บทที่ 242 คนสุดท้าย [รีไรท์]

ซือถูซิงเฉินเอ่ยบอกอย่างลังเล“ไม่มีทาง…นางยังเปิดค่ายกลของผลึกดำระดับสี่เมื่อวานนี้…มันคงไม่น่าจะแย่นักหรอก”

เฉิงหันไม่ได้คิดเช่นนั้น

“เจ้าควรทุ่มเทให้กับการแข่งขันหมอเทวดา แน่นอนว่าเจ้าไม่รู้ถึงกลเม็ดของของปรามาจารย์ผู้ลึกลับผู้นี้ แม้ว่าค่ายกลของผลึกดำจะอยู่ในระดับที่สี่ ไม่เพียงแต่ผู้เชี่ยวชาญศาสตร์มืดระดับสี่เท่านั้นที่สามารถเปิดใช้งานได้ เจ้าต้องรู้ที่เดิมสิ่งนั้นถูกสลักไว้เพื่ออำนวยความสะดวกให้ของปรามาจารย์ผู้ลึกลับ ในการเปิดใช้ค่ายกลอย่างรวดเร็วในระหว่างการประลอง สลักเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพเวลาต่อสู้ การเริ่มต้นใช้งานนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย! ตอนนี้ฉู่หลิวเยว่เป็นเพียงปรามาจารย์ผู้ลึกลับระดับสอง ไม่มีอะไรมากไปกว่าการพึ่งพาวิธีอบายมุขเล็กน้อยเพื่อขึ้นเป็นอันดับที่หนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์”

วิธีที่เรียกว่า ‘อบายมุข’ แน่นอนว่ามันหมายถึงเพียงพอนโลหิตของนาง

เฉิงหันคิดเรื่องนี้อยู่หนึ่งวัน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเพียงพอนโลหิตจึงสามารถกลืนพลังของเหิงจิ่งชั่วได้เช่นนั้น

แต่…เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ก็ต้องมีปีศาจ!

ในสายตาของเขา ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พึ่งพาพลังของตัวเองเพื่อให้ได้ที่หนึ่ง!

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มองไปที่ฉู่หลิวเยว่มากนัก

“ในการประลองตัวต่อตัวก่อนหน้านี้ มีตัวแปรมากเกินไป แต่ตอนนี้การประลองของปรามาจารย์ผู้ลึกลับนี้แตกต่างออกไป เพียงไม่กี่เพลาก็รู้ผลชัยชนะได้ในพริบตา!”

ซือถูซิงเฉินพยักหน้าเบาๆ

อันที่จริงในความเห็นของนางก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับมุมมองของเฉิงหันเช่นกัน

แต่…เมื่อดูท่าทางของผู้คนในสำนักเทียนลู่ ดูเหมือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับฉู่หลิวเยว่?

ซือถูซิงเฉินเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง นางรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ในที่สาธารณะ มันไม่ง่ายเลยที่จะสอบถามเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้น

หากมันเป็นความจริง…นั่นเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

หลังจากการประลองเมื่อวานนี้ นางส่งคนไปสอบถามเกี่ยวกับข่าวของหลีหวัน อย่างไรก็ตาม เรื่องของหลีหวันได้รับการคุ้มกันอย่างหนัก จึงไม่มีข่าวที่เป็นประโยชน์แม้แต่น้อย นางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ แต่แล้วนางก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่คนผู้นั้นจะมีพฤติกรรมเช่นนี้

นอกจากนี้ ที่นี่เป็นเมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงต้องระวังให้มากกว่านี้ โชคดีที่มีข่าวลือเกี่ยวกับหลีหวันในเมืองหลวง นางเคยได้ยินมาบ้างแล้ว แต่หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น นางก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้นไปอีก

ชายผู้นั้นกลับมายังเมืองหลวงเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่แทบไม่เคยออกจากประตูคฤหาสน์เลยแม้แต่ครั้งเดียว ก็แค่ที่เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดขององค์รัชทายาท

กุญแจสำคัญคือมีข่าวลือว่าเขาเคยช่วยฉู่หลิวเยว่จากการล้อมโจมตีที่งานเลี้ยงในวัง ข่าวลือในตลาดค่อนข้างเกินจริง อย่างไรก็ตาม คนนอกไม่อาจรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวังจึงไม่มีใครบอกได้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น นางไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ เพียงแค่เรื่องที่คุยกันหลังอาหารมื้อเย็นในนั้นจะมีเรื่องจริงสักเท่าใด

ตามนิสัยของคนคนนั้น เขาจะช่วยได้อย่างไรโดยไม่มีเหตุผล?

แม้ว่ามันจะช่วยได้ แต่ก็ควรมีเหตุผลอื่น อย่างไรก็ตาม ฉู่หลิวเยว่ยังคงเป็นคู่หมั้นขององค์รัชทายาทในเวลานั้น สำหรับแม่นางผู้นี้เขากลัวไม่แม้แต่ที่จะมองด้วยซ้ำ

ซือถูซิงเฉินต้องปลอบใจตัวเองในทางกลับกัน นางรู้สึกแปลกมากยิ่งขึ้น เขาไปที่สำนักเทียนลู่นั้นจริงๆ ว่ากันว่าเขาต้องการที่จะแสดงความเคารพท่านแม่ แต่เขาไม่ได้ทำอย่างนั้นในหลายปีก่อนคราวนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ดังนั้นเขาควรจะมีแผนอื่น แค่ไม่รู้ว่า…ในสำนักเทียนลู่มีอะไรดึงดูดเขา?

ซือถูซิงเฉินมีคำถามมากมายในใจ ต้องการพบเขาเพื่อที่จะรู้เรื่องนี้ด้วยตนเอง แต่สองวันนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่งออกจากเมืองหลวงไปแล้ว นางไม่รู้ว่านางจะได้พบกันที่นี่ก่อนสิ้นสุดงานสมาคมเยาวชนนี้หรือไม่…

…

เวลาเปลี่ยนเป็นบ่ายโมง

เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงในการประลองเท่านั้น แม้ในสนามการประลองของปรามาจารย์ผู้ลึกลับจะยังไม่เปิดให้ระดับที่หนึ่งและสองได้เริ่ม และเวลานี้ก็ทำได้เพียวคลี่คลายสามระดับแรกแล้วเท่านั้น หวังว่าจะสามารถคลี่คลายค่ายกลสองอันสุดท้ายได้ภายในสองชั่วโมงหากไม่ทำเช่นนั้น ก็จะถูกคัดออกโดยทันที