บทที่ 2243 ตามมา

………………..

ทันทีที่กลับมาถึงจวนที่พัก ฉู่หลิวเยว่ก็พบว่ามีกระแสพลังก่อตัวคล้ายน้ำวนอยู่กลางอากาศเหนือสวนหย่อม

พลังแห่งสวรรค์และโลกในปริมาณมากกำลังถาโถมลงไปยังด้านล่าง

นางมั่นใจได้ในทันที

เสี่ยวโจวใกล้จะทำการบุกทะลวงแล้ว

การเคลื่อนไหวครานี้หาได้ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นไม่

ผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เกลื่อนกลาดดุจเมฆ ทว่าระดับเทพขั้นสูงเช่นเสี่ยวโจวต่างหากที่มีจำนวนน้อย

ดังนั้นต่อให้รู้สึกถึงการกระเพื่อมไหวจากฟากนี้ ก็ไม่ได้มีใครมาสนใจมากนัก

ฉู่หลิวเยว่พาน้องแปดเข้าไปในสวนหย่อม เป็นเวลาเดียวกับที่ซั่งกวนจิ้งเดินออกมาจากห้อง

ตั้งแต่มาถึงที่นี่ เขาก็ซุกตัวอยู่แต่ในห้องท่าเดียว แทบไม่ได้ออกมาข้างนอกเลย

เมื่อเห็นขอบตาดำคล้ำของซั่งกวนจิ้ง ฉู่หลิวเยว่ก็ตกใจอย่างมาก

“องค์ไท่จู่ นี่ท่าน…มิได้พักผ่อนเต็มอิ่มหรือ?”

ซั่งกวนจิ้งถอนใจ

“เฮ้อ ไม่ได้พักผ่อนเต็มอิ่มที่ไหนกัน ไม่ได้พักเลยต่างหาก”

เขานวดขมับ วางกริชเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะหินก่อนจะนั่งลง

ฉู่หลิวเยว่มองดูของสิ่งนี้แวบหนึ่ง ของทั้งชิ้นส่องแสงทอประกายเจิดจ้า ปลายมีดแหลมคมอย่างยิ่ง เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอดเล่มหนึ่งอย่างแน่นอน

“ระยะนี้ท่านกำลังศึกษาของชิ้นนี้หรือ?”

“ทั้งใช่และไม่ใช่”

ซั่งกวนจิ้งส่ายศีรษะ

“ก่อนหน้านี้ข้าสัมผัสได้ถึงขีดจำกัดในการตีหลอมสมบัติศักดิ์สิทธิ์รางๆ แต่กลับไม่เคยทำได้สำเร็จ ทุกครั้งล้วนพลาดไปนิดเดียวเสมอ”

หากตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้และของสิ่งนั้นในทะเลทรายจันทราสีชาดเหมือนกันราวกับแกะจริง เช่นนั้น…

บางทีความลับของสมบัติศักดิ์สิทธิ์อาจจะอยู่ในจัตุรัสหยกดำก็เป็นได้?

หากเข้าไปในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้ เช่นนั้นข้อสงสัยทุกอย่างก็จะได้รับการไขกระจ่าง

“ช่างเถอะ เรื่องแบบนี้รีบไปก็เท่านั้น”

ขั้นพลังปราณของซั่งกวนจิ้งหยุดอยู่ที่ช่างหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์มาหลายปีแล้ว แต่รอบนี้เขาไม่ได้เร่งรัดแต่อย่างใด

ไม่ว่าจะพูดอย่างใด ตอนนี้ก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง ดีกว่าเมื่อก่อนที่สิ้นหวังไปแล้วโดยสิ้นเชิง อย่างใดเสียก็ดีกว่าเป็นกอง

“เอ๋? นี่มัน…ใครกำลังจะบุกทะลวงกัน?”

เมื่อเห็นกลุ่มกระแสพลังที่กำลังหมุนวน เขาก็เอ่ยถามด้วยประหลาดใจอยู่บ้าง

ฉู่หลิวเยว่ผงกศีรษะรับ

“เป็นเสี่ยวโจว”

ใบหน้าของซั่งกวนจิ้งมีแววแปลกใจพาดผ่าน

“เร็วขนาดนี้เชียว? ข้าจำได้ว่าเขาเพิ่งบุกทะลวงสู่ระดับเทพขั้นสูงไปไม่นานมานี้เอง?”

ในความทรงจำของเขา เชียงหว่านโจวเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างผ่ายผอม หน้าตาเกลี้ยงเกลา คิดไม่ถึงว่าประเดี๋ยวเดียวก็จะบุกทะลวงสู่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์แล้ว?

“เขาเหมือนจะอายุ…ห่างกับเจ้าไม่มากกระมัง? พรสวรรค์นี้…”

ซั่งกวนจิ้งส่งเสียง “ชิ” ออกมาคราหนึ่ง

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มออกมาอย่างจนใจไม่น้อย ก่อนจะเล่าเรื่องที่ไอเย็นภายในร่างของเสี่ยวโจวระเบิดออกมาคร่าวๆ รอบหนึ่ง

“…ตอนนี้เขาไม่บุกทะลวงไม่ได้แล้ว มิเช่นนั้นละก็ ลำพังแค่พลังสายนั้นที่สะสมอยู่ในตัวเขาก็เพียงพอจะทำลายเขาแล้ว”

สีหน้าของซั่งกวนจิ้งเคร่งขรึมขึ้นมาหลายส่วน

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง…”

“แต่ไม่รู้ว่าไอเย็นภายในร่างของเขาได้มาอย่างใดกันแน่?”

ซั่งกวนจิ้งพึมพำราวกับกำลังใช้ความคิด

“ผู้ที่สามารถผนึกพลังสายนี้เอาไว้ได้คงไม่ใช่คนธรรมดากระมัง…อีกอย่างหลายปีมานี้ เชียงหว่าน

โจวเองต้องฝืนทนเช่นนี้มาตลอดด้วย”

กระทั่งเขายังรู้สึกว่านี่ค่อนข้างน่าประหลาดใจ

แท้จริงแล้วนี่ก็เป็นคำถามที่ฉู่หลิวเยว่เองก็สงสัยเช่นกัน

เชียงหว่านโจวพูดแค่ว่ามันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เขาจำความได้ ส่วนรายละเอียดมากกว่านี้ก็มิอาจทราบได้แล้ว

ไหนจะคนผู้นั้นที่เขาเฝ้าตามหาในคราแรกอีก…

ตูม!

คลื่นพลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่งพลันแผ่ออกมาจากด้านในห้อง!