บทที่ 2236 ประลองแลกเปลี่ยนวิชา

………………..

ซูจิ้งเองก็กำลังกวาดตามองแม่นางที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน

ดูแล้วอายุไม่เกินสิบแปดสิบเก้า รูปลักษณ์งามสง่ามิอาจใครเทียบ ชุดคลุมยาวสีแดงสะบัดปลิวไสว เรือนผมดำขลับสยายไปในอากาศ

ดวงหน้าให้ความรู้สึกสูงศักดิ์รางๆ อยู่หลายส่วน ชวนให้จดจำมิรู้ลืม ในใจเกิดความยำเกรงโดยไม่รู้ตัว

ก่อนหน้านี้ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีคนประเภทนี้มาก่อน

เมื่อเห็นตราศรัทธากลมที่อยู่ตรงเอวของนาง แววตาของซูจิ้งก็ทอประกายสับสนอยู่ไม่น้อย

“เจ้าคือซั่งกวนเยว่?”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้ารับ

“คารวะเสินสื่อลำดับแปด”

ซูจิ้งกวาดตามองสำรวจนางอย่างเงียบเชียบ

อายุยังน้อยแต่กลับบุกทะลวงสู่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว นับว่ามีความสามารถอยู่หลายส่วน

ได้ยินมาว่าพรสวรรค์ด้านการเป็นปรมาจารย์เองก็โดดเด่นอย่างมาก ถึงขั้นที่ถูกร้านเจินเป่าเก๋อติดตาต้องใจเลยทีเดียว

ยามคิดถึงร้านเจินเป่าเก๋อ ในใจของซูจิ้งพลันบังเกิดความไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแวบหนึ่ง

“เจ้ามาทำอันใดที่นี่” นางเอ่ยถามเสียงเรียบ

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะออกมาทันใด

“เสินสื่อลำดับแปด ที่นี่คือเทือกเขาโอสถ ข้ามาที่นี่ก็ย่อมมาเพื่อเก็บสมุนไพร”

ซูจิ้งชะงักไป กล่าวว่า

“กฎของเทือกเขาโอสถ เจ้าคงจะรู้หมดแล้วกระมัง?”

“เรื่องนี้… ก่อนหน้านี้น้องแปดเคยบอกข้าแล้ว ย่อมรู้เรื่องกฎดี”

“ในเมื่อรู้แล้วก็คุยด้วยง่ายหน่อย หากเจ้าอยากเข้าไปในเทือกเขาโอสถ ต้องใช้ยาอายุวัฒนะระดับมหาปรมาจารย์โอสถมาแลก มิเช่นนั้น…”

”เตรียมมาเรียบร้อยแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่คลี่ยิ้มบางพลางเอ่ยตัดบทนาง ตวัดข้อมือคราหนึ่ง กล่องหยกใบหนึ่งก็ลอยออกมา

“เชิญเสินสื่อลำดับแปดตรวจสอบดูได้”

ซูจิ้งยื่นมือไปรับของมาแล้วเปิดกล่องหยกดูรอบหนึ่ง ครั้นแน่ใจแล้วว่าเป็นยาอายุวัฒนะระดับมหาปรมาจารย์โอสถจริงๆ ก็ผงกศีรษะ

นางสะบัดชายเสื้อคลุมแผ่วเบา ค่ายกลเบื้องหน้าของฉู่หลิวเยว่ก็สลายหายไปในทันที

ฉู่หลิวเยว่ส่งเสียงขอบคุณคราหนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าลงไปยังทิศทางหนึ่ง

ซูจิ้งหันกลับไปมอง จากนั้นเมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่กำลังพุ่งตรงไปยังทางกระวานเร้นมังกร นางก็ขมวดคิ้วทันที

“ช้าก่อน!”

เมื่อฉู่หลิวเยว่ที่ยังไม่ทันจะได้เก็บกระวานเร้นมังกรได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะเงยศีรษะขึ้นมอง

“เสินสื่อลำดับแปดมีสิ่งใดจะชี้แนะอีกหรือ?”

เงาร่างของซูจิ้งวูบไหว ก่อนจะมาปรากฏยังเบื้องหน้าของนาง

“เจ้าต้องการเก็บกระวานเร้นมังกรไปรึ?”

“เจ้าค่ะ”

“ไม่ได้” ดวงหน้าของซูจิ้งฉาบด้วยแววเย็นยะเยือกและโอหัง “กระวานเร้นมังกรเป็นสมุนไพรชั้นยอด คนธรรมดามิอาจเก็บไปใช้ตามใจได้”

แววตาของฉู่หลิวเยว่พลันวูบไหว

“เสินสื่อลำดับแปด”

สุรเสียงที่คุ้นหูอยู่ไม่น้อยสายหนึ่งดังแว่วขึ้นมา

ฉู่หลิวเยว่หันไปมองตาม พบว่าเป็นเหลียงเหอที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความรวดเร็ว

ในอ้อมแขนของเขาประคองสมุนไพรกองหนึ่งเอาไว้ หากมองดูเพียงผิวเผิน ลำพังแค่กระวานเร้นมังกรก็ปาไปห้าหกต้นแล้ว