บทที่ 2215 จี้ถาม

“ข้าไม่รู้ ข้าแค่กลับลงมาจากเทือกเขาโอสถ แล้วพบกับนางที่นอกประตูตำหนัก”

ชูจิ้งส่ายหัวพัลวัน

“ดูจากสีหน้านางแล้ว ดูไม่ค่อยดีเท่าใดเลย”

แม้มู่หยาเฟิงจะพยายามเก็บซ่อนเพียงใด แต่ชูจิ้งดำรงตำแหน่งเสินสื่อลำดับแปดมาหลายปีแล้ว แค่นี้เหตุใดจะมองไม่ออก

จิ้นอวิ๋นไหล่ขบคิดอยู่พักหนึ่ง พลันหยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก

ภายในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ น้อยคนนักที่จะได้รับสิทธิ์เข้าออกอย่างอิสระ

ถึงมู่หยาเฟิงเกือบจะข้ามผ่านเส้นทางแห่งดวงดาวได้แล้ว แต่นางก็ยังต้องได้รับการชี้แนะหลายอย่างจากตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

“จริงสิ ได้ยินว่าไม่กี่วันก่อน มีคนทำลายสถิติของมู่หย่าเฟิงได้หรือ?

จู่ๆ ชูจิ้งก็นึกขึ้นมาได้ และถามไปเช่นนั้น

“และถ้าจำไม่ผิด เหมือนว่า…จะเร็วกว่าเจ้านิดหน่อยด้วยใช่หรือไม่?”

แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมานานมาแล้ว

อีกอย่าง เสินสื่อถือเป็นตำแหน่งอันทรงเกียรติ ควรแก่การเคารพนับถือ บุคคลทั่วไปจึงแทบไม่กล้าเอาใครมาเปรียบเทียบกับเสินสื่อเลย

จิ้นอวิ๋นไหล่ตอบกลับ

“คนผู้นั้นมีนามว่าซั่งกวนเยว่ พรสวรรค์ไม่เลว น่าเสียดายที่ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์”

ท่าทีของชูจิ้งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์หรือ? เช่นนั้น…”

แต่ทันใดนั้น นางก็นึกถึงเด็กสาวผู้งดงามดั่งนางสวรรค์ ที่เคยพบบนเทือกเขาโอสถก่อนหน้านี้

ดูเหมือนจะมาด้วยกันสินะ?

…

เมื่อมาถึงด้านนอกประตูใหญ่ จิ้นอวิ๋นไหล่พลันเบนสายตาไปมองมู่หยาเฟิงในทันที

มู่หยาเฟิงก้าวไปข้างหน้าแล้วแสดงความเคารพ

“คารวะเสินสื่อลำดับแปดเจ้าค่ะ”

“มิใช่ว่าเจ้ากำลังศึกษาค่ายกลอยู่หรือ ไยวันนี้ถึงมาที่นี่กัน?”

จิ้นอวิ๋นไหล่ถามเข้าประเด็นทันที

มู่หยาเฟิงก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า