บทที่ 2097 ความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ!

………………..

ครั้งนั้นตู๋กูโม่เป่ามีสีหน้าประหลาดใจอย่างสุดขีด และต้องไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

แต่สภาพของพวกเขาในตอนนี้เป็นเรื่องยากนักที่ต้องการหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาใหม่

ตู๋กูโม่เป่าเงียบไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น

“ข้าจะจัดการเอง”

…

เวลาสิบวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองหม้อต้มโอสรที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าอีกครั้ง และถอนหายใจเต็มแรงอย่างไม่มีทางเลือก

“ล้มเหลวอีกแล้ว…”

นี่เป็นครั้งที่สี่ที่นางล้มเหลว

ในขั้นตอนปรุงยาหลายครั้งนี้ นางระมัดระวังเป็นอย่างมากอยู่ตลอด และได้เรียนรู้จากบทเรียนในความล้มเหลวครั้งก่อนอย่างจริงจังทุกครั้ง

แต่ทว่ากลับไม่มีประโยชน์

ผลลัพธ์ในทุกครั้งยังคงล้มเหลว

จนกระทั่งครั้งนี้ ตัวนางเองคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร บนยาอายุวัฒนะเริ่มปรากฏร่อยรอยออกมา แต่…กลับขาดไปอีกนิดเดียว

“แท้จริงแล้วขาดที่ตรงไหนกัน…”

ฉู่หลิวเยว่กอดอก มืออีกข้างเท้าคางไว้ และจ้องมองหม้อต้มโอสถสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเคร่งขรึม

ขั้นตอนการปรุงยาในครั้งนี้ วนเวียนอยู่ในหัวของนางไม่หยุด

นางคิดวนไปมา แต่กลับไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วปัญหาอยู่ตรงที่ใด

เวลานานเช่นนี้ในความมุ่งมั่นตั้งใจ ทำให้จิตใจและพลังของนางถดถอยลงไปอย่างรวดเร็ว

นางนวดขมับเบาๆ ไปมา

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ไม่มีวิธีแล้ว

หากไม่มีพลังเพียงพอและต้องลองอีกนับครั้งไม่ถ้วน ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิม

แน่นอนว่าประเด็นสำคัญคือ สมุนไพรในมือของนางมีพอให้นางได้ฝึกฝนอีกครั้งเดียวเท่านั้น

ถ้าใช้จนหมด ก็ต้องกลับไป

แต่ตอนนี้นางไม่ได้วางแผนออกจากทะเลทรายจันทราสีชาด

นางเดินมาข้างหรงซิวและวางค่ายกลขึ้น จากนั้นแยกความร้อนที่น่ากลัวนั่นออกไปและเริ่มฝึกฝนอย่างสงบนิ่ง

หรงซิวปล่อยเสวี่ยเสวี่ยออกมา

“ออกไปเล่นเถอะ”

“โอ้ว!”

เสวี่เสวี่ยร้องเสียงดังด้วยความดีใจอย่างที่สุด ร่างดุจหิมะขาวที่แข็งแกร่งได้หายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของหลายคน

บัดนี้หลายคนนั้นกำลังพักผ่อนอยู่ ไม่มีใครสนใจมันหรอก! ฮ่า!

มันเป็นอิสระแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงใช้ความคิดเล็กน้อยพลางเอ่ยถามขึ้นในใจว่า

“ถวนจื่อ จื่อเฉิน พวกเจ้าอยากออกมาเล่นข้างนอกหรือไม่”

แม้ว่าสภาพแวดล้อมการฝึกฝนของที่นี่ไม่อาจเทียบเท่ากับท่าเรือดอกท้อและพระราชวังเมฆาสวรรค์ แต่มีพื้นที่กว้างผู้คนน้อย ทั้งกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตและเป็นอิสระอย่างมาก

ขณะที่เพิ่งถามประโยคนี้จบ ถวนจื่อรีบยกมือพูดอย่างตื่นเต้นว่า

“อาเยว่อาเยว่! ข้าอยากออกไป!”

ช่วงเวลาก่อนหน้าที่ทัณฑ์สวรรค์ได้กลืนกินมากเกินไป ตอนนี้นางมีพลังกลับมาเต็มที่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะใช้มันได้ที่ไหน!

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มและปล่อยถวนจื่อออกไป

นายเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็วจนชนเข้ากับสายตาเรียบเฉยของหรงซิวในทันที