บทที่ 2201 ทะลวง!

หากแนวโน้มนี้ยังคงดำเนินต่อไป เห็นได้ชัดว่านางจะสามารถอยู่ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้เป็นเวลานาน

สายตาของคนที่เฝ้าดูอยู่ทั้งสองฝั่งยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนแรกคนส่วนใหญ่เพียงแค่มารวมตัวกันอย่างคึกคัก เพื่ออยากเห็นว่าคนที่ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์อย่างฉู่หลิวเยว่จะสามารถแสดงความโดดเด่นอะไรออกมาได้บ้าง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทัศนคติของพวกเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

ไม่กี่วันมานี้ความแข็งแกร่งที่ฉู่หลิวเยว่แสดงออกทั้งหมดนั้น กลับแข็งแกร่งมากขึ้นกว่าพวกขาหลายคนอย่างมาก

แม้ว่านางยังสามารถทะลวงค่ายกลปรมาจารย์ระดับราชาได้มาโดยตลอด แต่ข้อได้เปรียบอยู่ที่ระดับความว่องไวที่รวดเร็วอย่างมากของนาง

นับตั้งแต่ที่นางก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งดวงดาวจนถึงตอนนี้ นางยังคงไม่ได้นอนมาเป็นเวลาหลายวันติดต่อกัน และยังศึกษาค่ายกลอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก

จำนวนก็ค่อยๆ สะสมอย่างช้าๆ และมีมากขึ้นจนน่าประทับใจและน่าประหลาดใจอย่างมาก

หากนางยังคงทำเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานนางจะเริ่มบรรลุค่ายกลปรมาจารย์ะดับมหาราชา!

ปัง!

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

ฉู่หลิวเยว่แหงนหน้ามองไปข้างหน้า ประกายไฟสีเงินค่อยๆ สว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้ากว่าครึ่งหนึ่ง และก่อนตัวเป็นค่ายกลที่ซับซ้อนอย่างมาก

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย

ค่ายกลนั่น…เหตุใดถึงดูคุ้นตานัก?

น่าเสียดายที่ระยะทางนั้นไกลเกินไป นางจึงไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากที่นี่

เมื่อทุกคนได้ยินการเคลื่อนไหว พวกเขาต่างพามองไปทางด้านนั้น

“ค่ายกลระดับยอดปรมาจารย์อีกรูปแบบหนึ่ง? ระดับความเร็วของมู่หยาเฟิงก็รวดเร็วเกินไปกระมัง? ระยะเวลาที่นางบรรลุในครั้งก่อน ดูเหมือนเพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่กี่วันเองไม่ใช่หรือ”

“ใช่นะสิ! ด้วยกำลังของนางแล้ว คาดว่าจะสามารถทำความเข้าใจกับค่ายกลทั้งหมดบนเส้นทางแห่งดวงดาวนี้ได้จริงๆ ใช่หรือไม่”

“ได้ยินมาว่าเสินสื่อสำดับที่เจ็ดมองนางในทางที่ดีมาโดยตลอด คาดว่าสามารถทำสำเร็จได้จริงๆ…”

ในขณะที่ค่ายกลค่อยๆ หายไป ฉู่หลิวเยว่ก็ถอยสายตากลับ และศึกษาค่ายกลเหล่านี้ที่อยู่ใต้เท้าของนางต่อไป

…

เมื่อเทียบกับ ‘ความคึกคัก’ ทางด้านของหลิวเยว่แล้วนั้น ทางด้านของมู่หยาเฟิงที่อยู่ข้างหน้า กลับเงียบเหงาอย่างมาก

ทั้งสองด้านของเส้นทางแห่งดวงดาวว่างเปล่าและแทบจะไม่มีใครเลย

ไม่ใช่เพราะทุกคนไม่อยากมา แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่กล้า

ถนนสายนี้เต็มไปด้วยค่ายกลระดับยอดปรมาจารย์ และแม้ว่าพวกมันจะถูกปิดกั้นด้วยหยกดำบางๆ ชั้นหนึ่ง แต่ก็ยังมีแรงกดดันเล็กน้อยแฝงอยู่

ความแข็งแกร่งแบบปกติทั่วไป อาจะรู้สึกลำบากอยู่บ้างเมื่อเดินบนเส้นทางในที่แห่งนี้ ยิ่งเรื่องอื่นก็ไม่ต้องพูดถึง

อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นทุกคนจึงเคารพและชื่นชมจนไม่กล้าทำผิดพลาดแต่อย่างใด

แม้ว่าอยากจะพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวไม่กี่ประโยค ก็จะไม่เลือกสถานที่แห่งนี้เป็นอันขาด

หญิงสาวที่ดูเหมือนจะอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกปี กำลังยืนอยู่กลางถนน

นางสวมชุดคลุมยาวสีเขียวอ่อน ใบหน้างดงาม ระหว่างคิ้วมีความเย่อหยิ่งเล็กน้อย

ในเวลานี้ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองดูค่ายกลนั่นเบ่งบานอยู่เหนือศรีษะของนาง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี

ร่างหนึ่งเดินมาจากด้านหน้า

นางดึงสายตากลับและเห็นเข้ากับคนที่มา จึงคำนับด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“คาราวะเสินสื่อสำดับที่เจ็ด”

จิ้นอวิ๋นไหลยืนอยู่ตรงหน้าไม่ไกลจากนางนัก บนใบหน้าที่เข้มงวดและเย็นชา จึงยากที่จะเห็นความอ่อนโยนบางส่วน

“ค่ายกลเทียนหลัวเป็นหนึ่งในค่ายกลระดับยอดปรมาจารย์ที่ฝึกฝนยากที่สุด เจ้าบรรลุได้รวดเร็วเช่นนี้ ถือว่าทำได้ดีมากทีเดียว”

มู่หยาเฟิงก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วตอบกลับอย่างสุภาพ

“คำชมเชยที่เข้าใจผิดของเสินสื่อสำดับที่เจ็ดนั้น แท้จริงแล้วหยาเฟิงถูกขังอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว แต่ในที่สุดก็เข้าใจได้อย่างลึกซึ้งทั้งหมด สิ่งนี้ทำให้นางสามารถเข้าร่วมฝึกฝนได้”

ค่ายกลเทียนหลัวและค่ายกลมายาสุริยะเทพ ล้วนเริ่มต้นด้วยคำว่า ‘สวรรค์’ เมื่อเข้าใจว่ามันยากขนาดไหน แน่นอนว่านางสัมผัสได้อย่างลึกซึ้ง

สำหรับคนนอก ดูเหมือนว่านางสามารถทะลวงค่ายกลทั้งสองแบบนี้ได้ภายในไม่กี่วัน แต่แท้จริงแล้วนั้นหลายปีที่ผ่านมานางได้ลองมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

ดังนั้นการเผชิญหน้ากับคำชมของจิ้นอวิ๋นไหล กลับทำให้นางไม่สบายใจนัก

บนใบหน้าของจิ้นอวิ๋นไหลแสดงออกด้วยสีหน้าพึงพอใจอยู่บางส่วน

ความสามารถของมู่หยาเฟิงนั้นไม่ธรรมดา นิสัยที่ไม่หยิ่งผยองอวดดี ยิ่งหาได้ยากนัก

ในตำหนักมนตราศักดิ์สิทธิ์สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดคืออัจฉริยะ

แต่คนที่จะก้าวตามรอยเท้าไปที่ละก้าวจนถึงที่สุดได้นั้น กลับมีไม่มาก

สิ่งนี้จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีมุมมองที่ดีต่อมู่หยาเฟิงเป็นพิเศษ

“ค่ายกลที่นี่ เจ้าบรรลุไปมากกว่าครึ่งหนึ่ง แต่ส่วนที่เหลือทั้งหมดเริ่มต้นด้วยคำว่า ‘สวรรค์’ และไม่อาจประมาทได้”