บทที่ 2230 คำตอบ

………………..

“แม่นางซั่งกวน?”

เสียงที่ดังขึ้นในพลัน ขัดการเผชิญหน้าระหว่างคนทั้งสอง

ฉู่หลิวเยว่หันไปมอง เมื่อเห็นผู้ที่มาใหม่ ในใจก็ผ่อนคลายลงหลายส่วน

“ใต้เท้าหมิง ท่านมาได้อย่างใด?”

หมิงซูหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มองคนในลานบ้านทั้งสองคน

เมื่อได้ยินฉู่หลิวเยว่ถาม เขาก็ยิ้มตอบทันที

“เมื่อครู่ข้าไปหาท่านที่เรือนแล้ว แต่ท่านไม่อยู่ ได้ยินว่าท่านอยู่ที่นี่ ข้าก็เลยตามมา”

เซียวหรานจ้องมองหมิงซูทั้งยังจ้องมองฉู่หลิวเยว่ ก่อนจะแสดงสีหน้าล้ำลึกขึ้นหลายส่วน

หมิงซูเป็นคนของร้านเจินเป่าเก๋อ โดยทั่วไปย่อมปฏิบัติต่อผู้อื่นสุภาพนอบน้อมมารยาทงาม

แต่ท่าทีที่เขามีต่อฉู่หลิวเยว่นั้น ดูแตกต่างออกไปอยู่บ้าง

ในความสุภาพยังมีความระมัดระวังและความจริงใจหลายส่วน

เหตุใดฉู่หลิวเยว่จึงได้รับการปฏิบัติที่ละเอียดอ่อนและระมัดระวังจากเขากัน

“ท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?” ฉู่หลิวเยว่ประหลาดใจอยู่บ้าง

“อ้อ คือเช่นนี้ ได้ยินว่าท่านไปสระอัสนีบาตมา ทั้งยังไปถึงก้นบึ้งของทะเลอัสนีบาตอีก ผ่านมาช่วงหนึ่งแล้ว ร้านเจินเป่าเก๋ออยากมอบของให้ท่านเพื่อแสดงความยินดี”

ขณะพูดหมิงซูก็หยิบกล่องหยกใบใหญ่เล็กหลายกล่องออกมา

“ของเหล่านี้มอบให้ท่านทั้งหมด ท่านลองดูว่าชอบหรือไม่”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

แม้นเรื่องนี้จะรู้ถึงหูคนของร้านเจินเป่าเก๋อ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจอันใด

“นี่…ท่านเกรงใจมากไปแล้ว อันที่จริงข้าไปยังสระอัสนีบาต เดิมทีก็เป็นเรื่องบังเอิญ สิ่งเหล่านี้ท่านนำกลับไปเถิด”

นัยน์ตาของหมิงซูวูบไหว

กว่าเขาจะหาเหตุผลเพื่อมอบของขวัญเหล่านี้ได้ล้วนไม่ง่าย!

ไหนเลยจะมีเหตุผลให้ขนกลับไปอีก

เขากระแอมไปทีหนึ่ง “หรือว่าแม่นางซั่งกวนมิถูกใจของเหล่านี้ เช่นนั้นท่านไปร้านเจินเป่าเก๋อกับข้า แล้วเลือกด้วยตนเองก็ย่อมได้”

ฉู่หลิวเยว่ไร้คำพูดอีกครา “…”

เมื่อมองแล้วว่าหมิงซูคล้ายจะไม่ได้พูดเล่น ใบหน้าจริงจังกระตือรือร้น ฉู่หลิวเยว่จึงทำได้เพียงขยับมือหยิบสิ่งของขึ้นมา

“เช่นนั้น ต้องขอบคุณท่านแล้ว”

หมิงซูค่อยเบาใจลงหน่อย

เมื่อทำหน้าที่สำเร็จ จิตใจของเขาก็เบิกบานขึ้นไม่น้อย แม้กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าก็ผ่อนคลายสดใสขึ้นมาก

“ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ขอเพียงท่านชอบก็พอแล้ว ไม่ต้องขอบคุณอันใด อีกอย่างหลายปีมานี้ ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ไม่มีผู้ใดทำเรื่องนี้ได้ พอท่านมาก็สามารถทำได้เลย ของตอบแทนนี้ท่านสมควรได้รับ!”

คำพูดนี้เป็นคำพูดที่มาจากใจหมิงซูอย่างแท้จริง

เมื่อเขาได้ยินว่าฉู่หลิวเยว่ไปสระอัสนีบาตเป็นครั้งแรก ทั้งยังสามารถไปถึงก้นบึ้งได้ก็ตกใจอย่างมาก

ทราบมาก่อนว่าท่านผู้นี้เก่งกาจ ทว่าคิดไม่ถึงว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้อยู่บ้าง

นางเปิดกล่องออกดู พลันตกใจเล็กน้อย

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นยาอายุวัฒนะชั้นยอด ราคาแพงหาใดเปรียบ

คิดไม่ถึงว่าหมิงซูจะมอบให้นางทั้งๆ อย่างนี้…

“ใต้เท้าหมิง หอบของพะรุงพะรังเช่นนี้มาจากร้านเจินเป่าเก๋อ ท่านคงลำบากไม่น้อยเลย”

เซียวหรานเดินเข้ามา มองฉู่หลิวเยว่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มหนึ่งครา

ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ล้วนมีไม่กี่คน

หมิงซูหนังตากระตุกอย่างแรง

นังหนูหรือ?

คนผู้นี้วาจาช่างกล้าหาญเกินธรรมดา!

เขาหัวเราะฮ่าหนึ่งที

“ยามนี้แม่นางซั่งกวนเป็นคนของร้านเจินเป่าเก๋อ ย่อมต่างจากผู้อื่นเป็นแน่อยู่แล้ว!”

เซียวหรานงุนงง

“นี่มันหมายความว่าอย่างใด?”

นังหนูผู้นี้มาเยือนยังตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้ไม่เท่าไร ไฉนจึงได้ไปเกี่ยวข้องกับร้านเจินเป่าเก๋อกัน

“เซียวหราน เจ้าไม่รู้สินะว่าช่วงนี้ร้านเจินเป่าเก๋อของเรา ได้เชิญแม่นางซั่งกวนมาช่วยคัดลอกค่ายกล!”

หมิงซูยิ้มร่าตอบคำ