บทที่ 210 กัดนาง! [รีไรท์]

ด้วยการประลองที่ดำเนินต่อไป ผู้ที่ตกรอบก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อวานเฉินหู่ชนะการประลอง แต่เนื่องจากปีนี้ได้พบคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งจึงพ่ายแพ้ไปในท้ายที่สุด

ต่อจากนั้นกู้หมิงเฟิงก็โดนสุ่มจับขึ้นมาอีกครั้ง เขาชนะอย่างง่ายดายเนื่องจากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่

ไม่นานก็ถึงตามู่หงอวี๋ลงไปประลองอีกครั้ง

คู่ต่อสู้ของนางเป็นหญิงสาวจากสำนักไท่เหยี่ยน นามว่าอวี๋ฉิง

อวี๋ฉิงมีรูปร่างเพรียวบาง รูปโฉมนับได้ว่างดงาม นัยน์ตาคู่นั้นกลับน่าเอ็นดู เพิ่มเสน่ห์อ่อนหวานทำให้คนหวั่นไหว

เหมือนดอกไม้ขาวที่พลิ้วไหวไปตามสายลม

ในทางกลับกัน มู่หงอวี๋มีความกระตือรือร้นแน่วแน่ ตรงไปตรงมา ดุจดั่งดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่ง

ทั้งสองยืนอยู่บนลานประลอง สว่างไสว สะดุดตาเป็นพิเศษ

มู่หงอวี๋เหลือบมองอวี๋ฉิงพลางยิ้ม

“เจ้าก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่หรือ? งั้นดียิ่ง! ในที่สุดก็ได้สู้สมใจอยากเสียที !”

นัยน์ตาอวี๋ฉิงฉายแววประหลาดใจราวกับคาดไม่ถึงว่ามู่หงอวี๋จะตรงไปตรงมาและเกรี้ยวกราดเช่นนี้ นางเผยรอยยิ้มอ่อนละมุนบางๆ

“ข้าเพิ่งบรรลุขั้นได้ไม่นานนัก อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านก็เป็นได้ เรามาแลกเปลี่ยนฝีมือกันสักหน่อยดีกว่า”

มู่หงอวี๋รู้สึกแปลกประหลาด

นางก็เพิ่งบรรลุขั้นนี่นา!

ตอนนี้ยังไม่ทันเริ่มประลองเลย เหตุใดอวี๋ฉิงผู้นี้ถึงบอกว่ามิใช่คู่ต่อสู้นางเล่า?

งานสมาคมเยาวชนเป็นการแข่งขันระหว่างสำนักและศิษย์ เหตุใดถึงนางถึงมีท่าทางคล้ายว่าจะไม่อยากสู้เช่นนั้นเล่า?

อย่างไรเสียครั้นเห็นอวี๋ฉิงมีท่าทางอ่อนโยนเช่นนี้ มู่หงอวี๋ก็ไม่ครุ่นคิดให้มากความ

“ดี! เราเริ่มกันเลยดีกว่า!”

พอพูดจบก็ขยับตัวแล้วจู่โจมก่อน!

ทั้งสองต่อสู้กันในทันที!

เนื่องจากทั้งสองต่างก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ ดังนั้นพละกำลังทั้งสองจึงไม่ต่างกันมากไม่ว่าจะในระยะใกล้หรือไกล จึงไม่ได้มีความซับซ้อนถึงเพียงนั้น

มู่หงอวี๋ชอบเป็นฝ่ายรุก วันนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

ร่างกายของนางฟื้นตัวกลับมาเหมือนเดิมแล้วและยังบรรลุขั้นพอดี ตอนนี้จึงมีจิตวิญญาณนักสู้เต็มเปี่ยม ใช้พละกำลังทั้งหมดทันทีที่ลงมือ!

อวี๋ฉิงต่อสู้รบรากับนางมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่านางเริ่มตั้งรับไม่ไหวจึงเริ่มถอยหนี

มู่หงอวี๋เห็นดังนั้นก็วางแผนจะตีงูบนต้นไม้เพื่อโจมตีศัตรูในยามอ่อนแอ เข้าประชิดต่อไป!

หลังจากทั้งสองเริ่มประลองกันได้ไม่นาน อวี๋ฉิงก็ตกเป็นรอง ถอยร่นไปเรื่อยๆ จวนจะตกขอบลานประลอง!

…..

“อีกประเดี๋ยวหงอวี๋คงชนะการประลองรอบนี้ได้อย่างง่ายดาย!”

แม้เฉินหู่จะตกรอบ แต่เขาก็รู้ตัวว่าตัวเองมีพละกำลังไม่เท่าคนอื่น จึงไม่ได้ผิดหวังมากนัก

เมื่อเห็นว่ามู่หงอวี๋จะชนะแล้ว เขาก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมา

ทว่ากู้หมิงเฟิงที่อยู่ด้านข้างกลับไม่ได้มีสีหน้าผ่อนคลายเลยสักนิด ในทางกลับกันยังขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อเห็นท่าทางเขาเป็นเช่นนี้ เฉินหู่จึงถามด้วยความประหลาดใจ “เป็นอะไรไปเล่า? มีสิ่งใดผิดปกติอย่างนั้นหรือ?”

กู้หมิงเฟิงเงียบสักพักแล้วส่ายหน้า

“อวี๋ฉิงผู้นั้นแปลกไปเสียหน่อย”

“เอ๊ะ? นางแปลกที่ใด? เหตุใดข้าถึงมองไม่ออก?”

เฉินหู่เต็มไปด้วยความสงสัย อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

มู่หงอวี๋ยังคงโจมตีต่อไป อวี๋ฉิงตกเป็นรองโดยสิ้นเชิง

หากเป็นไปตามสถานการณ์นี้ บทสรุปก็สามารถเห็นได้เพียงปราดเดียว!

……

“อวี๋ฉิงผู้นี้ช่างน่าสนใจ”

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อชมเหตุการณ์บนลานประลอง

ซือหยางได้ยินที่นางพูดก็อดถามไม่ได้ “ที่เจ้าพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร?”

เนื่องจากซือหยางเป็นปรมาจารย์ เขาจึงไม่ค่อยเข้าใจแนวทางผู้ฝึกยุทธ์เท่าไหร่

เวลานี้เขายังบรรลุอยู่ที่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง แน่นอนว่าย่อมดูไม่ออกถึงอุบายนี้

ฉู่หลิวเยว่เชิดคางขึ้น

“เจ้าว่าผู้ใดจะชนะ?”

ซือหยางตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “มู่หงอวี๋แน่นอน! นี่ไม่ว่าใครก็ดูออกอยู่แล้วกระมัง? อวี๋ฉิงนั่นไม่มีพลังโต้ตอบเลย โดนไล่ล่าตลอด!”

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะ ทว่าสายตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม

“หากนางไร้พลังโต้ตอบจริง แล้วเหตุใดถึงถูกไล่ตามอยู่เสียนานกลับไม่บาดเจ็บสักนิดเลยล่ะ? กระทั่งเส้นผมยังไม่ยุ่งผันกันแม้แต่น้อย”

“เอ๊ะ?”

ซือหยางอึ้งและมองอย่างละเอียดอีกครั้ง พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ