บทที่ 2220 ไม่ไป

ภายในลานกว้าง เกิดความเงียบสงัดในชั่วพริบตา

เฉินอีจดจ้องเขา พลางเอ่ยเสียงเข้ม

“เมื่อครู่เจ้าว่าอันใดนะ”

ม่านตาของเชียงหว่านโจวพลันหดตัว ในเวลานี้ถึงเพิ่งได้สติกลับมา บนใบหน้างามวิจิตรปรากฏความงุนงงและประหม่าขึ้นหลายส่วน

“ข้า…พูดอันใดหรือ?”

เขาย่อมรู้แน่นอนอยู่แล้วว่าตนพูดอันใดไป

เขาได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ!

แต่กระทั่งตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่า เหตุใดเขาถึงมอบคำตอบเช่นนั้นออกไป!

พลันกระชับมือที่กำลังจับประตูใหญ่ของเขาแน่นอยู่ ภายในใจเกิดความสับสนวุ่นวายขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทานในทันที

เฉินอีชะงักเล็กน้อย แล้วเอ่ย

“เจ้ากลับไปพักผ่อนอีกสักหน่อยเถิด”

เชียงหว่านโจวเม้มริมฝีปาก แล้วพยักหน้าเล็กน้อย พลันเดินกลับไปอีกครา

เมื่อไปถึงหน้าประตูเรือน ย่ำก้าวของเขากลับพลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าอยากออกเดินเล่นสักหน่อย”

เฉินอีช้อนตาขึ้นมองเขา

เชียงหว่านโจวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ก็…จะไปดูตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ สักหน่อย”

ผ่านไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเฉินอีก็พยักหน้า

เมื่อวาจามาถึงที่ข้างปาก เขาก็พลันตระหนักได้

อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวาจาครึ่งหลังนั้นจะต้องตามมาด้วยคำใด แต่เหมือนว่าคำตอบนี้จะพุ่งพรวดออกมาตามจิตใต้สำนึกอย่างใดอย่างนั้น…

เขามองเฉินอีอย่างกริ่งเกรงอยู่บ้างปราดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาเรียบนิ่งราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจถึงได้เอ่ยขอบคุณอีกคราหนึ่ง แล้วหมุนกายจากไป

ประตูใหญ่ถูกเปิดออก แล้วปิดลงอีกครั้ง

“นำของที่อยู่ด้านนอกเหล่านั้นทั้งหมดคืนกลับไปให้เหลียงเหอ”

เฉินอีเอ่ยขึ้นอย่างไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

“ทิศอาคเนย์สามสิบเจ็ดลี้ เรือนหลังที่แปดบนถนนถงหลวน”

กองอยู่ที่หน้าประตู แม้จะไม่มีคนกล้าหยิบไปตามอำเภอใจ แต่ก็ย่อมไม่ค่อยสะดวกนัก

เชียงหว่านโจวรับคำเสียงหนึ่ง แล้วถึงค่อยจากไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง หัวซวงซวงก็เดินออกมาจากด้านในเรือน แล้วเอ่ยถามอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง