บทที่ 2074 บังอาจนัก!

“ผู้น้อยสายตาไม่ดีนัก สู้ให้โล่ผสานนภาช่วยเลือกดีกว่าเจ้าค่ะ”

ขณะกล่าวเช่นนั้น ฉู่หลิวเยว่ก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนโล่ผสานนภา ก่อนจะกลั้นลมหายใจแล้วอัดพลังปราณดั้งเดิมใส่เข้าไปในโล่

หึ่ง!

กลุ่มแสงสีฟ้าเจิดจ้า ปรากฏขึ้นบนโล่ผสานนภา!

ลวดลายอักษรแปลกตาที่สลักไว้บนนั้น สะท้อนกับแสงสีฟ้า จนทำให้ดูขลังยิ่งกว่าเดิม

ฉู่หลิวเยว่เฝ้ารออย่างอดทน

ทว่าหลังจากผ่านไปครึ่งเค่อ โล่ผสานนภากลับไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆออกมา

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วฉงนใจ

ย้อนกลับไปตอนแรกยามที่นางอยู่นอกประตู นางสัมผัสถึงความผันผวนของโล่ผสานนภาได้อย่างชัดเจน แต่แล้วเหตุใดตอนนี้

นางรออีกสักพัก แต่ก็ยังไร้การเปลี่ยนแปลง

ยามนี้โล่ผสานนภาไม่สามารถช่วยนางเลือกได้แล้ว

แต่แล้วถังเคอก็เอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า

“นางหนู เจ้านี่ช่างเฉลียวนัก! แต่น่าเสียดาย แม้ว่าโล่ผสานนภาจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสมบัติศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ช่วยเจ้าเลือกไม่ได้หรอก เจ้า…ควรเลือกด้วยตัวเองดีกว่า!”

ฉู่หลิวเยว่นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง มือเรียวเคลื่อนไปสัมผัสกับอักขระที่สลักไว้บนโล่ นัย์ตากลมทอประกายลึกล้ำยากเกินคาดเดา

บนห่วงเคาะประตูสัมฤทธิ์เองก็มีลายเช่นนี้ ไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง โล่ผสานนภายามอยู่ที่นี่ กลับเหมือนกำลังพลังงานบางอย่างกดมันไว้

ถึงจะสัมผัสได้คลุมเครือ แต่นางสามารถบอกได้ชัดเจนว่า

ถังเคอผู้นี้…คงไม่อยากให้นางยืมพลังของโล่ผสานนภา?

ในสมองของฉู่หลิวเยว่คิดไปแล้วต่างๆ นาๆ หากแต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้น

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ”

ถังเคอขอให้นางเลือกเอง เช่นนั้นนางก็จะเลือกมันด้วยตัวเอง!

…

ขณะเดียวกัน ที่ด้านนอกสุสาน

ซั่งกวนจิ้งรู้สึกปั่นป่วนราวโลกหมุน หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ ความมืดมิดที่ห้อมล้อมตัวเขาไว้ก็มลายหายไป

เมื่อสองปลายเท้าแตะพื้นพสุธาอย่างมั่นคงแล้ว ซั่งกวนจิ้งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารีบเงบหน้ามองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นว่าบานประตูมันปิดอยู่

มันคือบานที่ฉู่หลิวเยว่เปิด เพื่อให้พวกเขาเข้าไป

ยามนี้ประตูบานเดิมกลับล็อคแน่น ห่วงเคาะประตูสัมฤทธิ์สั่นไหวสองครั้ง แล้วหยุดลง

เสมือนว่าทุกอย่างกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงอึกทึกคึกโครมที่ดังมาจากด้านหลัง

พวกเขาคือกลุ่มคนที่เพิ่งถูกส่งออกมา สีหน้าคร่าตายังคงตื่นตระหนกไม่หาย

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ และไม่นานก็เข้าใจว่า พวกเขาถูกถังเคอส่งตัวกลับมายังป่าศิลาอีกครั้ง!

“พวกเรา…ออกมาแล้วรึ? เหมือนว่าซั่งกวนเยว่จะไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย?”

“นางทำลังจะได้รับมรดกของผู้อาวุโสถังเคอ แน่นอนว่านางย่อมไม่อยู่ที่นี่! เมื่อครู่ผู้อาวุโสถังเคอก็บอกเกริ่นแล้วมิใช่หรือว่า จะให้นางอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง? หากนางออกมาเมื่อใด เดาว่า…คงสะเทือนไปทั้งอาณาจักรเสิ่นซวี่เป็นแน่?”

คำพูดนี้มิได้ดูเกินจริงเลยสักนิด

ถังเคอนั้นเป็นถึงช่างหลอมอาวุธระดับตำนานของอาณาจักรเสิ่นซวี่ ผู้ใดก็ตามที่ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของเขา ย่อมมีอาณาคตที่สดใสรออยู่แน่นอน!

หากได้รับความเมตตาและได้เป็นคนที่เขาโปรดปราณ หลังจากนี้ฉู่หลิวเยว่น่าจะมีแนวโน้มที่จะทะลวงผ่าน และกลายเป็นช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ที่กล้าแกร่งได้ในอนาคต!

เมื่อถึงเวลานั้น สถานะของนางย่อมไม่เหมือนเดิม

ก่อเกิดยุคสมัยของช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงทิศทางของอาณาจักรเสิ่นซวี่ได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีซั่งกวนจิ้งที่ถังเคอชื่นชมนักหนาอีก?

ณ ที่แห่งนี้ มีใครบ้างไม่อิจฉาพวกเขา?

“โชคของนางนี่ช่าง สวรรค์ประทานขนานแท้…”

แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเขาหลังแช่งขัน ก็เป็นเพราะความสามารถของพวกเขาเอง นางชนะอย่างขาวสะอาดและมีเกียรติ ผู้ใดจักต่อว่านางได้

เว่ยเจ๋อมองไปรอบๆ อย่างถี่ถ้วน พลันตระหนักถึงความผิดปกติ

“หรงซิวละ?”

กลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ล้วนเป็นผู้ติดตามของเขาทั้งสิ้น หลังจากได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็รีบมองไปรอบๆ แต่หลังจากมองหาสักพัก กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหรงซิว

ถึงจะมีคนรวมตัวกันมากมาย ทว่าเพียงมองปราดเดียว ก็รู้แล้วว่าใครอยู่ใครหาย

อีกทั้งหรงซิวยังโดดเด่นขนาดนั้น

แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ก็ยังมองเห็นเขาได้ในพริบตา

“ท่านประมุข ดูเหมือนเขาจะไม่อยู่จริงๆ นะขอรับ…”

ทันใดนั้น เว่ยเจ๋อก็นึกอันใดขึ้นได้ สองคิ้วขมวดเข้าหากัน และเบนสายตาไปยังประตูบานใหญ่ พลันทำหน้าตาตกอกตกใจสุดแรง

“เขาเองก็ได้อยู่ข้างในรึ!?”

เรื่องที่ว่าหรงซิวไม่ได้ออกมาพร้อมทุกคน แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างสงสัยใคร่รู้ และหลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็มีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาได้อยู่ข้างใน ซึ่งก็คือง้าวว่านเฟิง

อย่างใดเสีย มันก็เป็นสมบัตศักดิ์สิทธิ์ที่ถังเคอหล่อหลอมขัดเกลาด้วยตัวเอง

หลังจากเข้าใจอย่างถ่องแท้ เว่ยเจ๋อพลันกัดฟันกรอด ขุ่นเคืองในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

ง้าวว่านเฟิงด้ามนั้น เดิมทีมันควรจะเป็นของเขา!

หากหรงซิวไม่ปรากฏตัวขึ้น แล้วชิงเอามันไปเป็นของตัวเอง ยามนี้คงเป็นเขาที่ได้สิทธิ์อยู่ข้างในนั้น!

เว่ยเจ๋อโกรธมาก เลือดลมในกายผันผวนอย่างรุนแรง และกระอักเลือดออกมาหลายครา

“ท่านประมุข!”

เหล่าผู้ติดตามที่อยู่ใกล้ ต่างเร่งเข้ามาช่วยเหลือเขา

“ไสหัวไป!”

เว่ยเจ๋อสะบัดคนเหล่านั้นออก สีหน้าบึ้งตึงน่าเกลียด ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งสงบสติอารมร์ พลางปรับลมปราณอยู่คนเดียว กระทั่งอาการบาดเจ็บจางหาย

เขาหลุบตาลงมองฝ่ามือของตัวเอง

รอยกรีดก่อนหน้านี้ตกสะเก็ดแล้ว และเหลือเพียงรอยจางๆ

เขากัดฟันแน่น แล้วหลับตาลง

ยังดี…ดีที่ยังไม่ถูกจับได้