บทที่ 2222 อาณาเขตของใคร

………………..

ฉู่หลิวเยว่หยุดลง จ้องมองไปที่ด้านหน้าเขม็ง

ในตอนที่มองเห็นภาพฉากตรงหน้าอย่างชัดเจน นางถึงกับหยุดหายใจไปโดยพลัน

เห็นเพียงว่าที่ด้านหลังของทัณฑ์สวรรค์สีเงินนับไม่ถ้วนนั้นวาบปรากฏแสงเรืองสีทอง เป็นประกายระยิบระยับ

ทัณฑ์สวรรค์สีทองสุดคณานับ เกี่ยวกระหวัดพัวพันซ้อนทับกันเป็นชั้น รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน

กลุ่มก้อนแสงสีทองขนาดใหญ่นั้นอยู่ที่ส่วนลึกของสระอัสนีแห่งนี้ ดำรงอยู่อย่างสงบนิ่งไร้สุรเสียง

หนาแน่น! แกร่งกล้า! ลี้ลับ!

“นี่คือ…”

ฉู่หลิวเยว่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย แทบจะคิดว่าตนเองนั้นมองเห็นภาพมายา

ไม่ใช่ว่านางจะไม่เคยเห็นทัณฑ์สวรรค์สีทองมาก่อน

ในตอนที่ช่วยหลานเซียวฟื้นคืนร่างศักดิ์สิทธิ์เมื่อคราแรก นางก็ยังช่วยเหนี่ยวนำไปหลายสาย

แต่ว่า ที่ตรงหน้าเหล่านี้…กลับยากจะกะประมาณ!

นางยืนอยู่ที่ตรงนี้ ก็ชัดแจ้งว่าช่างกระจิริดนัก

“อาเยว่! เหมือนว่าท่านปู่เจ้าสำนักจะอยู่ที่นี่!”

เสียงของถวนจื่อเรียกสติของนางกลับมา

คิ้วของนางพลันเลิกขึ้น ใจกระตุกวาบคราหนึ่ง

“เจ้าบอกว่าอยู่ในทัณฑ์สวรรค์สีทองนั่นหรือ”

“อือๆ!”

มาถึงจุดนี้แล้ว สัมผัสของถวนจื่อน่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดขึ้นแล้ว

สองไหล่ราวกับว่ากำลังแบกยอดเขาที่หนักอึ้งอยู่ สองขาก็ราวกับว่าหล่อโลหะ

ทัณฑ์สวรรค์สีเงินแล่นปราดอยู่รอบกายนาง ความเจ็บปวดทีละน้อย เริ่มส่งผ่านมาจากทุกส่วนบนร่างกาย

ความคิดของนางพลันแล่นปราด แล้วอัญเชิญร่างศักดิ์สิทธิ์!

เกราะอ่อนอันงดงามเป็นประกายปกคลุมลงบนร่างกายของนาง สุดท้ายก็กีดกันทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นเอาไว้ที่ด้านนอก

แม้ไม่อาจจะกำจัดอานุภาพของทัณฑ์สวรรค์นั่นได้อย่างหมดจด แต่ก็นับว่าสามารถทำให้นายผ่อนคลายลงไปอยู่บ้าง

…

ตามระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลงของนางกับทัณฑ์สวรรค์สีทองกลุ่มนั้น นางก็ค่อยๆ สัมผัสได้ถึงลมปราณที่คุ้นเคยอยู่บ้างสายหนึ่ง

ช่างเหมือนกันกับลมปราณของอี้เจาไม่ผิดเพี้ยน!

นางกัดฟัน แล้วเดินไปข้างหน้าต่อ

…

ในเวลาเดียวกัน ที่ประตูสวรรค์ บุรุษผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งในที่สุดก็เดินมาจากสะพาน

ผิวของเขาดำเข้ม มีความน่าเกรงขามทรงพลัง กล้ามเนื้อของสองแขนเป็นมัด ระหว่างเอวนั้นห้อยค้อนเหล็กด้ามหนึ่งเอาไว้

“ฮึ…มาถึงสักที!”

ซื่อจิงเช็ดเหงื่อที่หน้าคราหนึ่ง แล้วผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง

ตั้งแต่ได้รับข่าวของพี่ใหญ่ เขาก็เร่งรีบมาโดยแม้แต่ม้าก็ยังไม่ได้หยุดเท้า

เป็นการห้อตะบึงตลอดเส้นทาง

แต่ว่าก็โชคดี เหมือนจะนับไม่ได้ว่ามาช้า

เขาเงยหน้ามองประตูสวรรค์ที่ตรงหน้า แววตาสะท้อนอารมณ์

และก็เป็นในเวลานี้เอง เงาร่างสายหนึ่งพลันค่อยๆ เดินเข้ามาหา

ซื่อจิงเก็บสายตากลับ แล้วหันไปมองคนผู้นั้น

สายตาของทั้งสองสบประสานกันอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าคือเสินสื่อสำดับที่เจ็ดของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ จิ้นอวิ๋นไหล่”

ซื่อจิงตะลึงงันครู่หนึ่ง แล้วจึงประสานมือคารวะ

“ที่แท้ก็เป็นเสินสื่อสำดับที่เจ็ด เสียมารยาทแล้วๆ!”

“เจ้ามาผู้เดียวหรือ”

จิ้นอวิ๋นไหล่มองไปยังด้านหลังเขาเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามอย่างแปลกใจอยู่บ้าง

ซื่อจิงพยักหน้า “ใช่แล้ว! มีปัญหาอันใดหรือไม่”

จิ้นอวิ๋นไหล่ส่ายศีรษะเล็กน้อย

“ไม่มีอันใด เพียงแต่ในตอนที่เปิดประตูสวรรค์ โดยปกติแล้วผู้คนมักเดินทางไปด้วยกัน มีผู้ที่ไปเพียงลำพังน้อยอย่างยิ่ง”

ซื่อจิงหัวร่อแหะๆ แล้วเกาศีรษะเล็กน้อย

“อ้อ เรื่องนี้น่ะหรือ อันที่จริงก่อนหน้านี้นายท่านบ้านข้าพวกเขามาถึงก่อนแล้ว ข้าล่าช้าไปเพราะเรื่องราวจำนวนหนึ่ง ถึงได้เพิ่งมาช้าไปสักหน่อย”

จิ้นอวิ๋นไหล่พยักหน้าเล็กน้อย