บทที่ 2225 ไม่คู่ควร

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งเป็นอย่างมาก

แต่ก็เพราะเป็นเช่นนี้นี่แล ถึงได้ชัดแจ้งอย่างยิ่งว่าช่างทื่อตรงจนเสียดหูเป็นพิเศษ กระทั่งทำให้คนกระดากอาย

สีหน้าของเหลียงเหอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาคือเซียนหมอที่อายุน้อยที่สุดของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ อนาคตเหลือประมาณ แม้แต่ซูจิ้งเสินสื่อสำดับที่แปดก็ยังเกรงใจเขาหลายส่วน

แม้จะบอกไม่ได้ว่ามีความสูงศักดิ์มากเพียงใด แต่ก็นับได้ว่าเป็นตัวตนระดับชนชั้นกลางตอนบนแน่นอน

เวลานี้กลับถูกคนบอกว่า ‘ใฝ่สูงจนเกินศักดิ์’ อย่างนั้นหรือ?

นี่ทำให้เขายากจะยอมรับได้ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม

“คุณชายท่านนี้ ยามเอ่ยวาจากรุณาเกรงใจกันสักหน่อย ข้ารักปักใจในแม่นางแปด ทั้งยังเกี้ยวอย่างซื่อสัตย์ แต่ ไม่ว่าอย่างใดก็ไม่ถูกต้อง ระหว่างข้ากับนาง ก็เรียกไม่ได้ว่าข้านั้นใฝ่สูงจนเกินศักดิ์เป็นแน่กระมัง”

สีหน้าของเหลียงเหอมีความเย็นชาอยู่บ้าง

แน่นอนว่าเขารู้ว่านายท่านของเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใคร

ช่วงหลายวันก่อน สมญาของซั่งกวนเยว่นั้นขจรขจาย

แม้นางจะเดินไปบนเส้นทางดวงดาวยังไม่ทันจบ แต่ก็ทำลายสถิติของมู่หย่าเฟิงได้อย่างง่ายดาย

เพียงแค่จุดนี้จุดเดียว ก็เพียงพอให้ผู้คนของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์จดจำนางได้แล้ว

ภายใต้สถานการณ์ปกติ นางมีศักยภาพและพรสวรรค์อันสูงล้ำเช่นนี้ ก็เพียงพอจะให้หลายคนแห่แหนกันเข้ามาผูกมิตรไมตรีแล้ว

แต่…นางกลับไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์!

เพียงเงื่อนไขนี้ ก็เพียงพอจะลบล้างทุกสิ่งของนาง!

อีกทั้ง ไม่เพียงแค่นาง ผู้ที่เดินทางมาด้วยกันกับนางหลายคนต่างก็ล้วนเป็นเช่นนี้

บนใบหน้าของเชียงหว่านโจวยังไม่มีอารมณ์ใด ราวกับไม่ได้ยินวาจาของเหลียงเหอเลย

“พูดจบหรือยัง?”

เหลียงเหอพลันตะลึงงัน

เชียงหว่านโจวหมุนหายจากไป

“เจ้า…”

เหลียงเหอพลันรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก

ท่าทีไม่อนาทรของอีกฝ่ายนั้นช่างทำให้ภายในใจของเขาไม่สบายใจเป็นอย่างมาก!

เขามองไปยังสมุนไพรที่กองอยู่หน้าประตู อารมณ์ก็ยิ่งหงุดหงิด

หลังจากคิดแล้วคิดอีกอยู่ครู่ ในที่สุดเขาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างอดไม่ได้ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ