บทที่ 2251 ใต้ท้องทะเลลึก

………………..

ฉู่หลิวเยว่หันกลับมามอง ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น ซึ่งคนผู้นั้นคือ จิ้นอวิ๋นไหล่

ความเร็วของเขาสูงมาก

ฉู่หลิวเยว่คิดในใจ ใบหน้าเผยรอยยิ้มบางๆ

“ก็อย่างที่ท่านเห็น ข้ากำลังจะออกไป”

ในแววตาของจิ้นอวิ๋นไหล่มีความสงสัยอยู่หลายส่วน

“เจ้ากำลังจะออกจากพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์? แค่เจ้าคนเดียว?”

ฉู่หลิวเยว่รู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว ดังนั้นจึงอธิบายว่า

“ไม่ใช่ ข้าเพียงแค่จะกลับไปที่ท่าเรือดอกท้อเพื่อไปรับคน แล้วจะรีบกลับมา”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ตระหนักได้ว่าฉู่หลิวเยว่กำลังพูดอันใดอยู่

ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำขึ้นมาทันที

“เจ้าพูดว่าอันใดนะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่หลิวเยว่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“ท่านวางใจเถอะ คนที่ข้าจะไปเชิญมาในครั้งนี้คือ ช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ คนนั้นมีคุณสมบัติในการเข้าไปในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์แน่นอน”

ไม่ใช่แค่พระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ แม้กระทั่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

แต่เมื่อจิ้นอวิ๋นไหล่ได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกยิ่งโมโหมากยิ่งขึ้น

ประเด็นสำคัญอยู่ตรงที่ใด?

นางทำตามใจตัวเองเกินไปหรือไม่?

จิ้นอวิ๋นไหล่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้าเห็นพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์เป็นสถานที่แบบใด? เจ้ากล้าที่จะเดินออกไปโดยไม่บอกใคร อีกทั้งยังจะเชิญคนกลับมาด้วย? ซั่งกวนเยว่ เจ้าคิดว่าที่นี่คือบ้านของเจ้าหรืออย่างใด!”

ในขณะเดียวกัน แรงกดดันบนร่างกายของเขานั้นก็เพิ่มสูงขึ้น หากฉู่หลิวเยว่ไม่ให้คำตอบที่เขาพอใจ เขาจะต้องลงมือกับนางแน่นอน

ฉู่หลิวเยว่มีสีหน้าจริงจังมากขึ้น

“แน่นอนว่าข้ารู้ว่า พระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นสถานที่แบบใด ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่ข้าเดินทางมาในครั้งนี้อย่างใด!”

“เสินสื่อลำดับที่เจ็ด สิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อครู่นี้ยังชัดเจนไม่พอหรือ? ที่ข้าจะไปเชิญในครั้งนี้คือช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ หรือว่าคนระดับนี้ก็ไม่มีสิทธิ์? ก่อนหน้านี้ท่านยังบอกว่า ประตูสวรรค์ของพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์เปิดเพื่อดึงดูดผู้บำเพ็ญเพียรระดับสุดยอดของโลกให้มาที่นี่ไม่ใช่หรือ?”

จิ้นอวิ๋นไหล่โมโหจนเกือบจะระเบิดตายแล้ว

แม่นางคนนี้เจ้าเล่ห์มาก นางยังสามารถหลีกเลี่ยงประเด็นหนักเป็นเบาได้เป็นอย่างดี!

“แน่นอนว่าช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ย่อมมีสิทธิ์มาที่นี่ แต่ซั่งกวนเยว่ นี่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมากังวลใจหรือไม่? เจ้า…”

“แน่นอนสิ”

ฉู่หลิวเยว่พูดขัดจังหวะขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ข้าคือผู้ช่วยชีวิตของพวกเขาอย่างใดเล่า”

หากพูดให้ถูกต้องก็คือ นางช่วยเหลือเพียงซูหลี

แต่ว่า…ซูหลีก็คือชีวิตของถังเคอ สำหรับพวกเขาแล้ว นางก็ได้ช่วยพวกเขาเอาไว้ในระดับหนึ่ง

จิ้นอวิ๋นไหล่สำลัก

“ข้าขอพูดอย่างไม่ปิดบังที่พวกเขาไม่ได้มาพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้ เพราะต้องช่วยเหลือข้าปกป้องคุ้มกันท่าเรือดอกท้อ หากข้าไม่ไปเชิญเขาด้วยตนเอง เกรงว่าทั้งสองคนนั้นก็คงจะไม่มา”

“เสินสื่อลำดับที่เจ็ด แบบนี้ ท่านยังจะขวางข้าอยู่หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่พูดเหตุผลด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ อ่อนโยน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

แต่คำพูดทุกคำเหมือนมีหนามทิ่มแทงหัวใจ และทำให้จิ้นอวิ๋นไหล่รู้สึกเจ็บใจมาก

ฉู่หลิวเยว่เหมือนนึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้

“จะไม่มีครั้งหน้าอีก!”

นั่นถือว่าเขาเห็นด้วยแล้ว

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะขึ้นมาในทันที

“ข้าคิดอยู่แล้วว่าเสินสื่อลำดับที่เจ็ดคงไม่หัวโบราณขนาดนั้น ถ้าเช่นนั้น ตอนที่ข้ากลับมา รบกวนเสินสื่อลำดับที่เจ็ดช่วยเปิดประตูสวรรค์ให้ข้าที”

จิ้นอวิ๋นไหล่สะบัดแขนเสื้อ แล้วหมุนตัวเดินออกไปในทันที!

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหวาดกลัวร้านเจินเป่าเก๋อที่เป็นเบื้องหลังของนาง เขาไม่มีทางปล่อยให้นางออกไปได้ง่ายๆ แบบนี้แน่นอน

หลายปีที่ผ่านมานี้แทบจะไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ภายในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์เลย

แม่นางคนนี้…ช่างกำเริบเสิบสานยิ่งนัก แต่นางก็อยู่ในตำแหน่งที่สูงสุดมาโดยตลอด จนแทบจะทำให้ผู้คนอึดอัดตาย

หลังจากจัดการจิ้นอวิ๋นไหล่แล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็มองไปที่ม่านพลังนั้นอีกครั้ง

พรึ่บ…

ม่านพลังนั้นสลายไปในทันที!