บทที่ 2095 แผนการของพี่เป่า

เจ้าตั้งใจ!

เจ้ายังจะถามอะไรอีก!

มองดูตู๋กูโม่เป่าด้วยสีหน้ามั่นใจ เกือบทำให้ผู้อาวุโสห้าด่าอย่างสาดเสียเทเสีย

“เจ้าช่าง…”

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสีม่วงที่เยียบเย็นคู่นั้น ความปรารถนาที่จะรอดชีวิตอย่างแรงกล้า ทำให้ผู้อาวุโสห้าฝืนกลืนคำที่พูดโพล่งออกมาลงไปทันที

เขายกนิ้วโป้งและเอ่ยชื่นชมอย่างไม่จริงใจขึ้นว่า

“เจ้าช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ!”

ใบหน้าน้ำแข็งค้างของตู๋กูโม่เป่าก็ค่อยๆ ลดลงเล็กน้อย

“นานจนป่านนี้แล้วยังคงอยู่ที่ปรมาจารย์โอสถ ช่างละเลยจริงๆ หากไม่กดดันและกระตุ้นสักหน่อย ก็ยิ่งไม่เอาไหนนะสิ”

ในเมื่อครั้งนี้นางมาด้วยตัวเอง โอกาสที่หายากเช่นนี้ หากไม่ใช้ก็คงเสียเปล่า

ผู้อาวุโสห้าพูดอะไรไม่ออก

แม้ว่าเรื่องเช่นนี้ตู๋กูโม่เป่าไม่ได้ทำเป็นครั้งแรก

แต่ทุกครั้งที่เขาฟื้นฟูขีดจำกัดต่ำสุดจนสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยระดับที่สูงขึ้นได้นั้น ก็นับว่าเก่งมากทีเดียว

แต่ที่พวกเขายอมจำนนครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นเพราะถูกบังคับด้วยอำนาจบารมีของตู๋กูโม่เป่าก็เท่านั้น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

“พี่เป่า ข้ารู้ว่าที่พี่ทำเช่นนี้ก็เพื่อนางหนูเยว่เออร์ แต่ตอนนี้นางยังเป็นปรมาจารย์โอสถ แม้แต่ใบยาของปรมาจารย์โอสถระดับสูงก็ไม่เคยเห็น จู่ๆ พี่ก็มาที่นี่และให้นางทดลองกลั่นยาอายุวัฒนะระดับนี้ เช่นนั้นจะไม่ทำให้นางหนูลำบากหรอกหรือ”

“ก็จริง!”

หลานเซียวลุกขึ้นในทันที เขากอดอกและหัวเราะเยาะพลางพูดขึ้นว่า

“การหลอมยาสะกดวิญญาณช่างยากลำบากนัก! หากผิดพลาดเพียงนิดเดียว ความพยายามก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าหมดสิ้น! คงไม่สำคัญหากหลอมยาอายุวัฒนะนี้ไม่สำเร็จ แต่ถ้าเป็นการทำร้ายนางหนูจะทำเช่นไร!”

เดิมทีเขาโกรธมาก เพราะตู๋กูโม่เป่าปฏิเสธความช่วยเหลือจากนางหนูเยว่เออร์แทนเขา ตอนนี้เมื่อได้ยินสิ่งนี้ก็ยิ่งอดไม่ได้!

ตู๋กูโม่เป่ามองทั้งสองคนด้วยสายตาเยียบเย็น

“ใครบอกว่านางไม่เคยเห็น”

“เจ้า…”

ทั้งสองกำลังจะโต้เถียงอีกสองคำ แต่สีหน้าของพวกเขากลับเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

“นี่เจ้าหมายความว่าอันใด”