราวดำดิ่งสู่ก้นบึ้งของจิตใจ

“เจ้ากับมัน ต่างมีวาสนาต่อกัน”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มบาง

“ถือเป็นโชคของผู้น้อยเจ้าค่ะ”

ถังเคอเงียบไปพักหนึ่ง

ฉู่หลิวเยว่ใจกระตุบวูบ

ไม่รู้เพราะอะไร แต่นางแอบรู้สึกว่าเหมือนถังเคอจะสนใจหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ใบนี้ มากกว่าสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่เขาหลอมขึ้นมาเองเสียอีก

หรงซิวเองก็อยู่ที่นี่ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รู้ว่าง้าวว่านเฟิงอยู่กับหรงซิว

ทว่า ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ถังเคอกลับมิได้เอื้อนเอ่ยอันใดออกมาสักคำ

แตกต่างจากตอนที่นางอัญเชิญหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ออกมา ถังเคอก็…

นางหลุบตาลงต่ำพลางระงับข้อสงสัยในใจ

สายตาจากทั่วสารทิศพลันจับจ้องมาที่นาง

อย่างไรเสียหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาเองก็ใคร่รู้ในอิทธิฤทธิ์ของมันเช่นกัน

“ได้ยินว่า หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์นั่นมีไว้กลั่นโอสถ แต่คราวนี้ต้องแข่งกันอัญเชิญทัณฑ์สวรรค์ หากนางอยากชนะล่ะก็ จะต้องงัดกลเม็ดและความแข็งแกร่งด้านช่างหลอมอาวุธ มากระตุ้นหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์เสีย! สิ่งนี้กับการกลั่นโอสถ เรียกได้ว่าคนละเรื่องกันเลย…”

“ถูกต้อง! ข้าว่าสุดท้ายแล้ว แม้แต่พลังพื้นฐานของหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ใบนี้ นางคงเรียกออกมาไม่ได้หรอกกระมัง?”

“หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในมือนางเช่นนี้ น่าเสียดายยิ่งนัก…”

ตุบ!

พลันมีเสียงหนึ่งดังสะเทือนเลือนลั่นขึ้นมา!

ทุกคนล้วนตกใจแล้วหันไปมองต้นเสียง

เป็นหรงซิวที่นำง้าวว่านเฟิงออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะแทงมันลงไปบนพื้น!

ปลายง้าวว่านเฟิงยังคงสั่นไหวเบาๆ เนื่องจากแรงอัดของพลังปราณที่ยังมิจากหาย!

พสุธาอันแข็งกร้าวแตกระแหงออกเป็นเส้นริ้วมากมาย โดยมีง้าวว่านเฟิงปักอยู่ตรงกลาง!

ต้องรู้ว่าตอนที่ทัณฑ์สวรรค์รับไม่ถ้วนถูกกระตุ้นออกมาก่อนหน้านี้ ไม่ได้ทิ้งรอยแตกร้าวไว้บนดินเช่นนี้เลย

ทว่าแค่หรงซิวลงมือฉับพลัน กลับทิ้งร่องรอยที่เปี่ยมไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงไว้ให้ยล!

“เท่าที่ข้ารู้คือ เหล่าผู้คน ณ ที่แห่งนี้ ล้วนมิได้ถือครองสมบัติศักดิ์สิทธิ์สักคน ในเมื่อเสียเปรียบแล้วก้าวหนึ่ง ก็ไม่รู้จะงัดข้อเช่นไร ขอเพียงรอให้คนอื่นพลาดท่า แล้วโฉบฉวยเอาผลลัพธ์ตรงหน้าก็พอ…แต่ว่านะ ใต้หล้านี้จะมีเรื่องดีๆ เช่นนั้นด้วยหรือ?”

หรงซิวเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ดวงหน้างามของบุรุษยกยิ้มบางเบา ทว่าดวงตากลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยันเหยียดหยาม

ประโยคนั้นมิได้เอ่ยสาปส่งผู้ใด แต่กลับทำให้คนฟังหลายคนหน้าเห่อร้อนด้วยความละอาย

หรงซิวผู้นี้มีชื่อเสียงเรียงนามกระฉ่อนไปทั่วอาณาจักรเสิ่นซวี่ ต่างจากฉู่หลิวเยว่ที่เพิ่งมาตั้งหลักปักฐานที่นี่

นานาตระกูลผู้ดีชั้นสูง รวมถึงสำนักต่างๆ ล้วนมักจะระวังคำพูดยามอยู่ต่อหน้าเขา

หากพบเจอกันก็ต้องให้เกียรติถึงที่สุด