บทที่ 2076 ถ้ำเร้นวายุ

โดดเดี่ยว เปล่าเปลี่ยว อ้างว้าง

เหล่านี้คือความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจยามฉู่หลิวเยว่ได้เห็นจารึกสุสานทั้งสองอันนี้

ทั่วทั้งบริเวณพื้นที่รกร้างแห่งนี้ นอกจากจารึกสุสานสองแห่งนั้นที่ตั้งชิดติดกันแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีก

เหมือนกับว่าพวกมันตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่มาเมื่อนานมากแล้วก็มิปาน

ดั่งถูกกระตุ้นจากกระแสพลังอะไรบางอย่าง ฉู่หลิวเยว่พลันสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า

ทันทีที่ก้าวเท้า นางก็ขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเก่า

มิอาจเหาะเหินเดินอากาศได้ยามอยู่ที่นี่

ที่นี่หาใช่อาณาเขตธรรมดาสามัญไม่ หากแต่เป็นมิติพิเศษเล็กๆ แห่งหนึ่ง!

“อาเยว่ ให้ข้าพาเจ้าไปด้วยหรือไม่”

เสียงของถวนจื่อแล่นปราดขึ้นมาในความคิด

ฉู่หลิวเยว่ส่ายศีรษะไปมา

“ไม่ต้อง”

กระทั่งตัวนางยังได้รับแรงกดดันรุนแรง คาดว่าตัวถวนจื่อเองก็คงมิอาจหลบเลี่ยงได้ไม่ต่างกัน

อย่างไรเสียก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่ต้องเร่งรีบอะไร ค่อยๆ เคลื่อนไหวไปช้าๆ ก็ได้แล้ว

นางพลันคิดอะไรบางอย่างออก ก่อนจะหันศีรษะกลับไปมองคราหนึ่ง

ค่ายกลสีเงินอันนั้นราวกับเปลวเพลิงที่มอดดับอย่างรวดเร็วก็มิปาน!

เหนือพื้นที่ว่างนั้นรกร้างว่างเปล่าไปในชั่วพริบตา

ในตอนนี้ นางนับได้ว่าเข้ามายังมิติพิเศษอันแสนแปลกประหลาดนี้โดยสิ้นเชิงแล้ว…

…

แม้ไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศ แต่โชคยังดีที่ตอนนี้นางหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาได้แล้ว ความเร็วเดินหน้าจึงไม่นับว่าช้าแต่อย่างใด

ประมาณหนึ่งชั่วยามผ่านไป นางก็มาถึงเบื้องหน้าของจารึกสุสานทั้งสองในที่สุด

จารึกสุสานนี้แกะสลักด้วยหินหยกขาว สูงประมาณตัวคนเห็นจะได้

อาจเพราะเผชิญกับลมฝนฟ้ากระหน่ำมาเนิ่นนาน บนหินหยกขาวจึงปรากฏให้เห็นถึงร่องรอยที่ประสบมาหลายแรมปี

ตัวอักษรบนจารึกสุสานเองก็เลือนหายไปแล้วไม่น้อย

แต่ตราบที่มองดูอย่างละเอียด ก็ยังสามารถแยกแยะออกได้ดังเก่า

ที่น่าแปลกก็คือ จารึกสุสานสองอันนี้ มีเพียงอันเดียวที่แกะสลักตัวอักษรเอาไว้

ฉู่หลิวเยว่ตวัดสายตามองทางขวามือ

บนจารึกสุสานสลักตัวอักษรไว้ประโยคหนึ่ง

“สุสานของถังเคอ”

หัวคิ้วของฉู่หลิวเยว่ย่นเข้าหากันแน่น

แม้โลกภายนอกจะมีเสียงลือเสียงเล่าอ้างอยู่เนืองๆ ว่าถังเคอสิ้นชีวิตแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้าที่พวกเขาจะเข้ามาที่นี่ ก็ยังคิดมาโดยตลอดว่าที่นี่ก็คือสุสานของถังเคอ