บทที่ 2213 คุณสมบัติไม่เพียงพอ

………………..

ที่ชั้นสอง

เหยียนเก๋อแอบหูแนบประตู กลั้นลมหายใจสุดฤทธิ์

เมื่อได้ยินหมิงซูกล่าวเช่นนั้น ก็ถึงกับทุบอกตัวเองด้วยความหงุดหงิด

“เจ้าโง่นั่น! พูดตรงๆ แบบนั้นได้อย่างใดกัน!”

เขาแค่อยากให้หมิงซูไปลองเชิงดูว่าจะแอบส่งมอบ “ภาพทมิฬสิ้นอัคคี” ออกไปแบบลับๆ ได้หรือไม่ สรุปไฉนถึงโพล่งออกไปอย่างเถียรตรงเช่นนั้น?

แม้แต่คนโง่ยังดูออกว่ามันไม่ปกติ!

แค่นายท่านไม่ยอมให้เขาโผล่หน้าออกไป เขาก็อึดอัดใจเจียนตายแล้ว ยามนี้ยังให้หมิงซูออกไปจัดการแทนเขาอีก สุดจะทนเสียจนสิ้นใจ

แต่ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินชายาของนายท่านชะงักเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะรีบตกปากรับคำด้วยความยินดี

“ตกลง”

เหมือนว่านางจะไม่ได้ลังเล หรือสงสัยอันใด

หมิงซูจึงรีบว่าต่อ

“เชิญเลย”

เหยียนเก๋อยกมือข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก แล้วถอนหายใจยาวราวหนักใจ

แค่หายตัวไปไม่กี่ปี เจ้าโง่นี่ก็ยังดักดาน การงานไม่เคยพัฒนาเลยสักนิด

แค่จะคาดหวังยังไม่กล้าเลย แต่โชคดีที่ของสิ่งนั้นถูกส่งออกไปแล้ว ค่อยเป็นค่อยไปทีละนิดก็แล้วกัน!

“แม่นางซั่งกวน โปรดตามข้ามาทางนี้”

เมื่อได้ยินคนทั้งสองตกลงเดินขึ้นมาชั้นบน เหยียนเก๋อจึงรีบถอยหลังหลบไป แล้วซ่อนลมปราณไว้อย่างแนบเนียน

…

พวกเขานั้นฉลาดหลักแหลม แน่นอนว่าต้องเข้าใจในทีว่าประโยคนี้ หมายถึงมีแค่ฉู่หลิวเยว่เท่านั้น ที่ขึ้นชั้นสองได้

ฉู่หลิวเยว่เองก็ไม่ได้โต้แย้งอันใด ซ้ำยังหันไปมองสองสหายด้วย

“พวกเจ้าเลือกเสร็จแล้วก็กลับเลยไปเลยนะ ข้าน่าจะกลับช้าหน่อย”

หัวซวงซวงว่าต่อ

“นายท่านขอรับ พวกข้ากลับไปก็ไม่มีอันใดทำ ให้รอท่านอยู่ที่นี่มิได้หรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มพลางส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอก หากเสร็จธุระฝั่งนี้แล้ว เดี๋ยวข้ากลับไปเอง”

เมื่อเห็นฉู่หลิวเยว่ยึดมั่นคำเดิม หัวซวงซวงและน้องแปดจึงไม่มีทางเลือกอื่นนะ นอกจากยินยอมแต่โดยดี

สถานที่แบบร้านเจินเป่าเก๋อ หากคิดจะทำกิจส่วนตัวสักนิด คงไม่มีอันใดให้กังวลนัก

น้องแปดเองก็ขาดแคลนสมุนไพรจริงๆ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ว่าอันใด จึงไม่เกรงใจ ขยับเท้าออกไปอีกด้านของผนังทันที

“…น้องแปด ก่อนหน้านี้ข้าจำได้ว่าเจ้าขอสมุนไพรจากซานซานไปเยอะมาก เหตุใดตอนนี้ยังจะหอบขนไปอีก?“

น้องแปดหยีตาลง ระบายยิ้มเก้อเขินระคนลังเล

“นายท่านเองก็รู้ว่าข้าพิถีพิถันเรื่องสมุนไพรเพียงใด แน่นอนว่าแค่นั้นคงใช้…”

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยหน่าย

“พอๆ หยิบๆ ไปเสีย หากกลับไปแล้วยังไม่พอใช้ ก็ค่อยกลับมาใหม่”

นัยน์ตาของน้องแปดทอประกายวาววับ

“นายท่านจ่ายเบี้ยแทนข้าเช่นนี้ สมกับงามสุดในสุราลัย!”

ฉู่หลิวเยว่ชินชากับคำเยินยอของนางแล้ว หลังจากรอให้หมิงซูทำบัญชีเสร็จ พวกเขาก็ส่งสองสหายกลับไป

“เห้อ”

เมื่อเห็นสองคนยอมกลับไปแต่โดนดี ฉู่หลิวเยว่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ใครว่าครอบครัวใหญ่แล้วจักสบายกัน?

ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ หมิงซูนั้นอดทนรออย่างใจเย็น

ฉู่หลิวเยว่พนักหน้ารับ

“ต้องรบกวนใต้เท้าหมิงแล้ว”

ครั้นกล่าวจบ ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังบันไดกลางทันที

…

เมื่อเดินมาถึงเชิงบันได ฉู่หลิวเยว่ก็เงยหน้าขึ้นมอง