บทที่ 2063 การแข่งขัน เพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น

………………..

“เขย่าขวัญสั่นประสาทหรือ? ข้าไม่เห็นคิดเช่นนั้น ถึงนางจะทักษะโดนเด่น แต่ตอนนี้นางอายุเท่าใดเชียว? มากสุดก็น่าจะเป็นแค่ช่างหลอมอาวุธระดับสูงเท่านั้น”

แน่นอนว่ามีคนชม ก็ต้องมีคนติ

สุดท้ายแล้วคนที่ปรามาสในตัวฉู่หลิวเยว่ ก็ยังมีอยู่มากมาย

“ข้ายังได้ยินอีกว่า ตอนนี้หรงซิวหลอมอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาได้แล้ว และเหมือนว่าเขาจะทะลวงขึ้นสู่ช่างหลอมอาวุธระดับราชาแล้วด้วย! แต่กระนั้น หากต้องการเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันครานี้ ก็ยังถือว่าห่างไกลนัก เพราะที่นี้ยังมีปรมาจารย์ด้านการหลอมอาวุธอีกเยอะ! ซั่งกวนเยว่อยากชนะหรือ? ข้าว่าคงยากหน่อย!”

“…จะว่าอย่างนั้นก็ใช่ บางทีตอนนี้นางก็แค่พยายามอดทนอยู่กระมัง? รออีกสักพัก ประเดี๋ยวนางก็ทนไม่ไหว แล้วยอมแพ้เองนั่นแหละ”

…

สักพักที่ว่านั่น ก็ล่วงเลยมาแล้วสามวัน

ยามนี้ผู้เข้าแข่งขันต่างถูกกำจัดไปแล้วหลายคน

เหลือเพียงไม่กี่สิบคนสุดท้ายเท่านั้น

และในบรรดาสิบกว่าคนนี้ มีเก้าคนเป็นช่างหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์ และอีกหกคนเป็นช่างหลอมอาวุธระดับราชา

ส่วนระดับของฉู่หลิวเยว่นั้น ไม่มีผู้ใดรู้ทราบ

ใช่แล้ว แม้แต่ฉู่หลิวเยว่เองก็ยังไม่ทราบถึงขั้นพลังของตัวเองเลย

เพราะนางไม่มีเวลาไปใส่ใจทักษะด้านการหลอมอาวุธของตน

เนื่องจาก…ที่ผ่านมานั้น มักจะเป็นคนอื่นที่หาเรื่องปวดหัวมาให้นาง ไม่ก็เป็นนางที่ก่อเรื่องจนคนอื่นต้องเข้ามาช่วย

เวลาและระบบความคิดทั้งหมดจึงถูกใช้ไปกับการแก้ปัญหาเหล่านั้น และทำให้นางไม่ค่อยได้เพิ่มประสบการณ์ด้านการหลอมอาวุธให้ตัวเอง

ครั้งสุดท้ายที่นางตั้งใจหลอมอาวุธอย่างจริงจังก็คือ ตอนที่นางเชียงหว่านโจวหลอมกระบี่เทพเมฆาสำริดขึ้นมา

ผ่านมาเนิ่นนานเพียงนี้แล้ว นางเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าทักษะด้านนี้ของตนนั้นอยู่ในระดับใด

แต่กุญแจสำคัญคือ สมบัติศักดิ์สิทธิ์อย่างหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ต่างหาก!

ฉู่หลิวเยว่ไม่สามารถหลอมอาวุธออกมาได้แบบช่างหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์และระดับราชา จึงทำได้เพียงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อกระตุ้นทัณฑ์สวรรค์ให้ผ่าลงมาอยู่ในหม้อต้มเทวศักดิ์สิทธิ์ใบนี้

และมันก็ไม่ได้ผิดกฎกระไร

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้น พลางวางสายตาไว้ที่เหนือหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้า แล้วลอบสังเกตอย่างระมัดระวัง

เส้นแสงสายฟ้าสว่างวาบพวยพุ่งอยู่ในนั้น มันเจิดจ้าแพรวพราว ดูศักดิ์สิทธิ์และทรงพลัง!

แม้แต่เพลิงแห่งกรรมภายใน ก็ยังลุกโชนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

แม้นจะเค้นพลังปราณดั้งเดิมในตัวออกมาได้ไม่มีที่สิ้นสุด และแก่นวิญญาณก็อาจจะยังทนต่อแรงกดดันนี้ได้ แต่หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์นั้น แทบจะรองรับต่อไปไม่ได้แล้ว

ทัณณ์สวรรค์ด้านบนราวเห็นถึงความผิดปกติ ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าลง

กลุ่มแสงสีเงินบางส่วน ที่แต่เดิมรวมตัวกันเหนือศีรษะฉู่หลิวเยว่ ทำท่าจะแตกแยกไปทางอื่น

ผู้คนรอบด้านพลันสังเกตเห็นสิ่งนี้ในทันที

หลายคนเริ่มส่งเสียงโวยวาย

“แบบนี้แสดงว่า ซั่งกวนเยว่คงจะทนไม่ไหวแล้วกระมัง?”

“ก็สมควรแก่เวลาแล้ว! แค่นี้ก็เปลืองเวลามานานเกินแล้วนา? แต่ทว่า สามารถดึงเอาพลังของหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ออกมาใช้ได้ทั้งหมดเช่นนี้ ถือว่าเก่งเอาเรื่องเหมือนกัน…”

“ไม่รู้ว่านางจะเสียใจหรือไม่ที่เลือกทำเช่นนี้?”

…

“อาเยว่ เจ้าอยากให้ข้าช่วยหรือไม่?”

ถวนจื่อร่อนตัวลงไปยืนอยู่ข้างๆ ฉู่หลิวเยว่ พลางถามด้วยความห่วงใย

ฉู่หลิวเยว่ส่ายศีรษะเบาๆ

“แต่ว่า…”

ถวนจื่อทำมุ่ยหน้าทำปากบู้บี้ราวง้องอน

แต่ว่าคนพวกนั้นพูดว่าอาเยว่กำลังจะแพ้หนิ!

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมองนาง พลางระบายยิ้ม

“ถวนจื่อวางใจเถอะ”

จากนั้นนางก็ลุกพรวดขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่นางลุกขึ้นยืน หลังจากที่เริ่มแข่งกันกันมา

และเพียงยืนขึ้นมิทันไร ก็เรียกความสนใจจากคนรอบข้างได้แล้ว

แม้กระทั่งพวกของซั่งกวนจิ้งที่จดจ่ออยู่กับการฝึกตน ก็หันพรวดมามองอย่างพร้อมเพรียง