บทที่ 217 ต่อสู้ [รีไรท์]

หลังจากที่เงียบกันไปครู่หนึ่ง ก็เริ่มเดือด! ทั้งสนามประลองดูเหมือนจะระเบิด

‘ฉู่หลิวเยว่เลือกซือถูจื่อเยว่ เขาคือผู้ฝึกยุทธ์สูงสุดระดับที่สี่!’

‘เป็นไปได้หรือไม่ ที่นางรู้สึกว่านางไม่มีโอกาสชนะอยู่แล้ว ดังนั้นนางจงใจเลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุด แบบนี้ถึงแพ้ก็ไม่น่าเกลียด’

‘แต่ในกรณีนี้ถ้าพ่ายแพ้คงจะอนาถมาก! พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าซือถูจื่อเยว่เป็นพี่ชายของซือถูซิงเฉิน!’

‘เมื่อวานก่อนฉู่หลิวเยว่และซือถูซิงเฉินโต้เถียงกันอย่างดุเดือด เป็นเรื่องยากที่จะบอกว่าซือถูจื่อเยว่จะไม่ทำให้นางอับอาย…นางคิดอะไรอยู่?’

‘โอ้ ข้าคิดว่า แปดส่วนต่อทั้งหมดสิบส่วนของการประลองคือนางชนะสองครั้ง นางจึงไม่รู้ว่านางเป็นใคร คราวนี้แพ้แน่นอน!’

…

คิ้วของซือถูจื่อเยว่ขมวดขึ้นเล็กน้อย มองไปที่หญิงสาวที่ยิ้มแย้มอยู่ข้างหน้าเขา

“เจ้าแน่ใจ”

“ข้าแน่ใจ”

“หลิวเยว่!” ซุนจ้งเหยียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาอย่างเป็นกังวล

“การประลองรอบแรกเป็นสิ่งสำคัญมาก เจ้าต้องการท้าดวลซือถูจื่อเยว่จริงๆ ใช่หรือไม่?”

ที่จริงในความคิดของเขา ฉู่หลิวเยว่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของห้าคนแรก ถ้านางเลือกคนที่ค่อนข้างแข็งแรงน้อยกว่านี้ นางอาจจะสามารถรักษาความแข็งแกร่งของร่างกายของนางได้ แล้วคว้าอันดับที่ดีกว่าในการท้าดวลรอบที่สอง แต่ตอนนี้นางเลือกซือถูจื่อเยว่เป็นการต่อสู้ครั้งแรก เขากลัวว่านางจะไม่มีกำลังที่จะต่อสู้อีกครั้ง

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าอย่างสงบและมั่นคง

“ข้าเลือกแล้ว”

เมื่อเห็นท่าทีของฉู่หลิวเยว่ที่แน่วแน่มาก ซุนจ้งเหยียนรู้ว่าการโน้มน้าวใจนั้นไร้ประโยชน์ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมองไปที่ซือถูจื่อเยว่

“ซือถูจื่อเยว่ เจ้ายอมรับการท้าดวลหรือไม่”

ซือถูจื่อเยว่ยกยิ้มขึ้นมาเรื่อยๆ

“แน่นอน ข้ายอมรับ”

…

ในไม่ช้า คนที่เหลือไม่กี่คนก็เลือกคู่ต่อสู้ของพวกเขาเช่นกัน แต่ ณ เวลานี้ไม่มีใครสนใจเรื่องนั้น ความสนใจของทุกคนมุ่งไปที่การท้าทายระหว่างฉู่หลิวเยว่และซือถูจื่อเยว่

คนอื่นๆ ก้าวลงจากอันดับทีละคน และสุดท้ายก็เหลือเพียงสองคนนี้เท่านั้น

นี่คือการประลองครั้งแรกของพวกเขา!

“อา…ฉู่หลิวเยว่ผู้นี้ช่างหยิ่งยโสนัก ทันทีที่เจ้าได้มาถึงนี้ เจ้าก็ท้าดวลกับซือถูจื่อเยว่”

เฉิงหันเขาทั้งดูหมิ่นและประชดประชันนางอย่างไม่ปิดบัง หลังจากการประลองสองวันที่ผ่านมา เขารู้สึกไม่พอใจฉู่หลิวเยว่มาก

คิดไม่ถึง ว่านางจะมาที่นี่โดยสมัครใจ

“จื่อเยว่กำลังก้าวไปเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า เจ้าคิดว่าที่เจ้าชนะเหลยหมิงเวยและเจียงหยวนได้นั้น จะสามารถทำให้เจ้าชนะจื่อเยว่ ไร้สาระ ซิงเฉิน จื่อเยว่รักเจ้ามากที่สุด วันนี้เขาจะช่วยทำให้เจ้าโล่งใจได้อย่างแน่นอน!”

ซือถูซิงเฉินฟังเขาพูดอยู่ข้างๆ นางรู้สึกสบายใจขึ้นแต่คิ้วของนางกลับขมวดเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางกังวลเล็กน้อย

“พี่ชายของข้ามักจะดื้อรั้นเสมอ ไม่ดีแน่ถ้าเขาใช้ฝีมือมากไป…”

“นั่นเป็นคําขอของฉู่หลิวเยว่เอง! นางต้องรู้เรื่องความสัมพันธ์ของจื่อเยว่กับเจ้าเช่นเดียวกับความแข็งแกร่งของจื่อเยว่ แต่นางก็ยังเลือกท้าดวลจื่อเยว่ ในท้ายที่สุดคนที่จะหมดแรงหมดพลังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นใคร!”

คนหยิ่งยโสเช่นนี้ต้องทนทุกข์ทรมานสักหน่อย!

ซือถูซิงเฉินเม้มริมฝีปากของตนเอง

คนที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นมาว่า

‘ซิงเฉิน เจ้านี่ช่างใจดีนัก! ในเวลานี้เจ้ายังคงนึกถึงนางงั้นหรือ เมื่อวานก่อนนางพูดกับเจ้าแบบนั้น นางเคยนึกถึงเจ้าบ้างหรือไม่’

‘เห็นด้วย! คนแบบนี้ต้องสะสาง!’

‘เจ้าเป็นคนใจดี แต่นางคงไม่เห็นค่า’