บทที่ 2081 เรียกกลับ

“ท่านประมุข ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่”

เว่ยเค่อหานเอ่ยสอบถามอย่างเป็นกังวลพลางกวาดสายตามองสำรวจเว่ยเจ๋อรอบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าลมปราณในกายของเว่ยเจ๋อถดถอยลงไปหลายส่วน เขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด

ดูแล้วสถานการณ์คงไม่ราบรื่นเหมือนอย่างที่จินตนาการไว้

เว่ยเจ๋อนิ่วหน้า

“มรดกของถังเคอถูกซั่งกวนเยว่ชิงไปแล้ว”

เว่ยเค่อหานถึงกับใจหล่นวูบ

“ซั่งกวนเยว่? เจ้าของท่าเรือดอกท้อผู้นั้นหรือ?”

ระยะนี้นามนี้โด่งดังระบือไกลอย่างมาก เกรงว่าไม่ได้อยากได้ยิ่งคงทำได้ยากยิ่งนัก

“จะเป็นไปได้อย่างไร? มิใช่ว่าท่านถือครองง้าวว่านเฟิงของผู้อาวุโสถังเคอไว้ในมือหรอกหรือ? อีกอย่าง ท่านยังมี…”

สีหน้าของเว่ยเจ๋อเย็นเยียบขึ้นมาทันใด เขาตวัดสายตาไปมองเขาเป็นเชิงปรามแวบหนึ่ง

เว่ยเค่อหานเงียบปากในทันที

สีหน้าเว่ยเจ๋อค่อยๆ ผ่อนคลายลง ก่อนจะกล่าวว่า

“ง้าวว่านเฟิงยอมรับหรงซิวเป็นเจ้านายแล้ว ส่วนเรื่องอื่น… คงอธิบายให้ฟังสั้นๆ ไม่ได้ เอาเป็นว่าตอนนี้ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้เรียบร้อย พูดสิ่งใดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว“

เว่ยเค่อหานเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงระคนสงสัย ทว่าเมื่อเห็นเว่ยเจ๋อไม่คิดอยากพูดไปมากกว่านี้ ก็ไม่ซักไซ้ไล้เลียงต่ออย่างรู้ความ

“นี่… ตราบที่ท่านปลอดภัยไร้อาการบาดเจ็บก็ยอดเยี่ยมแล้ว”

เว่ยเจ๋อสาวเท้าก้าวไปด้านหน้า

“สถานการณ์ในตระกูลเป็นอย่างไรบ้าง”

“เช่นนั้นก็ดี”

ยามได้ยินคนทั้งสองพูดคุยโต้ตอบกัน คนตระกูลเว่ยที่ตามเว่ยเจ๋อมาทีหลังพลันตกใจกันทั่วถ้วน ต่างคนต่างลอบสบสายตากันด้วยความตกตะลึง

นี่…ท่านประมุขส่งข่าวแจ้งท่านผู้อาวุโสเว่อเค่อหานก่อนจะออกมาอย่างนั้นรึ?

เว่ยเค่อหานกวาดสายตามองคนเหล่านี้คราหนึ่ง

“ท่านประมุข คนเหล่านี้…”

ยามคนเหล่านี้ได้ยินเช่นนั้น ความกระวนกระวายอย่างรุนแรงพลันแล่นปราดขึ้นมาในใจ

“ท่านประมุข…”

เว่ยเจ๋อมิได้หยุดฝีเท้า กระทั่งศีรษะยังไม่หันกลับไปมอง เขากล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึก

“จัดการให้เรียบร้อย บอกไปว่าตายอยู่ในป่าศิลาแล้ว”

“ขอรับ!”

เว่ยเค่อหานรับคำสั่งทันที ชายเสื้อคลุมของเขาสะบัดไหว!

คนเหล่านั้นยังไม่ทันได้ร้องขอความเมตตา ก็ล้วนถูกปาดคอเรียบร้อยจนหมดสิ้น

โลหิตสดสาดกระเด็นไปทั่วสี่ทิศ!

ในไม่ช้า คนเหล่านี้ก็ทยอยล้มลงบนพื้นในสภาพร่างไร้ลมหายใจ

เว่ยเค่อหานหยิบขวดหยกใบเล็กออกมา ก่อนจะเทของเหลวสีใสไร้กลิ่นลงไป

ซากไร้วิญญาณของคนเหล่านั้นแปรสภาพกลายเป็นคราบของเหลวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ระเหยไปในทันที กระทั่งคราบเลือดแม้แต่หยดเดียวก็ไม่ทิ้งไว้ให้เห็น

การเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นชุดทำอย่างเป็นธรรมชาติ ดูแล้วชำนิชำนาญอย่างมาก เห็นได้ชัดเลยว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเช่นนี้

หลังจัดการจนเสร็จเรียบร้อย เขาก็ก้าวตามฝีเท้าของเว้ยเจ๋อไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า เงาร่างของคนทั้งสองก็หายวับไป

เว่ยเจ๋อลัดเลาะไปตามเส้นทางอย่างชำนาญ ก่อนพุ่งเข้าไปในถ้ำตรงไหล่เขา

ส่วนเว่ยเค่อหานจัดการปิดบังพรางตัวตน รับหน้าที่คอยเฝ้าอยู่ด้านนอกปากถ้ำ

เว่ยเจ๋อสาวเท้าเดินมุ่งหน้าลึกเข้าไปในถ้ำ

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร ความมืดมืดก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเท่านั้น

แต่เว่ยเจ๋อดูราวกับคนที่เคยมาหลายครั้งแล้วก็มิปาน ความเร็วของเขาไม่ลดลงแม้แต่น้อย พุ่งทะยานเร็วรี่เข้าไปในถ้ำ

ตึ๋งตึ๋ง

ตึ๋งตึ๋ง

เสียงน้ำหยดค่อยๆ แว่วดังขึ้นมาให้ได้ยิน