บทที่ 2186 รอคอยนาง

………………..

ปัง!

ทันใดนั้นแส้สีดำยาวก็พุ่งเข้ามาและฟาดใส่หลานเซียวเข้าเต็มแรง!

รอยเลือดสีแดงเข้มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบนใบหน้าที่งดงามและละเอียดอ่อนนั้น เห็นได้ชัดว่าช่างดูตื่นตระหนกตกใจยิ่งนัก

หลานเซียวยื่นมือออกมาและเช็ดใบหน้าด้วยนิ้วหัวแม่มือของเขา เมื่อเห็นรอยเลือด เขาก็ตะโกนด่าด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“นายน้อยของเจ้า! รู้หรือไม่ว่าใบหน้านายน้อยนี้มีค่ามากแค่ไหน!”

เขารอมานานนับหมื่นปีถึงจะได้ใบหน้านี้มา!

“หากเจ้ายังต่อต้านดื้อรั้นอย่างไร้ประโยชน์ต่อไป อย่าพูดถึงใบหน้าของเจ้าเลย แม้แต่ร่างศักดิ์สิทธิ์ของเจ้านี้…คงจะไม่มีอยู่อีกต่อไปในที่สุด”

หลานเซียวหัวเราะเยาะขึ้น

“เอาเลย! เช่นนั้นไม่สู้เจ้าฆ่าข้าน้อยตอนนี้เลยล่ะ? เพื่อเห็นแก่มิตรภาพที่ผ่านมาของพวกเรา เจ้ามอบความสุขที่สุดแก่นายน้อย ไม่แน่นายน้อยที่ตายไปคงจะนึกขอบคุณเจ้าอยู่ไม่น้อย ต่อไปเมื่อเจ้าตกนรกมา ข้าก็จะให้ความสบายแก่เจ้า?”

“ช่างเถอะ เช่นนี้เจ้าก็อย่าทำให้ถนนฮวงเฉวียนของนายน้อยสกปรกจะดีกว่า น่าขยะแขยง”

ขณะที่พูดหลานเซียวก็นอนลงอีกครั้ง โดยเอามือทั้งสองรองไว้ที่ด้านหลังศรีษะ ราวกับกำลังรอความตายอยู่ทุกเมื่อ

เสียงนั้นกลับหายไปโดยไม่สนใจเขาอีก

หลังจากผ่านไปสักพัก หลานเซียวจึงส่งเสียงเย้ยหยันขึ้น

แน่นอนว่าเขาไม่กล้าฆ่าเขา หรือไม่กล้าฆ่าพวกมันคนใดคนหนึ่ง

แต่วันเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะอยู่ได้จริงๆ

พลังบนฝ่ามือของเขาวาววับ และปัดผ่านไปบนใบหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

บาดแผลนั่นฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

เขามีร่างศักดิ์สิทธิ์ จึงเป็นปกติที่จะรับมือได้ง่ายอยู่บ้าง

ณ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

ฉู่หลิวเยว่กําลังครุ่นคิดเรื่องอี้เจาอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของจื่อเฉินดังขึ้น

“นายท่าน ดูทางด้านนั้น”

เมื่อฉู่หลิวเยว่ได้ยินเข้าจึงมองตามไปทางที่เขาชี้

ยามค่ำคืนอันมืดมิด

สะพานที่ขอบฟ้านั่น ยังคงแผ่ขยายขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง

ในเมฆที่สะพานนั้นเข้าไปไม่ได้ ดูเหมือนจะมีแสงสีเงินหลายแสงปรากฏวาบวับขึ้น

จากนั้นแสงสว่างยิ่งเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อยๆ และซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ

พวกมันรวมกันและค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างขนาดใหญ่

“นั่นคือ…”

ฉู่หลิวเยว่หรี่สายตาลง และมองอย่างละเอียด จากนั่นม่านตาของนางก็หดลง

นั่นคือประตู!

มันลอยอยู่กลางอากาศเงียบๆ สง่างาม ทรงพลัง และสูงส่งยากที่เอื้อมได้!

“นั่นคือประตูแดนสวรรค์ของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่”

จู่ๆ จื่อเฉินก็นึกอันใดบางอย่างได้ จึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขึ้น

ฉู่หลิวเยว่ไม่พูดอันใด

เพราะหลังประตูบานนั้น ยังมีแสงไฟมากมายค่อยๆ หลั่งไหลมารวมและสลับกัน จนกลายเป็นโครงร่างเมืองที่งดงามแห่งหนึ่ง

เบื้องหลังหลังเมฆนั่นคือตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในข่าวลือ กำลังปรากฏตัวขึ้น!

“ดูเหมือนว่าประตูสวรรค์กําลังจะเปิดออกแล้วจริงๆ เมื่อความเคลื่อนไหวนี้แพร่ออกไป ผู้ฝึกตนในอาณาจักรเสิ่นซวี่ไม่รู้เท่าใดก็จะแย่งชิงกันไปที่แห่งนั้น ”

โหมวเจินขมวดคิ้วแน่น

แม้พวกเขาจะรู้ว่าทางข้างหน้านั้นอันตราย แต่พวกเขาก็ยังไปที่นั่นโดยไม่ลังเล

“ท่านมีแผนอันใดต่อไปหรือไม่”

เขามองไปทางฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่กอดถวนจื่อในอ้อมแขนไว้แน่น และพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า

“ไปตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์!”

…

เมื่อฉู่หลิวเยว่และผู้ติดตามออกจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

โชคดีที่ถวนจื่อมีขนนกทองคำบรรพบุรุษอยู่ในมือ ทำให้พวกเขาเข้าออกได้อย่างอิสระ และหลังจากออกไปแล้วยังสะกดนิ่งค่ายกลต่อไปได้

ภายใต้สถานการณ์ในตอนนี้ นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

สิ่งที่เกิดขึ้นในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงทำให้โหมวเจินกังวลเกี่ยวกับเกาะมังกรศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้กลับไปที่ท่าเรือดอกท้อกับฉู่หลิวเยว่ แต่กลับไปที่เกาะมังกรศักดิ์สิทธิ์แทน

ฉู่หลิวเยว่เดินทางอย่างรวดเร็วมาตลอดทาง

ระหว่างทางนางเห็นผู้ฝึกตนไม่น้อยมุ่งหน้าไปที่สะพานที่อยู่ตรงขอบฟ้านั่น

ดูเหมือนอาณาจักรเสิ่นซวี่ทั้งหมดจะเกิดความระส่ำระส่ายขึ้นไม่น้อย