บทที่ 2093 ปรมาจารย์โอสถระดับสูง

………………..

เสียงดังไปถึงก้นทะเลสาบ

ในที่สุดหลานเซียวอดไม่ได้จึงตะโกนด่าขึ้น

“เฮ้อ…เขาเป็นอันใด! เจ้าหนูเยว่เออร์พูดเองว่าต้องการจะช่วย เหตุใดเขายังปฏิเสธออยู่ตลอดเล่า หากร่วมมือกับนางหนูเยว่เออร์ก็สามารถช่วยเขาได้ไม่ใช่หรือ นายน้อยอย่างข้ายังไม่ได้พูดอันใดเลยนะ!”

ผู้อาวุโสลำดับห้าเหลือบมองเขาอยู่ครู่หนึ่งและพูดขึ้น

“เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็บอกกับเขาไปตรงๆ”

พวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่ นอกจากคืนพระจันทร์สีเลือดก็ไม่สามารถออกไปได้ แต่ในทะเลทรายจันทราสีชาดทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในการควบคุมของพวกเขา เพียงแค่เอ่ยปากนางหนูที่อยู่ข้างนอกนั่นก็ได้ยิน

“เจ้าต้องการให้นางหนูเยว่เออร์ช่วย?”

“ถุย! ไม่ใช่อย่างแน่นอน!”

“ที่เจ้าพูดเช่นนั้นหมายความว่าอันใด”

หลานเซียวเอียงคอพลางพูดขึ้น

“นางหนูเยว่เออร์ต้องการจะช่วยข้า! ที่เขาออกมาปฏิเสธคิดว่าเรื่องอันใดรึ หากจะปฏิเสธ เช่นนั้นก็ควรให้นายน้อยเป็นคนพูดเองต่อหน้าสิ!”

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นางหนูเยว่เออร์จะให้ความสนใจเขาสักครั้งหนึ่ง นี่ยังไม่ได้คว้าอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็ถูกพี่เป่าขวางเอาไว้อย่างไร้เยื่อใย เช่นนี้ใครจะรับได้เล่า!

ผู้อาวุโสลำดับห้าพูดเตือนสติขึ้นว่า

“ตอนนี้นางหนูนั่นเข้ามาไม่ได้ เจ้าก็ออกไปไม่ได้ ใบหน้านี้เจ้ารับหน้าไม่ไหวแล้ว”

หลานเซียวกรอกตาไปมา

“ฮึ!”

ก็แค่รู้วิธีสาดน้ำเย็นลงไป[1]!

“เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวพี่เป่าได้ยิน”

หลานเซียวสำลักอย่างกระทันหัน ความโอหังเย่อหยิ่งแต่เดิมกลับลดลงทันที

“อีกอย่างอย่างลืมว่าใบหน้าเจ้าในตอนนี้เป็นอย่างไร เจ้าจะออกไปเจอนางเช่นนี้จริงๆ หรือ”

ประโยคนี้นับว่าพูดได้ตรงประเด็นนัก

จากนั้นหลานเซียวก็กุมศีรษะด้วยความเจ็บปวดอย่างกระทันหัน

เหตุใดถึงลืมเรื่องนี้ไปได้!

เขานอนอยู่ด้านข้างอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อเห็นสภาพของตนเองยิ่งรู้สึกสมเพชเวทนาและพูดขึ้น

“ใบหน้างดงามหาใครเทียบของนายน้อย…ถูกทำให้เสียหายเช่นนี้แล้ว…”

ผู้อาวุโสลำดับห้าหลับตาลงด้วยความเกียจคร้านที่จะสนใจเขา

ใบหน้าของเขานั้นในวันปกติก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แต่ไม่เคยเห็นเขาทรมานเช่นนี้

อีกอย่างมีภัยบุหลันครั้งไหนที่เขาไม่เป็นเช่นนี้กัน?

มีอะไรให้โศกเศร้าเสียใจ

…

ฉู่หลิวเยว่คิดไม่ถึงว่าพี่เป่าจะปฏิเสธนางอย่างเด็ดขาดเช่นนี้ จนนางตะลึงงันไปชั่วครู่

เมื่อเห็นสีหน้าคร่งขรึมของพี่เป่า ในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัย

ไม่น่า…

นางไม่ได้ช่วยพี่เป่ามาก่อนหน้านี้หรือ หากครั้งนี้จะช่วยหลานเซียวคงไม่มีปัญหาอันใด

ยิ่งไปกว่านั้น พี่เป่าและทั้งสามคนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาก ตามหลักแล้วพี่เป่าไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธนาง

“แน่นอนว่าไม่ได้จริงๆ?”

สีหน้าพี่เป่าเป็นเรียบเฉยและเงยหน้าจ้องมองนางครู่หนึ่ง

“ไม่ได้ ครั้งก่อนเป็นเพียงอุบัติเหตุ เรื่องแบบเดียวกันนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก”

“หลานเซียวไม่ใช่คนไร้ความสามารถ เรื่องนี้เขาแก้ปัญหาเองได้ หากไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ ก็ยังมีข้าและผู้อาวุโสห้าอยู่ ดังนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก”

เพียงประโยคเดียวราวกับความเป็นไปได้ทั้งหมดถูกปิดตายลงทันที

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้น

นางไม่รู้จริงๆ หรือว่าพี่เป่าคิดอย่างไร

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ คิดจะถามก็ถามไม่ออกเสียแล้ว…

เมื่อความคิดผุดขึ้นมานางจึงพยักหน้าและพูดขึ้นว่า

“เอาล่ะ! ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ดังนั้นข้าก็จะไม่เข้าไปแทรกแซง แต่เรื่องของท่านซู ก่อนหน้านี้ท่านได้รับปากไว้ว่าจะช่วยเหลือ เช่นนั้นข้าก็เริ่มต้นที่นี่ได้ หากมีเรื่องอันใดที่ข้าทำผิดไป ก็สะดวกที่จะขอคำแนะนำจากท่านได้ทุกเวลา ใช่หรือไม่”

พี่เป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย

เวลาเช่นนี้ปล่อยให้นางอยู่ที่นี่ แท้จริงแล้วคงไม่สะดวกนัก…

ทว่าหากปฏิเสธเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้นางเกิดสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

นางช่างฉลาดนัก

เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็พยักหน้าพลางเอ่ยขึ้น

“ได้”