บทที่ 2226 มาเยือน

“มิถูก นางเกือบจะเข้าไปถึงส่วนลึกของสระอัสนีบาต ว่ากันตามเหตุผลแล้วย่อมไม่สามารถมีชีวิตกลับมาได้ สุดท้ายออกมาได้อย่างใดกัน ทั้งยังออกมาได้อย่างปกติดีด้วย”

สำหรับพวกเขาแล้ว เดิมทีมันเป็นสถานที่ที่ไม่สามารถเฉียดกรายเข้าใกล้ได้เลย

ทว่าฉู่หลิวเยว่ไม่เพียงเข้าไปอย่างง่ายดาย อีกทั้งยังอยู่ในนั้นเป็นเวลานาน จนเมื่อทุกคนต่างคิดว่านางตายอยู่ในสระอัสนีบาตแล้ว นางถึงได้กลับออกมาท่าทางสบายอารมณ์

สายตาทุกคู่ล้วนมองมาที่ใบหน้าและร่างกายของนาง

รูปลักษณ์งามสะอาด ใบหน้าสมบูรณ์แบบ

เรือนร่างสง่างาม ประณีตอ่อนช้อย

บนร่างกายนางมิเพียงไม่มีร่องรอยบาดเจ็บหรือคราบเลือดใดใด ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่บนอาภรณ์ยังมีรอยยับเพียงเล็กน้อย

คนที่ไม่รู้ยังนึกว่านางเพิ่งออกไปเที่ยวเล่นสบายใจมา!

สายตาผู้คนที่มองนางก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

ซั่งกวนเยว่ผู้นี้… ช่างแปลกประหลาดเสียจริง

“พวกท่านมองข้าเหตุใดหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่หยุดยืน พลางหันไปมองยิ้มๆ

น้ำเสียงของนางฟังดูผ่อนคลาย ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มชื่นมื่น

ผู้คนนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

ครู่หนึ่งก็มีคนเปิดปากพูดขึ้น คนผู้นั้นคือเฉิงเพ่ย

“ซั่งกวนเยว่ นี่เมื่อครู่…เจ้าไปยังส่วนลึกของสระอัสนีบาตหรือ?”

เขาขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่ใคร่จะเชื่อสักเท่าใดนัก

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าสบายๆ

“ใช่แล้ว ข้าเข้าไปเที่ยวเล่นที่นั่นรอบหนึ่ง แต่ไม่เห็นมีสิ่งใดน่าสนใจก็เลยกลับมา ท่านมีอันใดหรือไม่?”

มีอันใด?

แล้วเจ้าคิดว่ามีอันใดเล่า!

ในหมู่ผู้คนเกิดความโกลาหลแตกตื่น

พวกเขายังคงอยู่กันที่ริมขอบสระอัสนีบาต อยากจะเข้าไปข้างในอีกนิดหน่อย ล้วนแล้วแต่ยากยิ่ง นางช่างประเสริฐนัก ได้เข้าไปยังส่วนลึกด้านใน แต่กลับออกมาแล้วบอกว่าน่าเบื่อ

เขาอยากพูดหักล้างคำพูดฉู่หลิวเยว่สักหน่อย ทว่าเมื่อครู่ผู้คนก็เห็นชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วว่าฉู่หลิวเยว่ไปที่นั่นมาแล้วยังกลับมาอย่างปลอดภัยไร้บาดแผล

นี่ยังจะให้กล่าวอันใดอีก

แต่เดิมยังจินตนาการว่านางอาจตายข้างในนั้น ทว่าตอนนี้กลับไม่เพียงยังไม่ตาย ซ้ำยังดูเหมือนว่านางจะดูดซับทัณฑ์สวรรค์เข้าไปไม่น้อย ลมปราณบนตัวนางแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมากโข!

เฉิงเพ่ยไม่สบอารมณ์ ในอกคับแน่นจนยากจะทานทน ไม่ง่ายเลยกว่าจะระงับอารมณ์พูดออกมา

“เหอะ ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำเกินไป…”

“ทราบชัดเสียตอนนี้ก็ยังมิสาย”

ริมฝีปากฉู่หลิวเยว่ปรากฏรอยยิ้ม ขัดคำพูดเขา จากนั้นก็แสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

“จริงสิ เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าผู้อาวุโสเฉิงเพ่ยบอกว่าจะเข้าไปบำเพ็ญร่างศักดิ์สิทธิ์ในสระอัสนีบาตรหรือ? เหตุใดจึงยังไม่ไปเล่า?”

คิกๆ

ใครบางคนส่งเสียงหัวเราะคิกคักมาจากด้านข้าง

สีหน้าของเฉิงเพ่ยไม่น่าดูขึ้นมาทันที

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตา ทันใดนั้นก็เอ่ยขึ้น

“อ้อ… ที่แท้ผู้อาวุโสเฉิงเพ่ยเคยเข้าไปจนออกมาแล้วกระมัง? นี่มัน…นานเท่าไรกันนะ หากว่าตามความเร็วระดับนี้ ท่านต้องใช้เวลานานเพียงใดจึงจะบำเพ็ญร่างศักดิ์สิทธิ์สำเร็จกันล่ะ”

เฉิงเพ่ยกรุ่นโกรธขึ้นหมื่นส่วน พลันสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง

“เรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามากังวลหรอก! ขนาดเจ้าอยู่ในนั้นนานเท่าไรยังไม่รู้เลย!”

เขาช้าแล้วอย่างใด ก็ยังดีกว่าการกลับมาแบบไร้ความหวังเช่นนาง!

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้ายอมรับ

“ถ้าอย่างนั้นก็ขออวยพรให้ท่านโชคดีแล้วกัน ข้าหวังว่าจะได้เห็นท่านก้าวหน้าขึ้นด้วยตาตัวเองเสียหน่อย ก่อนจะไปจากที่นี่”

“อ้อ จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” ฉู่หลิวเยว่เดินออกไปก่อนจะหันหน้ากลับมา “ลืมเตือนทุกท่านไป กลางสระอัสนีบาตนั่นมีเสินสื่อลำดับสี่คุ้มกันอยู่ ไม่สามารถเข้าใกล้โดยง่าย”

กลุ่มคนตกใจอีกหน

ซ่งชิงเอ่ยถาม “เจ้าเห็นเสินสื่อลำดับสี่ที่นั่นหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า “เสินสื่อลำดับสี่ใจกว้างนัก ปล่อยผ่านข้าไปครั้งหนึ่ง แต่หากครั้งหน้ามีคนบุกเข้าไปเกรงว่าจะพูดยากแล้ว ที่ข้าจะพูดก็มีเพียงเท่านี้ ทุกท่านรักษาตัวด้วย”

หลายคนมองหน้ากันไปมา ไม่เอ่ยคำใด

เรื่องเหล่านี้พวกเขารู้แล้วจะมีประโยชน์อันใด

พวกเขาไปไม่ถึงสถานที่นั้นอยู่แล้ว

หากนางไม่ได้บอกว่าตนเองถูกเสินสื่อลำดับสี่กล่าวเตือนมา หลายคนคงเกือบนึกไปว่านางกำลังโอ้อวดอยู่!