บทที่ 2233 สมดุล

ซื่อจิงจัดการคว้าหมับเอาทัณฑ์สวรรค์สักเส้นหนึ่งยัดกลับเข้าไปใหม่

ทัณฑ์สวรรค์ที่เหลือเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งพุ่งทะยานหนีเร็วกว่าเดิม!

เมื่อเห็นว่าหินก้อนนั้นแตกออกไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย เขาก็รีบย้ายร่างของตัวเองไปอยู่ข้างๆ หินก้อนนั้น ก่อนจะจัดการอุดปากโพรงตรงรอยร้าวทั้งแบบนั้น

ในที่สุดทัณฑ์สวรรค์ที่อยู่ด้านในก็ไม่วิ่งถลาออกมาด้านนอกอีก ส่วนที่ทะลักออกมาเมื่อก่อนหน้าก็ถูกเขาจับกลับมาได้แล้วเสียส่วนใหญ่ มีเพียงทัณฑ์สวรรค์บางเส้นที่แวบหายไร้ร่องรอยเข้าไปซ่อนในมวลทะเลอัสนีบาตโดยรอบอย่างรวดเร็ว

“ฟู่…ทำข้าตกใจเกือบตายแน่ะ!”

ซื่อจิงพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นที่หลั่งไหล

“กลอุบายแบบนี้ช่างวิปริตเสียจริง!”

เขาเพิ่งใช้ค้อนทุบลงไปแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่หรือไร เหตุใดถึงได้มีทัณฑ์สวรรค์พุ่งพรวดพราดออกมาเยอะขนาดนี้เล่า

ตอนเขาบุกทะลวงก่อนหน้านี้ จำนวนทัณฑ์สวรรค์ที่อัญเชิญมาได้ยังไม่เยอะเท่านี้เลย!

หลังเขาจ้องมองอยู่พักหนึ่งจนแน่ใจแล้วว่าทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นที่อยู่ด้านในจะไม่ออกมาอีก ใจที่ห้อยแกว่งอยู่กลางอากาศของเขาก็สงบลง

สายตาเขาสำรวจกวาดซ้ายมองขวา ยังดีที่ไม่มีผู้ใดเห็นเข้า

มิรู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกมาโดยตลอดว่าเรื่องนี้มิอาจเผยให้ใครรู้ได้

เขาหยิบค้อนขึ้นมาแล้วสาวเท้าก้าวเดินไปยังทิศทางด้านข้าง

บ่ออัสนีบาตแห่งนี้มิได้ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ทั้งริมฝั่งและส่วนที่ลึกลงไปล้วนแต่มีก้อนหินและสันเขาเรียงร้อยต่อกันเป็นแถบ

หินก้อนที่เขาเพิ่งทุบจนแหลกไปเป็นเพียงแค่ชิ้นส่วนเล็กน้อยของบริเวณทั้งหมดเท่านั้น

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น ก็ยังทำให้เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่ออยู่ดี

เขาเพิ่งมาถึงตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ หากทำอันใดไม่เรียบร้อย ก่อปัญหาให้นายท่านเข้าจะทำอย่างใด?

พอคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็เก็บค้อนลงไปทั้งแบบนั้น

ครั้นเดินต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง เขาก็หยุดยืนนิ่งอีกครั้ง ก่อนปรายมองโขดหินขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างสองจิตสองใจด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว

ทันใดนั้น เขาก็กัดฟันยื่นมือออกไปลูบด้านบนโขดหินนั้น

หึ่งหึ่ง!

“อยู่ให้มันดีๆ หน่อย!”

เขาคำรามเสียงต่ำ ค้อนอันนั้นจึงสงบลงทันตาเห็น

จากนั้น เขาก็พบว่าเสียงการเคลื่อนไหวที่ดังออกมาจากหินก้อนใหญ่ใต้ฝ่ามือก็ดูเหมือนจะเงียบหายไปเช่นกัน

ซื่อจิงนัยน์ตาเป็นประกาย

“เจ้าของสิ่งนี้… ดูน่าสนุกดีนี่!”

…

ภายในห้องพัก ฉู่หลิวเยว่กำลังหลอมยาอยู่

เปลวเพลิงสีใสแผดเผาลุกโชนอยู่ในหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์

นางจัดการหย่อนสมุนไพรที่จัดเตรียมไว้อย่างดีลงในหม้อตามลำดับ

สมุนไพรปริมาณมากค่อยๆ ถูกหลอมเข้าด้วยกัน กลิ่นยาอันเข้มข้นแฝงด้วยความขมปร่าจางๆ เริ่มแผ่กำจายภายในห้อง

สองตาของนางจ้องหม้อยาเขม็งด้วยท่าทีจดจ่ออย่างมาก

ยาที่ต้องหลอมขึ้นมาคราวนี้เป็นยาอายุวัฒนะระดับปรมาจารย์โอสถ

ตั้งแต่การบุกทะลวงในทะเลทรายจันทราสีชาดครั้งก่อน นางก็พบว่าก่อนหน้านี้ตนเองท่องจำใบสั่งยาระดับปรมาจารย์โอสถไปมากมายโดยไม่ได้รู้ความจริงแม้แต่น้อย

โชคยังดีที่ตอนนี้นางถูกพี่เป่าโกงจนชินแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกรู้สาอันใดมากมาย กลับกันยังรู้สึกดีอยู่หน่อยๆ ด้วย

…อืม จะมีอันใดเทียบได้กับตอนเจ้าอยากบุกทะลวง แต่กลับค้นพบว่าตัวเองผ่านกระบวนการฝึกตนที่ข้องเกี่ยวมาตั้งนานแล้ว จึงผ่านมาได้อย่างง่ายดายกันเล่า?

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างเชื่องช้า บัดนี้ความเร็วในการหลอมยาของฉู่หลิวเยว่ไวกว่าแต่ก่อนมาก

ไม่กี่ชั่วยามต่อมา สมุนไพรทั้งหมดก็หลอมรวมเสร็จสิ้น เปลวเพลิงสีทองอร่ามสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาจากมือของนาง ก่อนปราดลามสู่หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์เพื่อดำเนินการหลอมยาอายุวัฒนะขั้นตอนสุดท้าย

“แข็งตัว!”

ฝ่ามือของฉู่หลิวเยว่ขยับไหวเบาๆ ยาอายุวัฒนะเม็ดนั้นก็ทะยานมาหานางเร็วรี่

นางหยิบขวดหยกที่เตรียมพร้อมไว้อยู่ก่อนแล้วออกมาก่อนนำยาอายุวัฒนะใส่เข้าไป

จากนั้นนางก็จัดการเก็บของ แล้วผลักประตูออกจากห้องไป

…

เชียงหว่านโจวกำลังบำเพ็ญตนอยู่ภายในห้องพักของตัวเอง

เขานั่งขัดสมาธิสองขา ดวงตาปิดพริ้ม