บทที่ 2090 คนก่อน

“เยี่ยนชิง”

หรงซิวผินหน้าเล็กน้อย เยี่ยนชิงที่ตามมาที่ด้านหลังพลันก้านมาข้างหน้า แล้วนำกระดาษปึกหนึ่งออกมา

“นี่คือคำไว้อาลัยที่ข้าเขียนให้เจ้าสำนัก ทุกท่านค่อยเผามันที่หน้าหลุมศพเจ้าสำนักพร้อมกันในภายหลัง เพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณบนสวรรค์ของเจ้าสำนักเถิด”

พูดจบ เยี่ยนชิงก็ก้าวไปอย่างคล่องแคล่วตรงไปตรงมา แล้วแจกของออกไป

หนึ่งคนหนึ่งฉบับ ไม่มีตกหล่น

ทำมาถึงจุดนี้ ก็นับว่าเปี่ยมด้วยความเมตตากรุณา ไร้ซึ่งความจู้จี้จุกจิก

ฉู่หลิวเยว่มองอยู่ด้านข้างอย่างตะลึงงันอยู่บ้าง

จิ๊

อันที่จริงตั้งแต่ตอนแรกเริ่ม หรงซิวก็ไม่ได้วางแผนเอาไว้ว่าจะไปกังวลในเรื่องนี้ วาจาเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงแค่พูดๆ ไปก็เท่านั้น

แต่เพียงเท่านี้ ทั้งหมดก็เรียบร้อยอย่างราบรื่นแล้ว

ต่อให้เรื่องนี้เผยแพร่ออกไปในภายหลัง ก็เป็นเพราะทุกคนล้วนร้องขอ เขาถึงได้ตอบตกลง

ไม่อาจโทษเขาได้เลยแม้แต่ครึ่งหนึ่ง

ไป๋หลีฉุนครองอำนาจอยู่ในพระราชวังเมฆาสวรรค์มาหลายปี แต่สุดท้ายก็ร่วงโรยลงสู่จุดจบอันน่าสังเวชเช่นนี้

แต่นอนว่า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นบาปที่เขาเลือกเอง

เดิมทีเขานั้นก็ไร้บุตรไร้ธิดา อีกทั้งเพราะเรื่องที่เมืองฝางโจวนั้นก็วุ่นวายเสียจนชื่อเสียงย่อยยับ

ทั้งพระราชวังเมฆาสวรรค์ คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีใครเข้าไปกราบไหว้เขาแม้แต่คนเดียว

หลังจากเขาตาย ชื่อของไป๋หลีฉุน ก็คล้ายว่าจะถูกผู้คนเก็บไว้ในอดีตอย่างรวดเร็ว

ราวกับว่าที่แห่งนี้ไม่เคยมีตัวตนของคนผู้นี้มาก่อน

ในวันที่ฝังเขา ที่ตำหนักใหญ่ของตำหนักสักการะเทพ หรงซิวก็กลายเป็นเจ้าสำนักพระราชวังเมฆาสวรรค์อย่างเป็นทางการ

…

เรื่องทั้งหมดล้วนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ

ฉู่หลิวเยว่รู้ว่าหรงซิวย่อมมีแผนการของตนเอง จึงไม่ได้ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว หลังจากมาถึงพระราชวังเมฆาสวรรค์ ก็มุ่งตรงไปในหอสมุด

อย่างที่หรงซิวบอกไว้ ในหอสมุดของพระราชวังเมฆาสวรรค์ ตำราที่เก็บไว้ล้วนล้ำค่าเป็นอย่างมาก

มีจำนวนหนึ่ง กระทั่งฉู่หลิวเยว่ก็ล้วนยังไม่เคยเห็นมาก่อนที่สำนักหลิงเซียว

จำนวนของตำราที่เก็บไว้นี้ ก็สะท้านสะเทือนผู้คนเป็นอย่างมากจริงๆ

ฉู่หลิวเยว่อ่านตำราด้วยความรวดเร็ว ในตอนแรกเริ่มเลือกหยิบเพียงตำราแพทย์มาอ่านเท่านั้น ภายหลังก็ค่อยๆ เลือกตำรานั่นตำรานี่มาอ่านจำนวนหนึ่ง