บทที่ 2223 เจ้ามองเห็นอันใด

………………..

ฉู่หลิวเยว่พลันตะลึงงัน

ทัณฑ์สวรรค์สีทองแฝงไว้ด้วยอุณหภูมิอันร้อนแรง พาดผ่านบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา อย่างระมัดระวัง กลับยังแฝงไว้ด้วยความคิดถึงอันยากจะเอื้อนเอ่ยชนิดหนึ่ง

จากนั้น ทัณฑ์สวรรค์สีทองที่อยู่โดยรอบเหล่านั้นก็เกาะกลุ่มเข้าด้วยกันอย่างเริงร่าหลังจากผ่านความหวาดกลัวไปแล้ว ต่างก็สัมผัสอย่างแผ่วเบาลงบนลำแขนและไหล่ของนาง

อำนาจกดดันอันดุร้ายก่อนหน้านี้ ในเวลานี้กลับเลือนหายไปจนสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่ กลับเป็นมิตรและไมตรีอันไม่อาจปกปิด

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบ

สถานการณ์นี้…

“อาเยว่! เหมือนว่าพวกมันจะรู้จักเจ้านะ!”

เสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของถวนจื่อลอยมาจากก้นบึ้งหัวใจ

“เมื่อก่อนเจ้าเคยมาที่นี่หรือ!?”

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แน่นอนว่าไม่เคย”

เปรี๊ยะ!

มีอันใดบางอย่างชนเข้ามาที่ช่วงเอวของนางจากทางด้านหลังอย่างไม่เบาไม่หนัก

นางหันศีรษะกลับไปมองปราดหนึ่ง ก็พบว่ามีทัณฑ์สวรรค์สีทองหลายสายแล่นมาถึงที่ด้านหลังของนางไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด

สายหนึ่งในนั้นก็กำลังแล่นปราดไปมา ชัดแจ้งว่าเป็นสายที่ชนนางเมื่อครู่

อันที่จริงเมื่อครู่นี้นั้นไม่เจ็บ แต่ฉู่หลิวเยว่กลับสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ในนั้น

ไม่พอใจหรือ?

ฉู่หลิวเยว่พลันเลิกคิ้ว

ถวนจื่อพึมพำประโยคหนึ่ง

“อาเยว่ เหมือนว่าเจ้าจะทำให้พวกมันโกรธนะ…”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

นางยกสองมือขึ้นอย่างเงียบเชียบ

“เช่นนั้น…ไม่ว่าจะพูดว่าอย่างใด วันนี้พวกเราก็นับว่าเคยพบกันแล้วใช่หรือไม่? ทุกท่าน รบกวนหลีกทางให้สักหน่อยได้หรือ?”

นางยังคิดอยากจะมาดูสถานการณ์ที่ด้านในนั้นสักหน่อย

พรึ่บ!

วาจาเพิ่งจะจบ ทัณฑ์สวรรค์สีทองหลายสายตรงหน้าพลันทยอยแหวกทางออกเป็นสองฝั่ง เกิดเป็นเส้นทางสายหนึ่งที่ตรงกลาง

ถวนจื่อตะโกนอย่างตื่นตะลึง “เชื่อฟังกันจังเลย! อาเยว่ เจ้าไม่อยากจะเก็บพวกมันมาเป็นน้องชายน้อยสักหน่อยหรือ?”

น่าอิจฉาจัง ฮึฮึฮึ!

ฉู่หลิวเยว่ “…”

ชัดแจ้งว่าถวนจื่อตนนั้นเป็นเด็กสาวที่ขาวสะอาดน่ารักหมดจด แล้วเหตุใดทั้งวันในสมองนั้นคิดแต่จะรับ

น้องชาย ตั้งเป็นพี่หญิงใหญ่เล่า?

มีอยู่ชั่วพริบตาหนึ่งที่ฉู่หลิวเยว่สงสัยว่าตนเองนั้นสอนเด็กให้เสียคนไปแล้วใช่หรือไม่

แต่รวดเร็วอย่างยิ่ง นางก็กดความคิดเหล่านี้ลงไป แล้วเดินไปด้านหน้า

เมื่อไม่มีการขวางกั้นเป็นชั้นๆ ของทัณฑ์สวรรค์สีทองเหล่านี้ ด้านหน้าจึงเหลือเพียงทัณฑ์สวรรค์สีทองชั้นสุดท้ายที่พาดทับกันจนกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่

นางจ้องนิ่งมองไป สุดท้ายก็มองเห็นทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างชัดเจน

ทันใดนั้น นางถึงกับหยุดหายใจไปโดยพลัน

ตรงหน้า ทัณฑ์สวรรค์สีทองหลายสายต่างก็ถักทอกันขึ้นมาเป็นกรงขังทรงกลมขนาดใหญ่กรงหนึ่ง

อีกทั้งที่ตำแหน่งจุดศูนย์กลาง มีเงาร่างหนึ่งกำลังถูกโซ่ตรวนสีดำนับไม่ถ้วนพันธนาการ!

เวลานี้ ทั่วทั้งกายเขาแทบจะถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนทั้งหมดแล้ว บนกาย บนโซ่ตรวน ทุกแห่งล้วนเป็นรอยโลหิตกระซ่านเซ็น

เขากำลังก้มหน้าลงเล็กน้อย ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเสียจนแผ่สยายลงมาปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาเอาไว้

แต่ฉู่หลิวเยว่ยังสามารถมองเห็นใบหน้าที่ซีดขาวไร้ที่เปรียบของเขา รวมถึงรอยเลือดที่มุมปากได้

ม่านตาฉู่หลิวเยว่พลันหดตัว หัวใจราวกับว่าถูกบีบแน่น ลมหายใจทั้งหมดที่กลางอกล้วนถูกปล้นชิง แทบจะหายใจไม่ออก

…นางไม่เคยเห็นอี้เจาอยู่ในสภาพอันน่าเวทนาเช่นนี้มาก่อน!

“ท่านปู่เจ้าสำนัก!”

แสงเรืองสีทองชาดพลันกะพริบวาบ ถวนจื่อทะยานตรงออกมา หมายจะพุ่งไปด้านในโดยไม่แม้แต่จะคิด

เปรี๊ยะ!

พริบตาที่ถวนจื่อปรากฎตัว โซ่ตรวนภายในกรงสีทองคล้ายว่าจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงอันใดบางอย่าง จึงเคลื่อนขยับโดยพลัน!

“ถวนจื่อ!”

ระฆังเตือนภัยพลันร้องดังลั่นขึ้นท่ามกลางห้วงความคิดของฉู่หลิวเยว่ พลันคว้าถวนจื่อกลับมาอย่างมือไวตาไว แล้วกอดแน่นเอาไว้อยู่ในอก

สัมผัสอันตรายเย็นเยียบอันยากจะบรรยายขุมหนึ่งล้นทะลักมาจากทั่วทุกสารทิศ!

หัวใจของฉู่หลิวเยว่พลันเต้นผิดจังหวะ!

และก็เป็นในเวลานี้เอง อี้เจาที่ถูกพันธนาการเอาไว้ก็ขยับในที่สุด

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ภายในนัยน์ตาสองข้างที่ผ่านโลกมาช่างโชกโชนคู่นั้นวาบปรากฏเป็นสีแดงเข้มสายบาง

สายตาอันพร่าเลือนค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น