บทที่ 2229 เจ้าเคยเห็นมาก่อน

………………..

“ตัวที่สองหรือ แต่ว่าเผ่าหงส์ทองคำตอนนี้มีแค่เพียงผู้อาวุโสอี้เจา…”

ฉู่หลิวเยว่กำลังพูด แต่กลับหยุดชะงักในพลัน

นางนึกถึงคนผู้หนึ่งที่เข้าเค้าขึ้นมาได้

“เจ้าหมายถึง…ถวนจื่อ?”

เฉินอีพยักหน้า

“มีสถานะเป็นถึงนายน้อยของเผ่าหงส์ทองคำ นางเป็นคนที่เข้าเค้าที่สุด ที่สามารถเปิดเส้นชีพจรที่เจ็ดได้”

ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าถวนจื่ออีกแล้ว

“อาเยว่?”

ลำแสงสายหนึ่งวาบผ่านเข้ามาในครรลองสายตา ถวนจื่อวิ่งเข้ามาหานาง ก่อนจะยืดแขนเล็กทั้งสองข้างออกแล้วคว้าหมับสวมกอดลำคอฉู่หลิวเยว่แน่น

“อาเยว่ เช่นนี้ ขอเพียงข้าสามารถเปิดเส้นชีพจรที่เจ็ดได้ ก็สามารถช่วยท่านปู่เจ้าสำนักออกมาได้แล้ว ใช่หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่อุ้มร่างเล็กนุ่มนิ่มของนางไว้ในอ้อมแขน ลูบผมที่เกล้ามวยกลมๆ ของนางอย่างเบามือ

“โดยทั่วไปแล้ว มิใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ว่า…”

“เช่นนั้นก็เอาแบบนี้แหละ!”

ถวนจื่อตอบรับทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายราวองุ่นดำ พลันกำมือเป็นกำปั้นเล็กๆ

“เยี่ยงนั้นข้าจะรีบเปิดเส้นชีพจรที่เจ็ดให้ไวที่สุด!”

ฉู่หลิวเยว่ใช้นิ้วดีดหน้าผากนางหนึ่งที

“เรื่องแบบนี้อย่ารีบร้อนไป อีกอย่างเจ้าเพิ่งเปิดเส้นชีพจรที่หกไป จะฟื้นฟูร่างกายตอนนี้ยังค่อนข้างยากเลย”

เหตุการณ์ในครั้งก่อนยังคงประหวั่นใจนางไม่หาย ไม่ว่าอย่างใด นางก็ไม่สามารถให้ถวนจื่อไปเสี่ยงชีวิตอีกคราได้

ริมฝีปากฉู่หลิวเยว่เม้มเข้าหากันเบาๆ

นี่เป็นการเลือกที่ยากจะตัดสินใจเหลือเกิน

นอกจากวิธีนี้แล้ว ตอนนี้นางคิดวิธีอื่นไม่ออกเลย

ทว่านางไม่กล้าเอาถวนจื่อไปเสี่ยง

“รอก่อนก็แล้วกัน” นางเอ่ย

“วันนี้ข้าไปยังเขตต้องห้ามของสระอัสนีบาต เสินสื่อลำดับสี่จะต้องตรวจตรารัดกุมมากขึ้นเป็นแน่ เว้นระยะเสียหน่อยค่อยไปจะดีกว่า อีกอย่าง รอดูว่าช่วงนี้จะคิดหาวิธีอื่นได้หรือไม่ หากไม่มีจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องยกระดับพลังเสียก่อน”

อย่างนี้ถึงจะมีโอกาสสำเร็จขึ้นมาหน่อย

นางหันไปหาเฉินอี

“เจ้ากับซื่อจิงล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ ซวงซวงกับน้องแปดไม่ได้มีพื้นฐานฝึกปราณด้านจอมยุทธ์ ตอนนี้ก็ไม่ต้องพูดแล้ว มีเพียงเสี่ยวโจว วันนี้ข้าเห็นลมปราณบนตัวเขาแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนไม่น้อย หากบำเพ็ญเพียรมากหน่อยก็มิใช่ว่าไปถึงขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้”

ในร่างกายเขายังสะกดลมปราณเหมันต์ส่วนหนึ่งเอาไว้

หากกระตุ้นเอาพลังส่วนนี้มาใช้ได้เต็มที่…

เฉินอีเงยหน้ามอง

“ความหมายของนายท่านก็คือ รอให้เขาบรรลุเทพศักดิ์สิทธิ์จึงค่อยเริ่มเตรียมการใช่หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ

“แบบนี้ย่อมดีที่สุด พรุ่งนี้ข้าจะไปหาสมุนไพรที่ร้านเจินเป่าเก๋อ ดูว่าสามารถใช้ยาอายุวัฒนะช่วยเขาได้หรือไม่ เจ้าออกไปก่อนเถิด เรื่องนี้อย่าเพิ่งนำไปพูดกับน้องแปดชั่วคราว”

“ขอรับ”

เฉินอีคำนับขอตัว พร้อมปิดประตูเข้ามาให้

ถวนจื่อซบบนไหล่ของนาง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า

“อาเยว่ ข้าจะต้องเปิดเส้นชีพจรที่เจ็ดให้ได้!”

หลังจากปลอบใจถวนจื่อแล้ว ฉู่หลิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงออกไปข้างนอก สองเท้าเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงที่พักของเซียวหราน

เมื่อมาถึงลานบ้าน ก็เห็นเซียวหรานกำลังนั่งอยู่บนหลังคาบ้าน ในปากยังมีไม้จิ้มปากอยู่ก้านหนึ่ง

“เอ๊ะ นังหนูมาแล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เซียวหรานจึงก้มหน้ามอง

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะ

“ตอนแรกข้าว่าจะมาเยี่ยมเยียนสักหน่อย เพียงแต่ข้ายุ่งกับเรื่องวุ่นวายเหล่านั้นมาตลอด แทบปลีกตัวมาไม่ได้ เลยเพิ่งมาได้วันนี้ ผู้อาวุโสเซียวหรานคงมิโกรธกระมัง”

เซียวหรานอารมณ์ดีขึ้นมาทันใด

“ฮ่าๆ! นังหนูผู้นี้น่าสนใจจริง ขึ้นไปบนเส้นทางดวงดาว เข้าไปยังสระอัสนีบาต เรื่องเหล่านี้หากเป็นผู้อื่น ป่านนี้คงหางมิติดพื้น ต้องโอ้อวดไปทั่วทุกมุมโลกแล้ว พอเป็นเจ้ากลับกลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิงวุ่นวาย เหอะๆ หากใครมาได้ยินเข้ามิโกรธจนเกือบตายหรือ?”