บทที่ 2238 ล่วงเกิน

………………..

อวี๋มั่วสั่นสะท้านอยู่ในใจ ก้มศีรษะลงพลางเอ่ยรับคำ

“ขอรับ”

…

ภายในสวนหย่อม น้องแปดกำลังตรวจดูสมุนไพรในมืออยู่บนม้านั่งหิน

สมุนไพรพวกนี้ล้วนเป็นร้านเจินเป่าเก๋อที่หามาให้จึงย่อมสภาพดีอย่างมาก

เพียงปริมาณน้อยไปหน่อย นางยังไม่ทันได้พลิกดูไปมาก็เห็นก้นตะกร้าแล้ว

พอคิดถึงการชี้แนะของพี่ใหญ่ นางก็ย่นจมูกพลางแค่นเสียงในลำคอเบาๆ คราหนึ่ง

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะผิดผู้ผิดคนแบบนั้นเหมือนเขาเสียหน่อย!

หลังจากเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็หันศีรษะไปมองทางห้องที่เชียงหว่านโจวพักอยู่

ประตูห้องยังคงปิดสนิท

สาเหตุคงเป็นเพราะเฉินอีกางค่ายกลเอาไว้ชั้นหนึ่ง การเตรียมบุกทะลวงสู่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ของเชียงหว่านโจวจึงมิได้เกิดการเคลื่อนไหวที่ใหญ่โตเกินไป

ดังนั้นระยะนี้จึงมิได้ดึงดูดความสนใจของคนนอกเอาไว้แต่อย่างใด

นี่ก็ผ่านไปสองชั่วยามแล้ว ไม่รู้ว่าสถานการณ์ด้านในจะเป็นอย่างใดบ้าง…

“น้องแปด นายท่านยังไม่กลับมาอีกหรือ?”

หัวซวงซวงเดินมาพลางถามอย่างแปลกใจ

น้องแปดส่ายศีรษะ “ยังเลย”

“ไม่ใช่แล้ว นายท่านแค่ไปขอสมุนไพรจากร้านเจินเป่าเก๋อ เหตุใดนานขนาดนี้แล้วถึงยังไม่กลับอีก?” หัวซวงซวงขมวดคิ้ว

น้องแปดเอามือเท้าคาง “นายท่านอาจอยู่คัดลอกค่ายกลที่นั่นหรือเปล่า?”

หัวซวงซวงครุ่นคิด คำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย แต่พอลองไตร่ตรองดูดีๆ แล้วก็ยังรู้สึกไม่ปกติอยู่ดี

สุรเสียงของเซียวหรานดังแว่วขึ้นมา

คนทั้งสองภายในสวนหย่อมหันศีรษะกลับไปมองพร้อมกัน พบว่าเซียวหรานกำลังยืนอยู่บนสันหลังคา สองมือกอดอกพลางมองลงมาทางนี้

หัวซวงซวงรีบเอ่ยถามทันที

“ผู้อาวุโสเซียวหราน ท่านบอกว่าตอนนี้นายท่านของพวกข้าอยู่ที่ยอดเขาโอสถอย่างนั้นหรือ?”

เซียวหรานผงกศีรษะ “ใช่น่ะสิ! ดูท่าพวกเจ้าจะไม่รู้กันจริงๆ นางไม่ได้แค่อยู่ที่เทือกเขาโอสถ แต่ยังกำลังประลองหลอมยากับเหลียงเหอด้วย! เหมือนจะเชิญเสินสื่อลำดับแปดมาเป็นผู้ตัดสินให้ด้วย? สรุปคือตอนนี้เรื่องลุกลามไปค่อนข้างใหญ่โตทีเดียว คนจำนวนมากพอได้ยินเรื่องนี้ก็รีบมุ่งหน้ากันไปที่นั่นแล้ว”

หัวซวงซวงและน้องแปดสบตากันคราหนึ่ง ทั้งสองต่างก็มองเห็นแวววิตกกังวลในสายตาอีกฝ่าย

เทือกเขาโอสถนั่นคือที่ไหน เสินสื่อลำดับแปดเป็นคนเช่นไร พวกเขาล้วนประสบมาก่อนแล้วทั้งสิ้น

เหตุใดจู่ๆ นายท่านถึงไปที่นั่นกัน

คงมิใช่… เพราะเรื่องสมุนไพรพวกนั้นหรอกนะ?

เซียวหรานเห็นท่าทีของคนทั้งสองแล้วก็ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา

ความจริงจะไปโทษพวกเขาก็ไม่ได้ แม้ตอนนี้ข่าวจะแพร่สะพัดไปทั่วทั้งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่มีผู้ใดตั้งใจมาบอกเรื่องนี้แก่พวกเขาเลย

แม้ระยะนี้ฉู่หลิวเยว่จะมีชื่อเสียงระบือไกล แต่พวกเขากลุ่มนี้ล้วนแต่ไม่มีตราแห่งสายเลือดแห่งศักดิ์สิทธิ์กันทั้งสิ้น

ใครจะไปเสียเวลาและพลังชีวิตมาสนใจผู้ที่มิอาจขึ้นสวรรค์บรรลุเป็นเทพ ถึงกระทั่งว่าไม่นานก็คงถูกเตะออกจากตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ด้วยเล่า?

อีกทั้งพวกเขาเหล่านี้ยังแปลกประหลาดกันอย่างมาก ตั้งแต่มาที่นี่เหมือนจะแทบไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยด้วยซ้ำ

น้องแปดรวบชายกระโปรง หยัดกายลุกขึ้นมุ่งหน้าไปทางเทือกเขาโอสถ

“ข้าจะไปดูหน่อย!”

หากซูจิ้งผู้นั้นกล้าทำตัวไร้มารยาทต่อนายท่าน นางไม่มีทางละเว้นแม่นางผู้นั้นแน่!

เชียงหว่านโจวกำลังเตรียมบุกทะลวงสู่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ ส่วนพี่ใหญ่กำลังช่วยคุ้มกันเขา

ที่จวนยังต้องมีคนคอยเฝ้ายามอยู่

“ให้นางไป ส่วนเจ้าอยู่นี่”

เสียงของเฉินอีดังลอดออกมาจากในห้อง

หัวซวงซวงถึงกับตะลึงงัน

น้องแปดคลี่ยิ้มกว้างด้วยใบหน้าฉายแววเปี่ยมเสน่ห์

“พี่รอง พี่ใหญ่ให้ข้าไป ท่านก็อย่าขวางเลย?”

หัวซวงซวงได้แต่ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา

“หลังไปถึงแล้วเจ้าต้องให้คำมั่นกับข้าว่าจะมีสตินะ”